T V O L J O Ð Blæs köldu frá jöklinum, sýp á söltu og þcssi djöfulsins fiskur flæktur í net snúið og kalinn kræktur fastur í hafið. Ætli 'ún bíði, hvar skyldi hún vera. Rífð úr 'enni kinn, helvítis bikkjan. Skakar á öðrum, ekki heima stendur ekki heima. BARÐUR R. JÓNSSON Myrkur klofið í herðar niður skæru ljósi, kolgrænir dalir lifandi og jökulröndin ofantil. Fjandi blæs hann, réttu mér hnífinn. Stálað upp í kjaftinn stálað upp í kjaftinn. Kalt blóðið og augun frosin, frosin augu. Slcngdu helvítinu til mín djöfulsins gapuxinn þarna uppi veit ekki neitt, algjör skítur og úrþvætti... froðufellandi bryðjandi hvítt hvítan heim sótthreinsaðan og lausan við böl, eintómt böl. Nær nær nær inn úr skinni nær holdi heitu holdi og köldu. Sterkur sem gler grætur ekki og lofar crminni allri. Leit á mánann; í fiskum hugsaði hann fór undir yfirborðið sleikti upp leifarnar og lá í tröppunum steinrunninn. Taxi taxi og regnið, steypist niður niður og ískrar í hugsuninni sakkarínsætri, og hundar með gömlum konum gömlum konum risastórum á skítugri dýnu risastórri, með gamalli konu og hundi stórum stórum hundi.
Beinir tenglar