MYNDLIST LISTIN A MILLI VERKANNA HELGI Þ. FRIÐJÓNSSON OG EGGERT PÉTURSSON RÆÐA VIÐ KRISTIN G. HARÐARSON HVAÐAN? HÞF: Hvaðan kemurðu ciginlega? KGH: Ég er fæddur í Reykjavík 1955, ég bjó lengi vel rétt ofan við Blesugrófina. Þar var hálfgert úthverfi og fátækrahverfi, en allt í kring var náttúran. Þetta var við Elliðaárnar, og við krakkarnir lékum okkur oft í Holtinu, en Holtið var þar sem Breið- holtið er nú. Þar var ekki eitt einasta hús þá. Milli fimm og sjö ára aldurs fluttist fjölskyldan til Færeyja þar sem faðir minn vann við gangagerð og þar dvöldumst við í tvö ár. Það var ákaf- lega skemmtilegur tími, við bjuggum þar á tveimur stöðum, í tveimur litl- um þorpum, þar var gaman fyrir lít- inn strák að leika sér. Það var dálítið gamaldags þarna, á fyrri staðnum voru einungis tveir bílar í þorpinu og lítið um nútímaþægindi. En einhvern veginn urðu þessi tvö ár þarna mér mjög minnisstæð, og ýmsir atburðir og smáatvik eru mér mjög skýr í hug- anum. Svo bjó ég í Kópavoginum frá tíu til fjórtán ára aldri. Það var mjög skrautlegt þar á þeim tíma. Margt duglegt fólk var þá að koma sér upp húsi og það var flutt inní þau strax og þau voru fokheld. Mótatimbur lamið saman í hurð fyrir útidyrnar. Kannski plast í gluggum og steypt gólf, rétt grunnmáluð, svo stóðu vírarnir út úr öllum veggjum að utan. Svo bjó ég eitt ár við Búrfellsvirkjun og síðan futtum við í Biskupstungur þar sem foreldrar mínar komu sér upp garð- yrkjustöð. Þar var ég með annan fót- inn sem unglingur og eitthvað fram yfir það. LISTRÆN SKÁKFLÉTTA HÞF: Hvenær fcrðu svo að hugsa um myndlistina, er það á einhverjum þessara staða? KGH: Það gerðist bara eins og hendi væri veifað. Það var eins og ákvörð- un, mjög skyndileg ákvörðun. Það hefur jafnvel verið útfrá einhverjum leiða. Það var þannig að ég hafði mik- inn áhuga á skák, ég lá í skák. Ég hafði lært mannganginn snemma og svo jókst áhuginn smám saman og svo í gaggó þegar unglingarnir voru úti á kvöldin, fóru á böll og svona, þá var ég heima að tefla eftir skákbókum, lá í skákum og byrjaði að tefla svolítið í taflfélagi. Eg var svo mikið á kafi í þessu, að móðir mín var svona frekar að reyna að ýta mér út á böllin. En ég var nú aldrei góður í skák. Svo ein- hvern veginn fékk ég yfir mig af skák- inni. Ég átti olíulitasett og datt í hug í ógurlegum leiðindum að reyna að fara að fikta við að mála. Og það var eins og eitthvað kviknaði í mér og ég tók þetta mcð sama ákafa og skákina. Eg gleymdi henni algerlega, málaði og málaði. Eftir nokkrar vikur var ég búinn að ákvcða að verða myndlistar- maður. Þetta var þegar ég var fjórtán ára. Ég held að ég hafi aldrei haft neina sérstaklega hæfileika í tcikn- ingu eða neinu slíku áður. Ég hafði aldrei verið neitt uppáhald teikni- kcnnaranna í barnaskóla. m
Beinir tenglar