SVEINBJORN I. BALDVINSSON I ELUSTAÐUR TIMANS Þessi garður fclustaður tímans trén bara hærri mcð sín fagurrauðu ber handa fuglum með beiskan smekk runnarnir hafa skroppið saman ná mér varla í öxl marka glöggt ystu rönd garðsins kemst ekki yfir nema fuglinn fljúgandi tígulhellurnar enn á leið niður í svörðinn sífellt auðveldara að slá kringum þær stóra þríhyrnda beðið í suðvesturhorninu undir kuldagráum bílskúrsvegg hússins við næstu götu nýr bekkur undir einu trénu ekki sá gamli hvíti sem var farinn í fótunum borinn upp á háaloft á hverju hausti lá þar í hýði innan um gömul föt og afdönkuð húsgögn fram á vor kannski gleymdist hann úti einn vetur og lenti í umsátri eins og Leningrad efast þó um það líklegra að rigningarnar hafi grandað honum eitthvert sumarið ljósblár dúkur á borðinu framan við garöbekkinn gulur hitabrúsi pönnukökur á rósóttum diski grænni súpuskál hvolft yfir mjolkurkanna og molakar nokkrir ósamstæðir bollar og ef ekki væri snúran á gleraugunum sem amma hefur skilið cftir á borðinu gæti þetta verið fyrir tuttugu árum en snúran er seinniára viðbót og kemur upp um tímann skuggi minn og skref of stór og þung í mjúku grasinu blasir við frá bekknum þessi grái bílskúr sem ég ætlaði alltaf að klifra upp á fór margar ferðir upp á grindvcrkið en vantaði cnnþá nokkrar tommur til að ná upp á brúnina
Beinir tenglar