Svart á hvítu

						af seðlum og þvældust í glæstum flokkum milli

kjallarabúllanna svo allir sæju þá og reyndar gláptu

allir. Það voru þeir sem keyptu expressó-kaffivél úr

silfri og seinna sjónvarpið og þeir stóðu einnig fyrir

pizzuveislum og redduðu píum. En að lenda í

kompaníi með þeim og bílunum þeirra, sem leiddi til

þjófnaðar úr áfengisverslun, var upphafið að öllu

klandri hans. Til allrar lukku þekktust veðlánarinn

sem leigði þeim og leiðtoginn í hverfinu og þeir

redduöu málunum svo að enginn ónáðaöi hann

eftir það. En áöur en hann vissi af og meðan hann

var allur á nálum út af þessu veseni var pabbi hans

farinn að burgga einhver launráð með gamla

manninum pabba hennar Rósu Agnelló á þá leið að

Toni myndi giftast henni og að tengdapabbinn

myndi starta sælgætissjoppu handa þeim fyrir

sparifé sitt svo þau gætu séð sér heiðarlega far-

boröa. Hann gaf skít í allar sjoppuholur og Rósa var

allt of beinvaxin og venjuleg stelpugála fyrir hans

smekk svo hann stakk af til Texas og þvældist um í

hálfgerðu reiðileysi. Þegar hann kom aftur heim

sögðu allir að það væri vegna Rósu og sjoppunnar.

Það var allt ákveðið sem fyrr og þar sem hann sagði

ekki nei var honum plantað bak vió búðarborðið.

Þannig hafði hann lent á Prince street í hverfinu.

Hann vann frá átta á morgnána og næstum fram til

miðnættis alla daga fyrir utan klukkutímapásu eftir

hádegi þegar hann fór upp og fékk sér blund og

þriðjudaga þegar sjoppan var lokuð, þá svaf hann

meira og fór einn á bíó um kvöldið. Núna var hann

alltaf of þreyttur til aö gera áætlanir en einu sinni

varð hann sér úti um aukaskildinga á laun með

sprúttsölu á vegum einhverrar klíku í hverfinu. Af

því hafði hann sæmilegan hagnað og tókst þannig

að safna fimmtíuogfimm dollurum sem Rósa vissi

ekkert um. En svo var flett ofan af klíkunni í ein-

hverju dagblaói og hún hvarf með sína verslun. í

annað skipti, þegar Rósa var hjá mömmu sinni, tók

hann sénsinn og leyfði þeim að setja inn til sín

spilakassa sem hefói getað tryggt honum sæmi-

lega skiptimynt ef hann hefði hann nógu lengi.

Náttúrlega var honum Ijóst að hann gæti ekki falið

spilakassann fyrir henni svo að þegar hún kom og

byrjaði að öskra um leið og hún sá kassann var

hann rólegur og við öllu búinn og öskraði ekki einu

sinni á móti. Hann reyndi að útskýra fyrir henni að

þetta væri ekki raunverulegt fjárhættuspil því allir

fengju eitthvaö fyrir sinn snúð þegar þeir settu

pening í kassann. Einnig að kassinn myndi útvega

þeim nokkra aukadollara fyrir sjónvarpi svo hann

þyrfti ekki framar að fara á barinn til aö horfa á

íþróttirnar, en Rósa lét ekki af gauraganginum

fyrren pabbi hennar kom inn öskrandi að hann væri

glæpamaður og mölvaöi kassann með rörtöng.

Daginn eftir gerði löggan skyndileit að svona

spilakössum og sektaði alla sem þeir fundust hjá.

Enda þótt sjoppan hans Tomma væri sú eina í ná-

grenninu sem ekki hafði neinn svona kassa leið

honum lengi illa út af honum.

