Birtingur

						fullt og allt, — hvernig ætti hann þá að

lifa?

Nú skyldi hann tala yið hana hreint út, segja

henni fjölda margt, sem hann hafði aldrei þor-

að að segja við hana, — sýna henni hvað hann

elskaði hana heitt, — alveg óskaplega heitt, —

hvað hann gæti orðið hamingjusamur ef hún

bara vildi, — hvað þau gætu bæði 'orðið ham-

ingjusöm, ef allt yrði eins og áður og þau gætu

farið saman á bíó og hann gæti haldið í hönd-

ina á henni í myrkrinu og leitt hana niður í

hléinu og keypt handa henni karamellur og

haldið undir handlegginn á henni eins og þau

væru trúlofað par — Þetta ætlaði hann að segja.

Vinnukonan, þessi andstyggilega trunta, blá

í fésinu hafði komið til dyra.

—  Hún er ekki við! hvæsti hún framan í

hann, áður en honum gafst ráðrúm til að heilsa.

Svo skellti hún á hann hurðinni. Hann hörfaði

frá dyrunum ráðvilltur og sneyptur eins og

laminn hundur og flýði yfir götuna inn í húsa-

sundið hinumegiiii Þar hafði hann falið sig

langan tíma og starað upp í svartan gluggann

hennar, — starað þangað til hann varð þreyttur

í augunum og sýndist komið ljós. Hann hafði

gengið að húsinu eins og í draumi, en þá hvarf

Ijósið og glugginn varð svartur eins og áður.

Allt í einu haf ði honum dottið nokkuð hræði-

legt í hug — svo hræðilegt, að hann stirðnaði

upp og fannst eitthvað bresta inni í sér.

—  Ef þau væru nú þarna uppi, þrátt fyrir

allt! Þarna innan við svart glerið--------¦ bæði

uppi í rúminu hennar í myrkrinu!

Hann sá í huganum slíka sjón að blóðið þaut

fram í andlitið á honum og honum fannst hann

vera að kafna. Hann kreisti kogaraglasið niðri

í vasanum með loppinni hendinni og titraði á

beinunum, — hann kreppti hnefann utan um

glasið eins og hann ætlaði að brjóta það--------

nei, það gat ekki verið — auðvitað var hún úti

að skemmta sér, með — með Kananum! Hann

varð að fara aðrar leiðir, — það lá í augum

uppi. Það var gagnslaust að tala um svona lag-

að, — hvenær til dæmis eyddi Súpermann og

aðrir kaldif karlar tímanum í að tala? Aldrei.

(yúmnú ítóHS Oncilbeits

Jón Engilberts, listmálari, hefur að undan-

förnu haft sýningu á myndum sínum í vinnu-

stofu sinni við Flókagötu og er hún opin dag-

lega frá kl. 10—10. Á sýningunni eru um fimm-

tíu stærri verk — flest vatnslitamyndir — auk

allmargra minni málverka og teikninga frá

ýmsum tímum.

Flestar þessara mynda eru af íslenzkri nátt-

úru og úr sveitalífinu: kýr og kálfar, hæns og

hundar, heimasætan og smalinn, gamli bærinn

og kötturinn á hellunni -— þetta er sá heimur

sem Jón hefur verið að fanga og færa á pappír-

inn með glöðum sterkum litum. Náttúran að

vori eða sumri, í sólskini eða á björtu kvöldi

er Jóni kærust. Litir hans leyfa sólinni helzt

ekki að setjast — verða þó stundum að sætta

sig við dumbungsveður. Sjö þessara náttúru-

og sveitalífsmynda eru málaðar í Múlakoti. Þá

eru sex myndir frá Italíu — Róm og Pompei —

flestar málaðar í marz 1951.

Þeir létu bara hnefana tala og skammbyssurnar

og voru svalir — —¦ Það skyldi hann vera líka.

Hann skyldi leita um alla Reykjavík endanna

á milli, þangað til hann fyndi þau, — og þá

ætlaði hann að taka til sinna ráða. Hanu ætlaði

PIRTIN&UR