KGH: Þetta er sjónræn upplifun með frásagnarlegum undirtón. Og úr því að við erum að tala um flúxus, þá er það kannski það sem skilur á milli. Ég held að oft hafi flúxararnir lítið hugsað um sjónrænt yfirbragð. En mér finnst þó hið sjónræna ekki nóg, ég get ekki bara raðað saman ein- hverju sem kemur vel út myndrænt séð, eins og til dæmis gluggaútstilling. Ég vil að það skapist einhver tilfinn- ing og verkið fyllist af einhverju lífi. EP: Er stíll efniviður hjá þér? KGH: Kannski á vissan hátt, en ég forðast beinar stíltilvitnanir. Ég vil ekki gera verk þar sem einn hlutinn er dæmigert flúxusstílbrigði og annar hlutinn er dæmigert geometrískt stíl- brigði og þriðji hlutinn dæmigert konseptualstílbrigði og fjórði hlutinn er dæmigert poppstílbrigði. Ég vil nota viðeigandi vinnubrögð og hugs- anagang þar sem það á við. SAMHENGIÐ I VERKUNUM EP: En það sem ég var að fara er að það eru til svo margir dæmigerðir Kiddar, geometrískur Kiddi og síðan landslags Kiddi, það eru þínir eigin stílar sem þú blandar saman. HÞF: Það má yfirleitt sjá að verkin eru eftir sama manninn. Hvað er það sem tengir þau saman, ekki er það lit- ur eða eitthvað svoleiðis, er það þá einhvers konar frásagnargildi eða ein- hver tilfinning? Það er persónulegt yfirbragð yfir verkunum hvort sem þau eru málverk, performans eða eitt- hvað annað. KGH: Eg hef unnið mjög ólík verk á rúmlega tíu ára starfsferli, farið frá einum hlut til annars, stokkið frá þúfu til þúfu. Tilfinningin hefur teymt mig áfram og það stundum hraðar en ég hef ráðið við og stefnan gengið þvert á skynsemina og rökin. Þetta hefur oft verið mjög erfitt og sú til- 1982 Gouache og bílalakk ú pappír. Hœð u.þ.b. 50 . finning fylgt að allt sé að renna frá mér og það í allar áttir, maður sitji bara eftir tómur. En mér finnst ég vera einhvern veginn að verða meðvit- aðri, hugsunin að skýrast og vinnan markvissari. EP: Beitirðu sömu aðferðinni þó þú notir mismunandi efni, sömu aðferð þegar þú til dæmis býrð til ljóð eða performans? KGH: Ég hef gert það, ég hef til dæmis unnið ljóð og málverk á sam- bærilegan hátt. Ljóðin í bókinni sem ég gaf út 1986 eru hálfgerðar hentur. Ég tók búta úr prentuðum texta og raðaði saman á nýjan hátt og vatt svo uppá setningarnar. Aðferðín er sam- bærileg og í málverkunum sem ég málaði á svipuðum tíma. Ég málaði eftir ljósmyndum og öðru úr blöðum, til dæmis bröndurum, teiknimyndasög- um eða línuriti um fiskútflutning, sem varð þá kannski að abstrakt mynd, málaði kannski nokkrar mynd- ir hverja ofaní aðra og tuskaði þær jafnframt eitthvað til. EP: En hvernig sérðu samhengi verka þinna. Vinnurðu sérstaklega sýningar, raðarðu myndunum á fyrir- fram ákveðinn hátt? KGH: Nei, ég vinn yfirleitt ekki sér- staklega fyrir sýningar. Þegar ég er kominn vel af stað með eitthvað, þá fer ég að huga að sýningu. Ef mér finnst vanta upp í sýningarrýmið, geri ég kannski tvö, þrjú verk til þess að það myndist samhengi, góð heild. EP: En eftir á þá man maður verkin sem sýningar, en spilar rýmið líka inní verkin? KGH: Ég vinn tiltölulega lítið með rými held ég, ekki einu sinni í skúlp- túrunum. Þó er mér alls ekki sama hvar ég sýni verkin. EP: Þú vinnur ekki marga perform- ansa, eru þeir jafn mikilvægir og heil sýning eða eru þeir eins og eitt verk í sýningu? KGH: Ég aðgreini ekki performans- ana frá öðrum verkum. Eg segi ekki myndlistin er hér og performansarnir B
Beinir tenglar