Morgnarnir höfðu yfirleitt veriö besti tími dagsins

því þá var Rósa uppi að gera hreint og þarsem fáir

komu í sjoppuna fram til hádegis gat hann setið

einn í rólegheitum á kókkössunum og stangað úr

tönnunum meðan hann leit í blöðin eða kjaftað viö

einhvern af gömlu félögunum úr kjallarabúlluklík-

unni, sem hafði slysast inn eftir sígarettum um hinn

eða þennan veðhlaupahestinn eða hvernig gengi í

getraununum; eða bara setið þarna einn og sötrað

kaffi og hugsað um hversu langt hann kæmist fyrir

fimmtíuogfimm dollarana sem hann hafði falið niðrí

kjallara. Venjulega liðu morgnarnir þannig en eftir

spilakassahavaríið angaöi dagurinn allur af fýlu

sem Tommi rann saman við. Tíminn rotnaði innra

meö honum og það eina sem hann gat hugsað um

allan morguninn var að komast í eftirmiödagslúrinn

og svo myndi hann vakna með hráslagalegt hug-

boð um langt kvöldið sem hann ætti í vændum

meðan aðrir gerðu nákvæmlega það sem þeim

sýndist. Hann formælti sjoppunni og Rósu og sínu

óhamingjusama lífi frá upphafi.

Það var einn af þessum slæmu morgnum að tíu-

ára stelpa úr næstu blokk kom inn og bað um tvær

rúllur af klósettpappír, eina rauða og eina gula.

Hann langaði til að segja henni að fara til andskot-

ans og láta sig í friði en fór þess í stað nauðugur

bakvið. Það var ein af þessum snjöllu hugmyndum

Rósu að geyma draslið þar. Hann var dreginn

áfram af krafti vanans því stelpan hafði komið á

hverjum mánudegi allt sumarið eftir þessu sama

vegna þess að mamma hennar, kelling með stein-

andlit sem leit út einsog hún væri sjálf völd að

ekkjudómi sínum, passaði nokkra smákrakka eftir

skóla og skaffaói þeim pappír til að klippa út

dúkkulísur og fleira þvíumlíkt. Hann vissi ekki hvað

stelpan hét en hún líktist móöur sinni nema hvað

hún hafði ekki eins hvassa andlitsdrætti og hún var

mjög Ijós á hörund og með dökk augu. Hún var

frekar ófríöur krakki og leit út fyrir að verða enn

ófríðari um tvítugt. Hann hafði tekið eftir því að

þegar hann fór að ná í pappírinn var hún alltaf kyrr

frammi einsog hún óttaðist dimmuna bakvið, þrátt-

fyrir að hann geymdi skrípómyndablöðin þar og

þyrfti að reka flesta hina krakkana frá þeim með

harðri hendi, og því að þegar hann kom með

pappírinn virtist sem hún fölnaði og augu hennar

gljáðu. Þvínæst rétti hún honum alltaf tvo volga

peninga og fór út án þess að líta við.

Þaö vildi svo til að Rósa, sem engum treysti, haföi

komið fyrir spegli á bakveggnum og þegar Tommi

opnaði skúffuna, þennan mánudagsmorgunn í

vanlíðan sinni, til að ná í pappírinn handa stelpunni

varð honum litið íspegilinnog þaðsem hann sá var

líkast því að hann væri að dreyma. Stelpan var

horfin en hvít hönd sást seilast í sælgætishilluna

eftir súkkulaðistykkjum og síðan sást hún framan

við afgreiðsluborðið og beið þar sakleysisleg. Fyrst

langaði hann til að grípa um háls hennar og hrista

þangaó til hún færi að æla. En þá sem oftar varð

honum hugsað til þess er Doddi frændi hans var

fyrir mörgum árum vanur að taka Tona, einan af

öllum krökkunum, með sér á krabbaveiðar í Flóan-

um. Eina nóttina fóru þeir og hentu víragildrunum í

vatnið og eftir dálitla stund drógu þeir þær upp og í

einni var grænn krabbi. I þeim svifum birtist búldu-

SVART Á HVÍTU

23