KRISTINN G. HARÐARSON þar, heldur er þetta allt í einum potti. Hins vegar flyt ég performansana ekki í rými sem ég er að sýna önnur verk í, ég vil sýna þá sér. HÞF: Geta leifar performansa hjá þér verið verk eins og oft er? KGH: Afgangsefni, nei. Eg hef verið að gæla við hugmyndina um svoleiðis verk en það hefur aldrei orðið. Það hefur aldrei verið þannig að þegar ég væri búinn, þá stæði afurðin eftir sem sjálfstætt verk. EP: Skiptir þú sem persóna máli í performans? KGH: Kristinn Harðarson? Nei. VERKIN OG RÝMIÐ HÞF: Þú hefur einhvers staðar lýst muninum á því hvernig þú vinnur lítil og stór verk. Þú segir að litlu verkin raðist upp næstum ósjálfrátt, en stóru verkin séu byggð á langtímaplönum. KGH: Litlu verkin verða oft til vegna skyndilegrar upplifunar, í hversdags- önnum, úti í búð eða úti á götu, við að fara út með ruslið eða taka saman þvottinn. Eða ég sé eitthvert drasl, oft er það eitthvert dót eða myndir. Ég reyni svo að endurskapa stemn- inguna gjarnan þá með tilfallandi dóti á vinnustofunni, drasli sem ég hef safnað saman. Oft skapast þessi hug- hrif við að ég róta í dótinu hjá mér eða hreinsa til á vinnustofunni. Ann- ars er flokkun vinnuaðferðanna ekki svona skýr í reynd. HÞF: Mér finnst stundum að stóru verkin séu sérstaklega gerð fyrir sýn- ingar, eru þau kannski tengd rými? KGH: Nei, ég vinn þau ekki fyrir ákveðnar sýningar eða rými. En þau eru yfirleitt lengur að fæðast í hug- anum og í vinnslu. í byggingu eru þau nákvæmari. Áður en ég hef vinnslu þeirra teikna ég gjarnan nákvæma vinnuteikningu í réttum hlutföllum þar sem allt er úthugsað, stærðir, efni, allt til hinna smæstu atriða. Stundum er það þó ekki alveg svona nákvæmt, þá skipulegg ég stærðir og grunnefnin. Smáatriðin hef ég í hug- @ Frá sýningu í Ásmundarsal 1981. Málverk á vegg: iðnaðarmálning og Ijósmyndir á striga. Skúlptúr á gólfi: sykurmolar, stál og málning. anum og spinn þau við verkið á meðan á vinnslu stendur. Og með stór verk þá er það auðvitað líka hagkvæmt atriði, maður vill ekki flaska á því að vera búinn að vinna tvo mánuði að verki og vilja svo hafa það tíu sentí- mctrum breiðara þegar upp er staðið. En þarna er líka grundvallarmunur á inntaki. Ég set nokkurn veginn sama- scmmerki milli inntaks og tilfinninga. Það er önnur tilfinning í litlu verk- unum en þeim stóru. Litlu verkin eru léttari og meiri leikur í þeim. Hin eru yfirvegaðri, rólegri og hafa klass- ískara yfirbragð, byggingin klassísk- ari, gjarnan symmetrískari. EP: Finnst þér tíminn sem þú ert að vinna að verkunum mikilvægur, hef- urðu mikla ánægju af sköpuninni? KGH: Já ég hef mikla ánægju af sköpuninni. Stundum er ánægjan ansi sveitt, stundum ljúf og þægileg. EP: Finnst þér ögrandi að vinna tíma- frek verk? KGH: Já mér finnst það mikil áskorun þegar eitthvað ofboðslega viðamikið fæðist í huganum. Maður veinar undan því að takast á við verkefnið, en á sama tíma er það líka ómótstæðilegt. EP: Finnst þér ckki líka ögrandi að stilla upp við hliðina á slíku verki mynd sem aðeins hefur tekið örskamma stund að vinna, og er kannski ekkert síðra verk? KGH: Já sérstaklega er erfitt þegar þarf að leggja til hliðar verk sem hefur tekið tvo mánuði að gera og kostað mikil útgjöld. Það getur verið sárt ef verkið sem varð til á einum klukkutíma reynist miklu betra. Ég held að samtalið milli skyndiverk- anna og þeirra yfirveguðu skapi vissa stemningu. Það myndast rím þar á milli ef vel tekst til. Það er meðvitað hjá mér að skapa einhvern heim, heim sem er samtal milli hinna ýmsu verka sem ég geri. Þá er listin kannski í loftinu á milli verkanna. HÞF: Er þá ekki komin einhvers kon- ar rýmishugsun í þetta? KGH: Þetta er kannski einhvers konar andlegt rými EP: Verkið er þá eitthvað sem kemur tilfinningu til skila? En þú talar líka við sjálfan þig í verkunum? KGH: Kannski má segja að með því að nota efnivið sem tengist mér per- sónulega, fjölskylduljósmyndir, lítil hversdagsatvik og þess háttar, sé ég að tala við sjálfan mig á einhvern B
Beinir tenglar