ERNARD MARCADE set ég mig öðruvísi, en ég nálgast efnið á listsögulegan hátt. Listsýningar í Brussel Sp. I hvcrju er vinnan þín í raun og veru fólgin? B.M. Fyrir utan kennsluna þá skrifa ég bækur og skipulegg sýning- ar. Ég er curateur, franska orðið commisaire er hræðilegt, það minnir á lögregluna. Mér finnst ágætt að segja að ég skipuleggi sýningar. Sp. Ertu þá beðinn um að skipu- leggja sýningarnar eða kemur þú sjálfur með tillögur að þeim? B.M. Vanalega er ég beðinn um það. Núna sé ég t.d. um sýningu sem er í Brussel. Ég hef þar til umráða tvo sali í Palais des Beaux Arts sem heita Antichambre númer 1 og Antichambre númer 2. Þar skipulegg ég sýningar- seríu þar sem 2 listamönnum er stefnt saman hverju sinni og standa sýning- arnar yfir í eitt ár, frá f. mars 1990 til mars 1991. Fyrstu listamcnnirnir sem sýndu þar saman voru Giovanni Anselmo og Niele Toroni, síðan koma Daniel Walravens og Morellet, Alberola og Broodthaers, P.A. Gette og Magritte, Sherrie Levine og B. Lavier, Boltanski og einhver sem ég hef ekki ennþá ákveðið, Thierry de Cordier og C.D. Friederich, ef ég get fengið verk eftir hann og að lokum Jeff Wall og Verjeux. Sp. Hvaða ástæður liggja til þess að þú valdir einmitt þessi pör? B.M. Hugmyndin á bak við sýning- una er einmitt í því fólgin. Þessi sýn- ingaröð ber heitið Affinités sélectives (útvalinn skyldleiki) ekki électives (kjörinn). Þetta er orðaleikur mcð affinités électives (kjörinn skyldleika) eftir Goethe. Á þýsku er það Velfare Vervandenschaft. Ég bætti s-inu við affinités s-clcctives. Pað þýðir að það eru ekki listamennirnir sjálfir sem velja sig heldur er það ég sem vel. Sp. Og þú ákvarðar líka sjálfur alla umgjörð sýningarinnar, þ.e.a.s. aug- lýsingaplaggatið, boðskortin og sýn- ingarskrána? B.M. Já ég sé um allt. í þessu til- fclli get ég cinmitt undirstrikað það sem ég á við með hugtakinu „listrænn gagnrýnandi". Það er sá sem sér um allt alveg frá byrjun, hvort sem er á hugmyndafræðilegu eða formrænu plani. Ég vil enga grafíkera og enga arkitekta, ég reyni að hanna sýning- una algjörlega sjálfur. Sp. Og sýningarskráin? B.M. Það eru engar sýningarskrár en það eru gefin út bókverk og plaggöt þar sem ég skrifa dálítinn texta á bak- hliðina. Pegar öll plaggötin eru sett saman kemur í ljós stór ljósmynd af salarkynnum sýningarinnar. Þannig eru boðskortin líka. Sp. Gera listamennirnir sjálfir bók- verkin? B.M. Já þessi bókverk eru ekki eftirmyndir verkanna á sýningunni heldur einfaldlcga listaverk í öðrum miðli. Allir listamennirnir búa til bókverk nema auðvitað þeir sem eru látnir, - það er ckkert fyrir þá. Sp. Þú vinnur í mjög nánu sam- starfi við listamennina? B.M. Eg vil vera algjörlega sam- sekur listamönnunum, en ég vil ekki trana mér fram. Aftur á móti þegar um látna listamenn er að ræða eins og Broodthaers, Magritte og C.D. Fried- rich þá er ég ekki lengur samsekur listamanninum, hcldur listaverkinu. Sp. Á hvaða forsendum byggðir þú val þitt á listamönnunum fyrir þessar sýningar? B.M. Þær voru mjög ólíkar í hvert skipti enda sýningarnar allar mjög ólíkar. Ég setti t.d. M. Broodthaers með Alberola vegna þess að í verkum Alberola er mjög sterk tilvísun til verka M. Broodthaers og Alberola hefur meira að segja skrifað langan texta um M. Broodthaers. Samt sem áður eru þeir mjög ólíkir, annar mál- ari og hinn ljóðskáld. Reyndar Ijóð- skáld sem eitt sinn fékkst við myndlist og málari sem notar hluti og tungu- málið á dálítið sérstakan hátt. Það sem skiptir mestu máli og er athyglis- verðast er að þeir hafa báðir mjög sterk tengsl við stjórnmál og siðfræði og afneita öllum kaupskap með list. Sp. En Toroni og Anselmo? B.M. Það er allt önnur ástæða fyrir því að þeir voru valdir saman. Þeir opnuðu sýningaröðina og vildi ég með því tileinka mér rýmið út frá grunnhugmyndum. Toroni vinnur með þessar hugmyndir sínar um mót, þessi endurteknu mót sem eru einföld og upphafleg og eru mót málverksins sjálfs. Á sama hátt vinnur Anselmo út frá formrænum korpus, sem er mjög grundvallandi, þ.e.a.s. steinum. Ég hefði getað sett Magritte og Ans- elmo saman t.d. vegna þess að þeir eiga sitthvað sameiginlegt, t.d. í því hvernig þeir nálgast steinana, en það er ekki sá leikur sem ég valdi. ¦ - ., ,'¦ •¦.38 1 ^É^^ ' \ ' : '! ¦ ' ' f i'i '••ÍÍU F' ¦Í,MM íi Vj/ifl \ ) wM ***" ' íl Þannig álít ég að listgagnrýni sé ekki einfaldlega að skrifa um hluti, heldur á hún líka að sýna hluti og þannig getur hún líka stundum losað sig við umfjöllunina. Því vitanlega skapar það sem við sjáum og það hvernig tveir hlutir eru settir saman m
Beinir tenglar