ERNARD MARCADE Það er til list og lönd og list og þannig í það óendanlega. Pað er alitaf eitthvað sem gengur ekki upp og til allrar hamingju gengur það ekki upp. Sp. Eru það ekki víxlverkanir og blandanir sem gefa af sér bestu hlut- ina? B.M. Ég held það. Það er mjög spennandi að velta þessu fyrir sér en menn verða að vera mjög aðgætnir í sambandi við þjóðernishyggju í list- inni alveg eins og í hugsuninni. Hvers vegna á frönsk list í alþjóðlegum erf- iðleikum núna? Það er vegna þess að okkur tekst ekki að sýna neina ákveðna ímynd. Ég segi að styrkur okkar sé fólginn einmitt í því að hafa enga ákveðna ímynd. Það að vera hefðbundinn er að vera í samræmi við eitthvað og segja t.d., ó hvað þetta er franskt eins og maður segir um Base- litz, - þctta er þýskt sjáið þið bara,- þarna er krafturinn, þýski espressión- isminn o.s.frv. og Kiefer, efnisvalið rústirnar o.s.frv. Hjá ítölum eru það hæfileikarnir, kunnáttan og snotur- leikinn og þegar talað er um Frakk- land er sagt að þar séu listamennirnir mjög vitsmunalegir. Ég get nefnt mörg dæmi um lista- menn sem eru það alls ekki. Þetta er land Descartes og til þess að einfalda hlutina segja menn jú Marcel Du- champ var franskur. Matisse var ekk- ert mjög vitsmunalegur málari né Bonnard né Gauguin né Odilon Redon. Myndlist Redons er mjög draumkennd og nautnaleg og þá er talað um að hann hafi orðið fyrir sterkum áhrifum úr norðri. Auðvitað eru það utanaðkomandi áhrif, en í því eru auðæfin líka fólgin. Við verðum að rækta þessi auðæfi og þennan mismun og það er engin ástæða til þess að koma með neina teóríu þar að lútandi. Það er augljóst mál að heimssýnin hjá þeim sem borða síld er ekki sú sama og hjá þeim sem borða pasta, það er hægt að ganga út frá eins augljósum hlutum og þessum. Það segir okkur ekkert að tala um slíkt vegna þess að þá tölum við ekki um hluti sem skipta máli. París í maí 1990. Laufey Helgadóttir og Sigurður Árni Sigurðsson m
Beinir tenglar