Teningur

						KRISTINN     G.    HARÐARSON

HÞF: Þú hcfur citthvað vitað af mynd-

list?

KGH: Já, móðir mín hún hafði föndr-

að svolítið við þetta þegar hún var

ung. Eg vissi ekkert meira um mynd-

list en hver annar unglingur og það

var enginn listáhugi á mínu heimili

eða umhverfi mínu, það var ekkert

sem ýtti þannig á.

MÁTí GALLERÍ SÚM

EP: Hvenær ferð þú í Myndlista- og

handíðaskólann?

KGH: Ég þraukaði eitt ár í mennta-

skóla og gafst þá upp. Þá fór ég í

Myndlistaskólann í Reykjavík og var

þar einn vetur og síðan fór ég í Mynd-

lista- og handíðaskólann.

EP: Breyttist viðhorf þitt til mynd-

listar við það?

KGH: Jú, það má eiginlega scgja að

þetta komi svolítið í stökkum. Þegar

ég var fjórtán ára var ég að mála eftir

ljósmyndum og póstkortum eins og

dæmigerður amatörmálari. Svo komst

ég fimmtán, scxtán ára í van Gogh og

var mjög spenntur fyrir honum og

sjálfsagt fleirum þó ég muni ekki

nöfnin í svipinn. Þegar ég var í Mynd-

listaskólanum í Reykjavík fór ég að

fara á sýningar. Ég skoðaði allar sýn-

ingar í Reykjavík, alveg sama hvað

það var. Jafnvel föndursýningar á elli-

heimilum, allt sem var auglýst sem

myndlistarsýning. Þetta stundaði ég í

þrjú ár. Ég byrjaði snemma að fara á

Súm-sýningar. Þar opnaðist alveg nýr

heimur, kannski sá heimur sem ég lifi

í nú. Svo fer ég að skoða bækur og

kynnist popplistinni, mjög ómarkvisst

og ógagnrýnið fyrst. Maður hreifst

náttúrulega af öllu.

HÞF: Hvað var það hjá Súmmurunum

sem þú hreifst af? Var það að hlut-

irnir voru ögrandi eða eitthvað slíkt?

Svona formrænt?

KGH: Ég held að það hafi ekki verið

formrænt. Ég held að það hafi verið

einhver ögrun, stemning. Það er

kannski dálítið svipað því þegar ég

var að vinna uppi við Þórisvatn, ég

held ég hafi verið sextán ára, það var

sumar, ég lá uppi í rúmi þreyttur eftir

vinnudaginn og Dagur Sigurðarsson

var að lesa upp í útvarpinu. Ég reis

upp og glaðvaknaði. Það var einmitt

þessi stemning, það var eitthvað allt

annað, eitthvað nýtt, einhver annar

heimur. Kannski það að verið var að

vinna út frá samtímanum um mynd-

efni, texta og efnistök. Abstrakt-

myndlistin og aðrir sambærilegir

hlutir voru farnir að fá á sig einhvers

konar fjarlægðarbláma.

FLÚXUSDEILD í MÓTUN

EP: Svo kynnistu þessum heimi betur

í Deild í mótun, síðar Nýlistadeild,

hjá  Magnúsi  Pálssyni  í  Myndlista-

skólanum?

KGH: Þá fer þetta svona að verða

markvissari lærdómur. Maður var að

kynnast nýjum hugmyndum, stefnum

og listamönnum.

HÞF: Þú hefur stundum nefnt að

Magnús sé einhvers konar lærifaðir

þinn, er það þá hugmyndafræðilega?

KGH: Já, Magnús var sá kennari sem

hafði hvað mest áhrif á mig. Hann ól

okkur hreinlega upp í listrænum

skilningi. Magnús hafði mjög afslapp-

aða aðferð við kennsluna, hann sagði

okkur aldrei að gera svona eða hins-

egin. Það var frekar eitthvert hugar-

far sem sveif yfir vötnunum. Hann

læddi athugasemdunum að, lífs og

myndlistarviðhorf streymdu frá hon-

um, oft gegnum umræður um daginn

og veginn. Hann hafði mikil áhrif á

mig sem maður og listamaður, einnig

þeir hlutir sem hann kynnti hvað

mest, flúxus og hugmyndlist tengda

flúxus.

HÞF: Þú hefur einnig nefnt þá

George Brecht og Robert Filliou sem

áhrifavalda, ekki rétt? Er þá hægt að

kalla þig flúxara eða hver er helsti

munurinn á þinni afstöðu og flúxus-

stefnunnar?

KGH: Ég hugsa að það sem ég geri

tengist frekar klassískri myndlist. Það

má segja að afstaðan sé myndrænni.

HÞF: Þú hefur þitt klassíska sjónar-

horn og svo er eitthvað sameiginlegt

líka, hvað er það eiginlega?

KGH: Það að vinna með afgangsefni

og raða saman einhverju sem er fund-

ið, einhverju dóti, umbúðum. Svo

eru brandarar, notkun tungumáls og

listin gegnum leikinn eða leikur sem

uppspretta listar.

TILVITNANIR

OG ATHUGASEMDIR

HÞF: Getur verið að það komi fram

einhver afstaða eins og á síðasta ára-

tug, að þetta tengist flúxusstefnunni á

þann hátt að þú skoðar flúxusstílinn,

skoðar þetta eins og nýmálararnir

sem líta aftur fyrir sig og nota stíl-

brigðin frekar sem tilvitnanir en að

vera að endurtaka hlutinn?

KGH: Ég vil ekki kalla þetta tilvitn-

un. Það er munur á tilvitnun, sem er

meira eins og dæmi sem þú sýnir, og

að nýta þér hugmyndir ákveðinnar

stefnu á þinn eigin hátt. Ég nota ekki

bara flúxusáhrif, heldur áhrif frá

popplist, minimalisma og hugmynda-

list ásamt fleiru. Minimalisminn

kemur oft fram í byggingu sumra verk-

anna sem oft eru hlaðin smáhlutum,

teikningum eða texta.

EP: Þegar þú raðar saman ólíkum

hlutum eins og ljósmyndum, málverki

og setningum, notar aðfengið efni,

vakir þá fyrir þér einhvers konar frá-

sögn eða er þetta einhvers konar

formalismi, sjónræn uppröðun,

kannski hvort tveggja?

B