leita löggan og sagði að þeir yröu að henda krabbanum aftur í vatnið nema hann væri níu þumlungareða lengri. Doddi hélt þvífram að hann væri níu þumlungaren löggan bað hann blessaðan um aö reyna ekki að vera fyndinn svo Doddi mældi krabbann og hann reyndist vera tíu. Þeir hlógu að þessum krabba alla nóttina. Síðan rifjaðist upp fyrir honum hvernig honum hafði liðið eftir að Doddi var farinn og honum vöknaði um augu. Hann fór að hugsa um þá stefnu sem líf hans hafði tekið og því næst um stelpuna og hann komst við, að hún var orðin þjófur svona ung. Honum fannst að hann yrði að gera eitthvað fyrir hana, ráðleggja henni að hætta þessu áður en hún flæktist í gildrunni og eyðilegði fyrir sér lífið áður en það byrjaöi. Hann var ákveðinn í að gera þetta en þegar hann gekk fram leit hún óttaslegin upp vegna þess hvað hann haföi verið lengi. Hræðslan í augum hennar truflaði hann svo hann sagði ekki neitt. Hún rétti honum klinkið, greip klósettpappírinn og hljóp út. Hann varð að setjast. Hann reyndi að forðast löngunina að tala um fyrir henni en þvert á móti ágerðist hún. Hann velti því fyrir sér hverju það breytti þó hún hnuplaði sælgæti — hvað með þaö? Að taka að sér hlutverk siðaprédikarans var honum framandi og ógeðfellt en samt sem áður sann- færðist hann ekki um að þetta skipti engu máli. En hann var skíthræddur um að hann kynni ekki að koma orðum að þessu. Hann átti alltaf erfitt með aó tala rétt, datt um orðin, sérstaklega við framandi aðstæður. Hann óttaðist að hann myndi gera sig aó fífli og hún tæki hann ekki alvarlega. Hann yröi að segja henni þetta á skýran hátt svo henni skildist aó hann vildi henni vel, jafnvel þó hún yrði skelkuð. Hann nefndi hana ekki við nokkurn mann en hugs- aði oft tii hennar og í hvert skipti sem hann fór út til að setja upp sóltjaldió eða þvo gluggann, gáöi hann hvort hún væri meðal stelpnanna sem léku sér á götunni en sá hana aldrei þar. Klukkutíma eftir að sjoppan opnaði næsta mánudag var hann búinn að reykja heilan pakka af sígarettum. Hann hélt að hann vissi núna hvað hann ætti að segja við hana en einhverra hluta vegna óttaðist hann að hún kæmi ekki og að jafnvel þó hún kæmi þyröi hún ekki að stela neinu. Hann vissi ekki hvort hann vildi aö það gerðist áður en hann hefði talað um fyrir henni. En um klukkan ellefu, þegar hann var að lesa blöðin, birtist hún og bað um klósettpappírinn. Augu hennar gljáðu og hann neyddist til að líta undan. Hann vissi aö nú væri hún komin til að stela. Hann fór bakviö, opnaði skúffuna hljóðlega, laut höföu og gjóaði augunum á spegilinn og sá hana skjótast bakvið afgreiösluborðið. Hann fékk ákafan hjartslátt og var eins og negldur viö gólfið. Hann reyndi að muna hvaö hann hafði ætlað sér að gera en hugur hans var eins og tómt myrkraherbergi og hann lét hana sleppa óáreitta en stóð eftir mállaus og aurarnir brenndu lófann. Eftir á taldi hann sjálfum sér trú um aö hann hefði ekki talað viö hana vegna þess aö hún var með sælgætið á sér og hefði því orðið hræddari en hann kærði sig um. Þegar hann fór upp settist hann viö eldhúsgluggann og góndi út í bakgarðinn í stað þess að fara að sofa. Hann ásakaði sjálfan sig fyrir að vera of linur, of mikil gunga, en þá datt honum í hug að þaö væri til skárri aöferð. Hann myndi gera þetta óbeint, gefa henni merki um að hann vissi allt, og var sannfærður um að þá myndi hún hætta þessu. Einhvern tíma seinna ætlaði hann aó skýra út fyrir henni hvers vegna henni hefði verið það fyrir bestu að hætta. Og næst þegar hún kom hafði hann tekið allt sælgæti úr hillunni sem hún laum- aöist alltaf í, hélt aó þannig myndi hún fatta að hann vissi allt en svo virtist ekki vera. Hún hikaði reyndar smástund en greip því næst tvö súkkulaóistykki af annarri hillu og laumaði þeim í svörtu leðurskjóð- una sem hún var alltaf með. í næsta skipti hreinsaði hann allt af efstu hillunum en samt var hún grun- laus og teygði sig niður í næstu hillu og tók eitthvaö annaö. Einn mánudaginn lét hann nokkra smá- peninga á sælgætishilluna en hún lét þá vera og tók bara sælgætið, en það olli honum dálitlum heilabrotum. Rósa spurði hann hvers vegna hann væri svona sauðslegur og síðan hvenær hann væri farinn að éta súkkulaöi. Hann ansaði henni engu og hún fór aö líta grunsemdaraugum á konurnar sem komu í búðina, að smástelpunum ekki undan- skildum. Hann hefði verið til í að gefa henni á kjaftinn en þetta skipti ekki máli meðan hún hafði ekki hugmynd um hvaö hann var aö hugsa. Um svipað leyti komst hann að þeirri niðurstöðu að hann þyrfti að drífa í að gera eitthvaó, annars yrði síerfiðara að fá stelpuna til að hætta hnuplinu. Hann varð að taka á sig rögg. Þá datt honum í hug aðferð sem honum leist vel á. Hann ætlaði að hafa tvo súkkulaðipakka á hillunni og láta orðsendingu í annan þeirra, sem hún gæti lesið í einrúmi. Hann gerði mörg uppköst að þessum skilaboöum og þau sem honum leist best á vélritaði hann á smámiða og stakk honum inn í súkkulaðipakka. Á honum stóö: „Gerðu þetta ekki oftar eða þú kvelst allt þitt líf." Hann var í vafa hvort hann ætti að skrifa undir „Vinur" eða „Þinn vinur". Að lokum valdi hann ,,Þinn vinur". Þetta var föstudagur og hann gat varla beóió eftir að mánudagurinn kæmi. En á mánudag kom hún ekki. Hann beið heillengi, eóa þar til Rósa kom niður. Þá þurfti hann aó fara upp, en stelpan hafði ekkert látið sjá sig. Hann var mjög vonsvikinn enda hafði aldrei áöur brugðist að hún kæmi. Hann lagðist á rúmið án þess að fara úr skónum og starði á loftið. Hann var sár, hún hafði gert hann að fífli og var nú hætt við hann, hafði trúiega annan í takinu. Því meira sem hann hugsaói um þetta þeim mun verr leið honum. Hann var kominn með bullandi hausverk sem hélt fyrir honum vöku, þá sofnaði hann skyndilega og var góður í höfðinu þegar hann vaknaði. En hann var dapur og þunglyndur. Honum varö hugsaó til Dodda að koma úr fangelsi og að fara guömávita hvert. Hann velti því fyrir sér hvort hann gæti hitt hann einhversstaðar ef hann tæki fimmtíuogfimmdollarana og færi. Þá minntist hann þess að Doddi væri oröinn ansi gamall gaur núna og myndi eftilvill ekki þekkja hann þó þeir sæjust. 24 SVART A HVÍTU
Beinir tenglar