Teningur

						ÞORUNN       VALDIMARSDOTT

Allir eru orðnir leiðir á því að heyra

konur væla. Fólk hefur trúað því í

mörg þúsund ár að karlar séu hæfari

til hermennsku stjórnunaraðgerða,

það er komið inn í okkar genetíska

minni eins og í vöðvana. Það verður

að sætta sig við það sem er djúpt eins

og hafið með rætur upp í öll fjöll.

Þrjár bækur mínar eru ævisögur

karlmanna, ég hef unnið eins og tungl

sem tekur við ljósinu frá þeirra egói

og þcirra ævi og beini því í bók. Ég er

eins og konur og þjónar frá aldaöðli

að þjóna höfðingjum, þjóna karl-

mönnum með skrifum mínum. Allir

eru að verða svo leiðir á vangaveltum

um klofning skepnunnar í tvö kyn að

það fer að verða gaman að tala um

kynin. Hvort er betri appelsína eða

epli? Skrifa konur eins og epli og

karlar eins og appelsína? Konur sem

eru ekki síóléttar og ekki með brjóst

eins og Dolly Parton, geta þrátt fyrir

sáran skort á x-hormóni (karlar hafa

bæði x og y, ef ég man rétt) lukkulcga

oft gleymt því að þær séu dregnar í

dilk, dregnar í kvendilk. Þegar rétt

stendur á tungli er maður bara maður

fyrir sinn hatt.

Af hverju hef ég bara skrifað um

karla? Af því þeir hafa fengist við

hluti sem heilla hausinn á mér meira

en bleiur og börn, ég fíla börn með

hjartanu og bleyjur með höndunum.

Ef maður hefur áhuga á hugmynda-

sögu og bókmenntasögu lendir maður

í heimi karlmanna. Ævisögur eru

bara skrifaðar um menn sem gegna

lykilhlutverki, og þannig hef ég lent í

fclagi með karlmönnum. Ég er ennþá

of frumkvæðislaus til að skrifa út frá

mínu egói. Kannski er ég of mikill

kvenmaður í mér til að keyra á mínu

eigin frumkvæði.

Ég fæ oft kvcnleg roluköst. Stund-

um ímynda ég mcr að ég sé á valdi

þúsund ára gamallar eðlismótunar. í

mér búi genetískt minni um kúgun,

frumkvæðisleysi og þægð. Dýr hafa