Teningur

						Palli færði sig frá og ég var svo sann-

færður um að hann væri að fara að ég

fylltist örvæntingu og endurtók í

sífellu: „Bíddu aðeins! Ekki fara!

Ekki fara!"

Mér fannst einsog það rynnu enda-

laust strimlar útúr munninum á mér

sem á stóð: Ekki fara!

Palli stóð yfir mér og sagði lágt:

„Ertu hommi?"

Ég skildi hann ekki, en mér brá

hrikalega. Hommi, er ég hommi...?

Er ég einsog...?

Ég stóð óstyrkur á fætur og ég

þekkti ekki sjálfan mig þegar ég grát-

bað: „Leyfðu mér bara að halda aðeins

utanum þig. Ég geri ekki..."

Ég tók utanum Palla og við stóðum

hreyfingarlausir ég veit ekki hvað

lengi. Hvert andartak dældi inní mig

ofgnótt af vellíðan. Ég vissi ekki hvað

ég átti að gera við alla þessa vellíðan.

Ég hvíslaði: „Ég elska þig. Ég elska

þig," og orðin bara runnu uppúr mér

án þess að ég gæti stoppað þau. Loks

kyssti ég hann á hálsinn og hann

hreyfði sig ekki. Þá kyssti ég hann á

kinnina og hann vék höfðinu undan

og reif sig hægt lausan og gekk burt

án þess að líta á mig. Þegar ég horfði

á eftir Palla hélt ég niðri í mér öllum

hugsunum líkt og þegar ég held niðri

í mér andanum þegar ég kafa. Þegar

Palli var kominn úr augsýn var ég við

það að kafna og hugsanirnar flugu

trylltar um í höfðinu á mér einsog

vanskapaðar hvítar leðurblökur:

„Hvað, kann hommatitturinn að lesa

eða..." „Er það rétt að þú hafir verið

að berja eitthvert hommagrey í skól-

anum?" „Ég ætla að láta þig vita að

Páll er fullkomlega eðlilegur dreng-

ur."

Ég settist uppvið vegginn og fékk

mér sopa af pelanum. Vínið var alger-

lega bragðlaust. Hvernig sem ég

reyndi gat ég ekki losnað við Palla

sem þrammaði um inni í hausnum á

mér einsog pyntingameistari. Ég var

allur dofinn og ískaldur. Eg þrýsti

augunum aftur til að fá aðra tilfinn-

ingu. Þegar ég opnaði augun var eins-

og ég væri staddur á annarri plánetu.

Ég sá skólann rísa fyrir framan mig

og hann var mér framandi einsog hann

tilheyrði annarri vídd. Ég fann að allt

umhverfið var mér fjandsamlegt: það

var einsog einhver væri að mata mig á

martröðum.

Ég sá í huga mér Palla segja Hildi

og Sigga bláa og öllum hópnum frá

því sem gerst hafði og ég sá þau

storma í áttina til mín.

Ég vildi standa upp og flýja cn ég

gat það ekki. Ég þorði ekki einusinni

að hreyfa puttana. Hvcrt átti ég líka

að fara? Ég þekkti engan hér.

Skyndilcga laust þeirri hugsun nið-

urí mig að Palli væri kominn og hann

kraup fyrir framan mig og höfuðið á

honum var einsog stór bolti. Ég tók

utanum höfuðið og sneri því hægt í

hringi á hálsinum einsog þegar ég

leita að landi á hnattlíkani en hvergi

var augu né munn að finna!

Ég bara sat þarna stjarfur og allt

sem ég þekkti og vissi hvarf inní kalt

gin myrkursins einsog það hefði rifn-

að djöfullegt gat á veruleikann stærra

en veruleikinn sjálfur.

B