Teningur

						ortu um draumfarir og konur sem

hjúkruðu þeim. Þeir töluðu á alveg sér-

stakan hátt, gengu hoknir í úlpum og

seldu Ijóðakver upp úr hliðartösku á

Mokka. Þetta fór í mig. Ég held það

séu fimm ljóð af tuttugu sem séu ein-

hvers konar árásir á þetta. Það voru

líka svo margir sem maður þekkti sem

voru ekki skáld eða listamenn í neinu

öðru en að vera skáldlegir og lista-

mannslegir. Það fóru margir illa út úr

þessu, menn sem settust niður og gerð-

ust skáld, sátu á Mokka eða drukku

rauðvín og voru alltaf með einhverjar

bækur í takinu, þóttust vera að gera

eitthvað — margir af þessum döguðu

illa uppi í lyfjasukki og svoleiðis veseni.

Það eru til hryggileg dæmi um það.

Megas lýsti þessu seinna, hvernig hann

var allur í þessari ímynd og hún var að

fara með hann.

Þetta át voðalega upp allt kreatívítet.

En ég er kannski heppinn að vera á

réttum aldri með þetta, því að þetta, að

vera ljóðskáld og vera um leið hálfgerð-

ur bömm, gefa sjálfur út illa prentaðar

bækur, verða voðalega ofsóttur við að

selja þetta upp úr hliðartöskunni og

svona gráti nær yfir hlutskipti sínu -

það var sérstakur tónn við að segja

„ljóð" eða „skáld", einhver grátkonu-

tónn í þessu — þetta var búið að vera

lína; það var alveg sægur manna sem

var í þessu, menn sem maður hafði litið

upp til á menntaskólaárunum. Það er

margt sem blandast inn í þetta: skálda-

ímyndin, bóhemímyndin og svo líka '68

kynslóðarímyndin, róttæknin, andstaða

gegn borgaralegum hefðum, kjarnafjöl-

skyldunni og þessu, dýrkunin á að vera

bóhem og ferðast um fjarlægar deildir

jarðar, reykja hass og drekka rauðvín,

fara til Suður-Ameríku í leit að svepp-

um og allt þetta. Og það sem var álitið

allra verst, það sem átti að kyrkja alla

uppreisn og sköpun, það var að lifa

einhvers konar borgaralegu lífi, fjöl-

Líf

Ég hugsa um þaö hvernig ég hef hagað mér frá því í morgun og ég er

orðinn mjög þreyttur. Og hvernig á ég að haga starfi mínu á morgun?

Samt finnst mér nokkurt áhorfsmál hvort ég ætti nokkuð að vita af mér

fremur en ég vissi nokkuð af mér frá því snemma í morgun, en láta tímann

líða af sjálfu sér, ef ég þarf þá nokkuð að vita af því að lífið líði eða að ég

sé til.

Annað veifið hugsaði ég mér að ég skyldi fríska mig á kaffi, því ég fann

til hrolls, en það kólnaði hvað eftir annað, því ég gleymdi því jafnan þar til

einhvern tíma um síðir. Og enn er það kalt.

Mér er sama.

Ég hlýt að hafa haldið áfram að skrifa lotulaust í allan dag, en ég hef

ekki hugmynd um á hve mörg blöð ég hef skrifað, og þannig hefur tíminn

ekki með neinu móti liðið, því ég veit varla til þess að ég hafi verið til.

Hvað varð þá um mig? Hvað varð um hamíngju mína? Hvað varð um

lífið yfirleitt? Hvert er líf mitt?

Ég veit það ekki. Líklega er það ömurlegra en orð fái lýst, ef það er

hvorki ríkt né fátækt. Ég finn aðeins að ég er dofinn. Það hlægir mig

jafnvel að hugsa um að mér finnist ef til vill eitthvað gott að hafa skapað.

Ég brosi að þessum fáránleika. Ég hef einhvern grun um að ég gæti hafa

skrifað eitthvað sem hafi eitthvert gildi, þar sem ég hef verið á valdi

einhvers æðri máttar, en hef þó ekki löngun né getu til að lesa það. Ég finn

aðeins að ég er útkeyrður, að ég er frávita í hugsun og mjög sljór. Ég

megna ekki meir en dragast að hvílunni, en án vilja, með hrolli, í lyktandi

peysu og í buxum sem límast við þvalan púnginn.

En er þetta líf?

Þetta er líklega líf sem aðeins skrælíngjar gætu lifað við? Ég læt mér

standa á sama um það að sinni, nenni ekki eða hef varla mátt til að vita

hvað til er í því, en tek samt út kvalir af hugsunum um það. Ég held að fáir

mundu vilja lifa slíku lífi, og ef til vill þekkja fáir slíka reynslu? Ég veit það

ekki, og mér er einnig sama um það. Mér finnst ekki að ég vilji vita neitt í

þessum heimi. Mig lángar ekki til neins nema þess að vera saklaus af því

að hugsa. Ég lifi dapurlegu lífi þeirrar hugsunar sem nú skýtur upp

kollinum: að ég skuli aldrei hafa hugsað jafn meðvitað um ástand slíkrar

afvegaleiðslu og ég geri nú. En við það verð ég líka kaldur og rýninn. Og

er það ekki ljótt, að berja sjálfan sig sökum fyrir það líf sem manni er gert

að lifa?

45