— Hvað með aðra höfunda? Hvað lestu? Ég veit það ekki. Ég las mjög mikið til skamms tíma. En rétt síðustu árin, þegar ég hef þurft að vera að beita mig aga til að sitja yfir þessari vinnu minni allar stundir sem gefast, hef ég þurft að venja mig af þeim ósið að liggja mikið í bókalestri. Það er of pottþétt leið til að gleyma eigin skriftum að teygja sig í bókahillurnar, detta kannski í heila viku oní einhvern stóran róman. Líka af því það er svo auðvelt að réttlæta það fyrir sjálfum sér. Nú sest ég niður einn mánudagsmorgun við handritin, finn fljótt að þetta er slæmur dagur, mér gengur illa, er í óstuði. Þá er kannski ekki vitlaust að leggjast frekar uppí sófa með uppbyggilega bók. En mér gengur eiginlega alltaf illa. Mér finnst ég næstum alltaf vera í óstuði. Þar að auki hef ég tekið eftir því að þá daga sem mér hefur fundist ég vera í mestu óstuði, þurft að beita mig hvað hörð- ustu bara til að haldast yfir pappírun- um, hefur útkoman orðið hvað skást... Ég smitast líka svakalega af stíl. Þetta var mjög erfitt til að byrja með. Ég skifti alltaf um stíl eftir því hvað ég var að lesa síðast. Svo ég fór að reyna að gera þetta meðvitað, læra af góðum stílistum. Þó maður geri það kannski aldrei í rauninni. Ég lagði mig kannski mest eftir stíl Hamsuns, hann hreif mig einna mest. Setningaskipun og svona, langar málsgreinar með styttri setning- um. Teygja, sko, ef maður nær upp einhverju mómenti að rjúfa það ekki á punkti, byrja ekki uppá nýtt. Ef þú tekur Dostojevskí þá er alltaf eitthvað dramatískt að gerast hjá honum, á hverri einustu síðu liggur við. En stíll Hamsuns var aftur á móti þannig að hann gat skrifað heilu bækurnar þannig að ekkert gerðist, nákvæmlega ekki neitt. Hvað gerist í Sultil Eða bók eins og Að haustnóttum — eitt það drama- Robert Desnos ÚrSoðnumáli(1923) NÆTURVINDUR Á sjávarsjónum villast vílltir Dauðir deyja á veiðum Veiðimenn dansa hringdans í hring Guðlegu guðir! Mannlegu menn! Með fingrafingrum ríf ég heilabúsheila. En sá kvíðvænlegi kvíði! En viðhaldin viðhöld eru hárum hærð. Himnesku himnar. Jarðneska jörð. En hvar er hin himneska jörð? AÐ MOKKASINUM SÖGNUM Pú fyrirferð mér, svo stillt. Ég mun samt deyja þig einn dag. Ég munum kynnast þeirri yfirburðakonu og hægt mun ég snjóa á hennar munn. Og ég mun rigna efalaust, eins þótt ég sé áliðinn, eins þótt ég sé veðurblíðan. Við eruð svo lítið hrifin af augum okkar og ég mun hrynja þetta tár að ástæðu- lausu auðvitað og hryggðarlaust. Án. 53
Beinir tenglar