ekki, gálgahúmor og mannfyrirlitn- ingu? Hann er voða hrifinn að þessu öllu. En virðist nú ekki alveg ná því sjálfur. Það er frekar Lúlli sem kann þetta. En það er náttúrlega þessi ídentitetskrísa sem er viðfangsefni bókarinnar. — Svo kemur farandið inn íþetta... Ég veit nú ekki hvaö kom til að mað- ur fór að djóka með það. I'að var eitt sem ég hafði brennt mig á áður, í þessu ljóði Vcrka Messias til dæmis; að ég var að belgja mig út með einhverja skoöun, móralska skoðun. Mér fannst ég sjá það þá strax að það visnaði allt sem ég var að gera þegar svoleiðis fór að lauma sér inn í. Það var miklu þægilegra og auðveldara að ráðast bara á allt, ekkert heilagt. Þetta farandverkarí var ná- kvæmlega „in'* þá og maður var meira að segja hrifinn af því. Þetta var eina lífsmarkiö. Bubbaplatan kemur og maður var hrifinn af þessum strákum. I þessari deyfð sem var komin í vinstrihreyfinguna braust þetta allt í einu fram með einhverju lífsmarki. Þarna loksins kom einhver kúguð stétt sem menn höfðu veriö að auglýsa eftir í öll þessi ár. í hinni bókinni átti farandið að vera eins konar frelsun. Mig minnir aö það hafi verið meiningin að enda á þvi' að þeir færu út á þá vegu og jafnvel fyndu sig í að syngja „Þúsund þorskar á færibandinu þokast nær" sem ég hafði heyrt Bubba syngja einu sinni í Þjóð- leikhúskjallaranum 1. maí. En það var alveg glatað að vera með einhvern svo- leiðis móral, minnti á vandræða- unglinga í sovcskri skáldsögu sem enda á að frelsast inn í ungherjadeild Flokksins. — Pad er sem sagt ekkert alternatíf? Nei nei, þessu er stillt upp: fjöl- skyldulífið versus hóbólífið. Og fyrir Lúlla er þetta fjölskyldulíf algjört víti. Ég varð að passa mig á því að þetta yrði ekki eins og Sturla í Vogum — að fara að skrifa fyrir einhvern ákveðinn lífsstíl og sjónarhorn. Ég veit ekki hvaða mór- all er í þessu. Það eru bara lögmál verksins sem skipta máli. — Kaupmannahafnargengið — var það ný tegund af Hafnaríslendingum? Maður hló náttúrlega að þessu tali öllu um Hafnaríslendingana. Eitt af því fyrsta sem við Einar Már gerðum var að halda þarna upplestur. Við lásum þarna nokkrir sem töldum okkur vera skáld og svo las alls konar lið. Vellukkuð og skemmtileg samkoma, drukkinn bjór og gaman. Svo vorum við þarna að ganga frá, við Einar Már, og þá kom þar einhver og sagði voðalega hátíð- legur við okkur: „Skyldi vera að koma upp ný kynslóð Hafnarskálda?" Og við fengum tilfelli alveg, þetta var aðal- brandarinn í mörg ár á eftir. Þannig að maður var mjög á móti því að láta líta á sig sem eitthvert Hafnarskáld, þó að maður væri það á sinn hátt. — Þad er stundum eins og íslendingar í útlöndum hreytist í þjóðirnar sem þeir eru hjá. Islendingar í París eru vissar týpur, þeir sem eru í Svíþjóð verða viss- ar týpur. Hvað með íslendinga í Höfn? Ég var svo innstilltur á að taka ekki neinn lit af þjóðinni að ég vildi ekki vera að lesa Information og detta í allt þetta danska inteilígensíutal sem var frekar leiðinlegt. Eilífar helvítis um- ræður um einhver sexpróblem. Einhver debatt um fullnægingar kvenna lagði undir sig blaðið í tvö ár. Og alternatífur lifnaður, það var hlutur sem ég þoldi ekki. Maður komst í kynni við fólk sem trúði því að það lifði alternatíft og þessu fylgdi eitthvert faríseasjónar- horn. Það frelsaðist, fólkið, át aldrei dýr sem hafði verið slátrað grimmilega, og studdi ekki kapítalið með því drekka kók, drakk einhver jurtate og svona, hjólaði allra sinna ferða og varð svo gott fyrir þetta eitt — þakkaði Guði fyrir að vera ekki eins og hinir, eins og þessir aumingjar sem þeir héldu að þeir væru að berjast fyrir. — Þú bjóst á Öresundskollegíinu? Já. Það þótti ófínt að vera þar, en þetta var mjög skemmtilegur staður að mörgu Ieyti. Þetta var mikill þjóðahrærigrautur. Þarna var hópur af Víetnömum, gott fólk og alltaf bros- andi og gaman að spila við þá fótbolta, en það var einhver heift í þeim. Svo var mikið af landflótta Suður-Amerík- önum, Chilemenn sem voru þarna í hópum. Þeim kom illa saman, Chile- mönnum og Víetnömum, og þegar þeir börðust voru alltaf hnífar á lofti. Ein- hvern tíma skeði það á Öresundsbarn- um, að það lenti saman hópum af Chil- emönnum og Víetnömum. Víetnam- arnir voru með litla hnífa, Chilemenn- irnir með sveðjur, svo bara flaut þarna blóðið um allt, menn voru stungnir. Og það skildi enginn í því hvers vegna vert- inn, sem var með símann á borðinu hjá sér, kallaði ekki á lögregluna. Hann stóð bara skjálfandi á beinunum, allt í háalofti, konurnar æptu og menn lágu þarna í blóði sínu. En svo kom á daginn að hann kallaði ekki á lögregluna vegna þess að hann mátti ekki hafa opið svona lengi og var hræddur um að missa leyfið. Ég var ekki í skóla, þannig að maður umgekkst eiginlega ekkert Danina. Sat bara niðrá safni og skrifaði á íslensku, lærði ekki einu sinni málið almenni- lega. En það var gott að vera þarna að mörgu leyti og það besta að vera í burtu. Ég held það hafi mikla kosti, þegar maður er að skrifa, að vera út- lendingur þarsem maður býr. Fókusera á stóru drættina. Svo var maður náttúr- lega hálf heimóttarlegur íslendingur og losnaði við eitthvað af því. — Hvenœr byrjarðu að pæla í Djöfla- eyjunni? Um mitt ár 1980, þegar ég var hálf- naður með Guðjónsbókina. Og ákvað 48
Beinir tenglar