/ KVÖLDSKÓLA EP: Flestir eða alla vega helmingur þeirra sem voru í þessu nýja málverki höfðu þennan flúxus eða hugmynda- lega grunn en svo voru aðrir sem voru hreinræktaðri málarar, expressíonist- ar. KGH: Þetta var aldrei hreint málverk hjá mér þó Valtýr Pétursson hefði sagt að ég væri málari. EP: En þú ert ekki málari? KGH: Nei ég er ekki málari, ekki beint, ekki eftir hinum hefðbundna skilningi. HÞF: En hvað ertu? KGH: Ég er fúskari! Það er mikill fúskari eða föndrari í mér. Mér hryllir við of mikilli fagmennsku þegar mín verk eru annars vegar. Ég held einhvern veginn að ég vilji svo- lítið óöryggi, einhvers konar listrænt óöryggi, vera með annan fótinni í lausu lofti. HÞF: En er öryggi ekki háð tíma? Fyrr en varir er ögrandi verk orðið hið hefðbundna? KGH: Ég er kannski ekki að tala um þetta. EP: Þú setur þig frekar á bekk með þessum íslensku fúskurum sem var ýtt til hliðar af FÍMurum og Súmmurum hér áður? KGH: Ég veit það nú ekki alveg. EP: Þú nærist kannski frekar á þeirra viðhorfi, þér finnst einhvers konar kvöldskólalist vera alveg jafn spenn- andi list og hvað annað? KGH: Mér finnst hún spennandi sem efniviður, sem hugmynd. Það er oft mjög skemmtilegt hvernig áhugafólk málar. oft alveg laust við reglurnar um myndbyggingu, jafnvægi í lit og „rétta" teikningu. Það hefur oft örvað mig að sjá verk áhugamálara, en ég er menntaður og meðvitaður listamaður og losna aldrei undan því þó ég vildi. Mars 1991 KRISTINN G. HARÐARSON I HATTINN SAGA Útvarpið: Rafmagnslínur slitna vegna ísing- ar... staurar brotna af þunga íssins og veðurofsans... dimmt og kalt í húsum... bifreið fýkur út af vegi... farþegarnir skríða út... inn aftur vegna hamsins... út aftur er rúður taka að brotna... skríða eftir veg- inum að yfirgefinni bifreið skammt frá... á hálendinu er fólk fast í bílum... bárujárn fýkur víða af þökum... íeinu fjárhúsi standasperr- urnar strípaðar eftir... féð óttaslegið, í einum hnapp... (Slekkur á tækinu.) Hann teygir sig í lampann við rúm- ið og slekkur á honum. Það er dimmt í herberginu nema hvað örlitla birtu leggur inn um gluggann frá tungli og götuljósum. Nú dregur hann sængina upp fyrir höfuð þeirra beggja (húð þess minna er alþakin rauðum bólum) og rennir leikfanga-slökkviliðsbíl eftir lærinu. Sýrenurnar rjúfa kyrrð hjúpsins, hljóðið hækkar og lækkar í sífellu og rauðu ljósin tvö ofan á þak- inu byrja að blikka - það kviknar og slokknar á þeim sitt á hvað. Ljósið lýsir upp litlu, hlýju veröldina undir sænginni og bregður rauðri birtu á mynstur sængurinnar: litlar greinar, grasstrá og blómskúfa á stönglum. Ofan á næstu sæng, fastur í gili milli tveggja hvítra og brattra sængur- vershlíða, er lítill sjúkrabíll. Á toppi hans er hvítt skilti með gulum stöfum: EMERGENCY. Frá sýningu í Nýlistasafninu 1991. B
Beinir tenglar