Teningur

						blandaði í pípu. Við héngum þarna

inni og reyktum og kjöftuðum. Ég

bullaði og bullaði og spýtti orðunum

útúr mér einsog byssukúlum. Á

endanum kom Hildur og dró okkur

fram. Hátalarar voru festir uppundir

loft báðum megin stofunnar og tón-

listin þyrlaðist yfir liðið einsog vatns-

úði. Siggi blái dansaði holdvotur á

stofugólfinu og tók gítarsóló á ímynd-

aðan gítar en ég heyrði það greini-

lega. Hildur hrinti mér í djúpan

hægindastól og settist ofaná mig og

kyssti mig og sleikti á mér varirnar.

Ég var langt í burtu í unaðsheimi. Sé

ég þá ekki hvar Palli situr í sófanum á

móti og þykist ekki taka eftir mér.

„Hvaö er þetta kríp að gera hér?"

sagði ég við Hildi og benti á Palla.

Ég hlýt að hafa sagt þetta með ein-

hverjum þunga því að Hildur horfði

undrandi á mig og sagði pirruð:

„Hvað er eiginlega að þér! Ég bara

sagði að hann mætti koma. Hann er í

mínum bekk." Síðan leit hún aftur á

Palla og bætti við: „Ég þekki hann

eiginlega ekki neitt."

Og þarna sagt Palli á móti mér og

öðruhvoru gaut hann augunum til

mín. Hræðsluna lagði af honum eins-

og ilmvatn. Ég veit ekki hvað kom

yfir mig, en skyndilega sá ég andlit

hans svo greinilega, einsog í leiftri.

Svart gljáandi hárið lá fram á ennið

og lék flaksandi fyrir björtum og

krakkalegum augunum. Hann varsæt-

ur einsog stelpa og þegar hann leit til

mín og brosti einsog við værum vinir

eða ég veit ekki hvað, þá bara um-

turnaðist ég alltíeinu og ýtti  Hildi

ofanaf mér og rauk yfir til Palla og

danglaði í hann og sagði: „Hvað er

pían að glenna sig hér?"

„Hvað er eiginlega að honum!"

sagði Palli mjóróma og beindi orðum

sínum til Hildar. „Láttu mig bara í

friði," sagði hann svo óstyrkur og

sneri scr að mér. Ég heyrði að hann

var fullur.

„Þegiðu helvítis hommagcrpið þitt,"

sagði cg og gaf honum einn á'ann.

í því kom Siggi blái og gekk á milli

og Hildur og Siggi drógu mig inní

svefnherbergi. Eg fcll í rúmið einsog

steinklumpur og ég heyrði Sigga

segja: „Hvaða klikkun var nú þetta!"

Það síðasta sem ég man var að Hildur

var að klæða mig úr og ég var órólcg-

ur.

Næstu vikur voru hrikalcgar. Það

var einsog ég væri fjarstýrður af

sjálfum mér, en ég kunni bara ekkert

á fjarstýringuna. Ég ýtti á cinn takk-

ann og búmm! og svo á þann næsta og

búmm!

Ég hckk mikið mcð Hildi og Sigga

bláa og við blönduðum okkur oftar í

pípu cn vanalega. Ég mætti skakkur í

skólann og hlustaði á þytinn í bíl-

unum sem keyrðu framhjá. Ég sat við

gluggann í skólastofunni og heyrði

ljúft og langdregið vú... vú... vú...

og ljósin á bílunum í köldu vetrar-

myrkrinu voru falleg, einsog litlar

eldskálar. Kennarinn stóð við töfluna

með prik og bcnti á landakort og

kortið var stórkostlegt. Ég gat horft á

það tímunum saman og cg skildi það

í botn.

Hildur var orðin óð í sex einsog

það væri lyf við öllu. Við gerðum það

aldrei einsog átti að gera það, frekar

oní frystikistu cn uppí rúmi. Stundum

var cinsog þessar kynlcgu aðstæður

bökkuðu mig einhvernveginn upp

eða bara kæmu í stað mín.

Svo var það Palli. Ég var farinn að

kvclja hann einsog það væri lækning

við öllu. Ég sá hann á göngunum og

oftast var hann einn og ég gekk að

honum og sagði: „Hæ hómó!" „Hvað

segja kynvillingar í dag?" „Hvernig

líður Lóne Hómó í rassinum eftir

reiðina yfir eyðimörkina?" „Hvað,

kann hommatitturinn að lesa eða er

þetta bara klámblað með myndum af

allsberum strákum!" Svona danglaði

ég aðcins í hann og við Siggi blái

skellihlógum.

Svona gekk þetta vikum saman.

Stundum gat ég ekki látið hann í

friði, en aðra daga gerði ég honum

ekki neitt, gekk bara framhjá og

sagði „hæ!"

Einn morguninn þcgar ég kem í

skólann og er á leið inní kcnnslustof-

una, snýr dönskukennarinn sér að

mér og segir: „Þú átt að mæta hjá

Baldri og það strax."

Baldur var umsjónarkennarinn og

þetta kom mér ekkert á óvart, og af

einhverjum undarlegum ástæðum

sem ég botnaði ckkert í hafði ég verið

að vona að ég yrði kallaður fyrir. Ég

bankaði uppá á kennarastofunni og

spurði eftir Baldri. Baldur birtist

fljótlcga. „Nú það ert þú já. Bíddu

aðeins, ég kem að vörmu spori."

Eg hékk þarna fyrir framan kenn-