Birtingur

						BRYNJAR VÍBORG: FIMM GRJÓN í EINUM VELLÍNG

Við leggjum eitt grjón í bleyti um leið og við

hugsum — við erum ekki lengur frjáls, en þjökuð

af vonlausri löngun til að sigrast á kuldanum,

og þá er það sem við göngum út í búð og biðjum

um eld, eða minnsta kosti höldum það — annað

grjón — og sannindin verða skrök á tungu o'kkar

og þegar við biðjum um eld er tvísýnt um af-

leiðingarnar — eftir þrjú grjón fer okkur að

dreyma — því við erum einmana og okkur er

kalt.

Þannig finnst mér að skyndilega fyllist herbergið

af grjónum, og ég hugsa mér að skreppa með

nokkra poka til hennar móður minnar rétt til

að gleðja hana, auk þess sem ég hef enga elda-

vél á mínum snærum ekki einu sinni til að sjóða

vellíng. Með þetta í huga geng ég út í frostið

en nú bregður svo við að ég finn ekki til þess

fremur en ég sitji heima og borði vellíng og

þegar ég hitti Þórð með nefið á stoppustöðinni

þigg ég ekki snúss þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir

gamla mannsins.

„Ert að fara í skólann, geyið?" spyr I>órður og

lokar pontunni.

,.Nei, en það eru hrlsgrjón 1 töskunni til hennar

mömmu."

„Já, það er ekki amalegt að éta vellíng í þessum

kulda," og þvi til sannindamerkis snýtir hann

sér á gangstéttina og þegar vagninn kemur er

hann ennþá að snýta sér. Já, hann Þórður,

hugsa ég og fæ mér sæti, en í því sezt hjá mér

arnríkumaður og kveðst vera á leið í kirkju á

þessum drottinsdegi því verið sé að gifta 'kunn-

ingja hans úr hernum. Og ég svara því til að

rétt muni að slást í förina, svona til hátíðabrigða

þar sem ég 'hafi aldrei horft uppá kirkjubrúð-

kaup fyrri. Og þegar vagninn stanzar höldum

við hópinn, ég og kanverjinn, og hugsum okkur

að ganga í guðshús en erum heldur seinir til því

þegar við komum að kirkjudyrunum birtist

kunningi hans, sem nú er orðinn eiginmaður ís-

lenzkrar baldintátu sunnan úr Grindavík, og

þarna standa brúðhjónin í dyrunum reiðubúin

að bjóða heiminum byrgin og eru hamingju-

söm. Nema það að kunningi minn spyr hvort

ekki séu hrísgrjón í töskunni — fjögur grjón, því

vegir forlaganna eru órannsa'kanlegir — undar-

legt sem það er fæ ég honum gripinn umyrða-

laust og sem hann hefur stráð naegju sinni af

grjónum yfir hin glöðu heimsbörn á amríska

vísu er tekið að rökkva, og ég kveð þennan fögn-

uð og þessa hlátra en geng heim á leið þungt

hugsi um lífið og fallvaltleik gleðinnar ber-

andi í hendi skólatösku og einn poka af hrís-

grjónum. Þannig nálgast ég heimkynni mín og

mæti Þórði vini mínum, þar sem hann snýtir

sér undan vindinum og spáir í vegfarendur.

„Nú gefur þú í nefið, Þórður," — fimm grjón,

því ekkert er betra en snúss í vetrarkuldanum

— og um leið rétti ég honum grjónapokann, en

hann á eldavél gamli maðurinn og konu sem

sýður graut.

„Já, það er ekki amalegt að éta vellíng i þessum

kulda," segir Þórður nef en ég horfi á þennan

úlpuklædda mann sem hefur snýtt sér meira en

BIRTINGUR

63