að það var ekkert að éta. Og það var unnið tólf tíma og alltaf úti á dekki í leiðindaveðri við Malarrif, undir þess- um fjöllum á Snæfellsnesi sem heita nöfnum eins og Helgrindur. Ekkert fiskirí, allt rifið og tólf tíma úti á dekki kaldur og hrakinn og ömurlegur. Svo kom sex tíma pása og þá fóru tveir tímar í að skvera sig í koju, draga af sér vosklæðin og ná í sig smá yl, reyna að éta eitthvað — menn voru að berjast þarna í skápunum um tvíbökur og svona drasl, allir að verða hungur- morða — reyna að éta eitthvað, staulast svo frammí og koma sér fyrir í koju, lengi að sofna því það var svo mikill svimi og viðbjóður í manni, svo svaf maður kannski þrjá tíma og þá var maður vakinn upp í aðra tólf tíma á dekkinu. Svona gekk þetta sólarhring eftir sólarhring. En ég var ekki nema einn túr, svo var skipið dregið ónýtt til hafnar og hefur aldrei farið á sjó síðan. — Þeir héldu að ég væri vélstjórinn. Það var einum háseta of mikið og þegar ég kom síðastur um borð þá segja kall- arnir: Jæja djöfullinn hafi það, þarna kemur þá vélstjórinn. Hvaða dreng- stauli er þetta? En þá kom á daginn að það vantaði vélstjóra og meðal annars þess vegna eyðilagðist vélin í túrnum. En þetta voru fínir kallar, það vantaði ekki, sérstaklega var bátsmaðurinn merkilegur. Hann var Ijóðskáld, hét Sigurður Anton Friðjónsson, kallaður Toni og gaf út ljóðabók 1965 sem hét Nœturljóð, myrk og þunglyndisleg ljóð. Hann orti í hefðbundnum stfl, rímað og svona, mikið um hrafna í þessu minnir mig. Hann var aðdáandi Davíðs, en miklu melankólskari. Mikið glæsimenni en búinn að vera fullur í helvíti mörg ár og var orðinn rámur og sagði við mig: „Hvað ert þú að gera hér? Það hefur tekið mig ellefu ár að drekka mig hing- að niður." Hann dó fyrir nokkrum árum og Gísli Sigurðsson á Lesbókinni matarmiklar pylsur og hugsaði drengilega um sinn mat og sinn rétt. Við hljótum einmitt að vera fullir af þessum germana. Þjóðin fær líf í sig nokkrum dögum fyrir kosníngar og lifir þær af. Gott hjá þeirri smáu! En gaman! Og þá er vonandi dansast á? Ég segi þér satt John, að skáldarnir vakna á þessum miklu dögum kosnínga og þá sjást þeir sem ávallt voru svo vansælir á svipinn sitjandi við skrifborð hugsjónarinnar — með penna í hendi, auðvitað — og þeir bóka hvert stakt nef af mikilli kostgæfni. Eg held raunar að þeir fái innblástra við þetta, nokkurs konar fullnægíngu, sem ekki kom á milli þessara stórmiklu hátíða. Að minnsta kosti hef ég aldrei séð ásjónur þeirra jafn fjálgar og ljómandi og einmitt þá. Það er engu líkara en þeir trúi að þeir séu að gegna einhverju gildu hlutverki, svei mér þá. Eins og þeir fyndu, nú og hér, að þeir ættu sér guð að bæna til, og verða við það heilt upplyftir. Þú ættir bara að sjá þá! Ef þú þekktir mína menn mundirðu fagna þeim blessuðum: að sjá hve þeir eru allt í einu orðnir frjálsir í fasi, rétt eins og líf þeirra hefði loksins fengið gildi. Hve gaman að heyra! Alltaf skulu skáldar verða til að sjá lengra en aðrir menn á þessari hrjáðu jörð. Ha?... Nú jæja, að vísu hafa skáldar stundum séð... Það þykir ekkert betra við fegurð að gera en að éta hana. En það er nú eins og það er, að manni er dáldið bumbult að hugsa um þetta þráláta búkmál í dag. Ef það er þá ekki búið að éta hana með roði og beinum? Það þætti ekki réttlátt að éta hana alveg undir borð. Því þá vantaði enn og áfram efnivið í meiri umsvif, svo mennirnir fái enn að standa í ati sem þeim þætti svipur á. Það er víst satt hjá þér John, fagurfræðileg viðhorf eru að breyta um svip, og manni virðist að fegurðin verði að vera þrá eins og djöfullinn svo að mönnum finnist taka því að hugsa um hana, jafnvel gegnfúl, eða dauð, því það er nú svona að líklega verður aldrei hætt að atast í henni. Gegnblá. Dauð eins og nagli. Hvílíkt flákjafta orðafar það verður nú stundum hjá mönnum sem verða að tala um andleg efni og geta ekki hætt. Getur orðið nokkuð dauft, satt er það. Það ætti samt ekki að vera neitt ljótt til í guðsblárri náttúrunni. Maður ætti helst ekki að hugsa um þetta hér á hafinu. Er það John? Allt um það er maður eitthvað ástríddur um að hugsa um lífið, og hver getur gert að því? Hvers vegna skyldi manni vera of gott að hugsa? En ekki svona? Ekki hér? Hví ekki? Við erum á hafinu. 41
Beinir tenglar