Svart á hvítu

						Landlausir menn

Smásaga eftir Kristján Jóh. Jónsson

Grafíkmyndir: Jón Reykdal

Hann stóð við borðstokkinn þegar þeir voru að

koma inn og var að hugsa um hvers vegna í and-

skotanum væri ekkert gaman að koma í land leng-

ur. Hesturinn stóð vió hliðina á honum og sagði:

áttu pening?

—  Já, sagði hann.

—   Láttu mig hafa hann, sagði Hesturinn. Ég

stekk í land um leið og við leggjumst uppað og fæ

mér bíl og sæki flösku. Þeir verða búnir að opna í

tómstundabúðinni. Lollinn lét hann líka hafa pen-

inga og það var samanlagt nóg fyrir bíl og pela á

mann.

Þegar þeir voru allir búnir að hafa sig til settust

þeirframmíaðfásérbragðáðuren þeirfæru íland.

Skrifstofan opnaði hvort eð var ekki fyrr en hálf tíu.

Þeir sátu, supu á pelunum og Lollinn talaði. Hann

var mesti hænuhausinn um borð og varð fullur ef

hann sá tappa og þá fór hann að tala um konuna

sína og það var alltaf sama tuggan. Hún var góð

kona, sagði hann, en það voru vandræði samt.

—  Þegar ég kem heim langar mig út að skemmta

mér en hún vill aldrei fara neitt með mér. Ég vil eiga

heimili. Ég vil að strákarnir mínir tveir, litlu strák-

arnir mínir, eigi líka heimili þar sem þeir gætu átt

sér samastað og leitað til hennar ef eitthvað bjátar

á en hún vill bara vinna þó hún eigi indælis heimili.

Ég hef ekki brugðist sem heimilisfaðir. . .

—  Heyrðu, sagði Hesturinn og rétti honum sinn

pela. Við skulum fara eitthvað saman þrír. Lollinn

tók pela Hestsins og saup drjúgan.

—  Já, sagði hann, við skulum fara á fyllirí saman,

við skulum fara í Klúbbinn. Þeir skáluðu með pel-

unum. Svo var farið á skrifstofuna að sækja kaupið

og þegar þeir skildu var ákveðið að hittast hjá

Hestinum klukkan fimm.

Pungrottan gekk hægt upp á Borgarbíl, fékk bíl

og sagði bílstjóranum að keyra í Hatnarfjörð. Hann

átti tvær gamlar frænkur í Hafnarfirði. Hann hringdi

dyrabjöllunni og Jóna frænka kom til dyra. Hann

var feginn. Jón frænka var eldri.

—  Komdu blessaður Hrólfur minn, sagði hún og

kyssti hann á báðar kinnar. Komdu inn fyrir og fáðu

tesopa eða viltu heldur kaffi? Hvernig var veðrið hjá

ykkur á sjónum vinur, spurði hún um leið og hún

hellti kaffi í bollann hans.

—  O, það var svona, sagði hann.

—  Ojá, sagði gamla konan, það er svona. Maður

er alltaf hræddur um ykkur þessa sjómenn. Það

geta orðið svo voðaleg sjóslys. Þú hefur ekki

bragðað áfengi, er það?

—  Hja, það er nú svona. Það er ósköp lítið. Það

er bara eins og gengur.

—  Þið drekkið eins og vitlausir þessir unglingar

nú á dögum. Þaó er óskaplegt hvernig þetta er allt

saman orðið.

Sigga frænka var að koma heim. Hún vann í búð

og það var þriggja mínútna gangur að skjótast

heim og fá sér að éta.

—  Sæll Hrólfur, sagði hún. Þú ert kominn.

—  Já, sagði hann.

—  Ég held þú ættir nú aö halda þig hér heima í

þetta sinn heldur en aö rjúka út og eyða kaupinu

þínu í vitleysu, ef þú lætur þá ekki plata það allt út úr

þér. Hann brá sér á klósettið, fékk sér nokkra væna

úr pelanum og stakk honum svo aftur inná sig.

Þegar hann var kominn fram aftur hélt hún áfram.

—   Ég vil fara að fá að vita hvort þú ætlar að

kaupa íbúð með mér eða ekki.

—   Ég veit ekki, sagði hann önugur. Ef ég tek

lánin mín núna og fjárfesti þau í íbúð hjá þér og hitti

svo stúlku sem vill giftast, þá eru lánin búin og við

getum ekki keypt okkur íbúð.

—  Stendur það til, spurði Sigga frænka.

—   Hja, maður veit aldrei, sagði hann og leit af

glottinu á Siggu frænku.

30