Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Hśsfreyjan

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Hśsfreyjan

						nema von. Björg var oftas ein og ólétt.

Og hún Björg hafði heldur ekki verið nein

sérstök myndarstúlka áður en hún giftist,

það er að segja til handanna. En í útliti

hafði hún verið gjörfileg og greindarleg

og öll í bókum, var sagt. Og almenna

undrun og umtal hafði það vakið í sveit-

inni, þegar hún giftist Jóni frá Seli og þau

reistu bú að Einarsstöðum. Nú var sú

undrun gleymd fyrir löngu. Björg kom

sárasjaldan á mannamót. Menn höfðu

gleymt því, hvernig hún leit út um tví-

tugt, áður en hún giftist.

Björg gekk inn í bæinn. Hún strauk

hendinni aftur yfir augun og eins og rétti

dálítið úr sér um leið. Inni í baðstofunni

lá næst yngsta barnið fyrir dauðanum.

Jón hafði farið út í kaupstað um daginn

til þess að reyna að ná i lækni og var ó-

kominn aftur. Börnin höfðu verið lasin

af kvefi, en þeim hafði öllum skánað

aftur, öllum nema Gunnu litlu. Henni eln-

aði sóttin dag frá degi. Björg óttaðist að

það kynni að vera lungnabólga. Sigríður

frá Seli, systir Jóns, hafði verið hjá þeim

um tima til þess að létta undir með þeim

í veikindunum. En nú var hún farin á

kvenfélagsskemmtunina.

Björg var alein í bænum, ásamt börn-

um sínum. Hún gerði sér vonir um, að

Jón kæmi með lækninn fyrir miðnætti. ef

hann hefði þá hitt hann heima. En það

gat vitanlega brugðið til beggja vona.

Vafamál hvort læknirinn hefði verið við-

látinn. Og ef Jón hefði orðið að biða, þá

var ekki víst, að þeir kæmu fyrr en undir

morgun. Björg gat ekki að því gert, að

hún kveið fyrir þessari nótt. Hún hafði

vonað í lengstu lög, að Sigga byðist til

að vera hjá henni. En hún hafði ekki get-

að fengið sig til þess að biðja hana. Nú

sá hún eftir þvi, að hafa ekki gert það.

Ungt fólk var oft svo hugsunarlítið. Sigga

hafði auðvitað hlakkað til að fara á

skemmtunina og átt bágt með að hætta

við það.

Æ, já. Hún hefði átt að brjóta odd af

oflæti sínu og biðja hana að fara hvergi.

Það var óttalegt, ef barnið dæi og hún

HÚSPREYJAN

væri alein með börnunum. En ef til vill

hafði hún sjálf ekki verið hugsunarsam-

ari á Siggu aldri, þó að hún ætti erfitt

með að gera sér grein fyrir því nú.

Börnin á Einarsstöðum eru sofnuð.

Björg situr með Gunnu litlu fárveika í

fanginu. Úti er farið að hvessa, kominn

bylur.

Skuggalegt er í baðstofunni og ógnar-

lega ömurlegt. Ljósið á lampanum, sem

stendur á borðinu, ber daufa birtu og er

einhvern veginn liflaust, finnst henni.

Hún rær með barnið, stendur upp, geng-

ur um gólf og sezt niður aftur og reynir

að hagræða litlu stúlkunni á allar lundir.

Það er ávallt sárt að horfa upp á sjúk-

dóma og þrautir og geta ekki hjálpað, en

sárast af öllu er þó að sitja með lítið,

ósjálfbjarga og óvita barn og geta á eng-

an hátt linað þjáningar þess.

— Guð minn góður, gefðu að þeir fari

nú að koma, stundi Björg. Nú var eins og

ofurlítil hvíld. Gimna litla mókti. Sigga

frá Seli og fólkið úr sveitinni var víst

farið að skemmta sér. Eitt andartak sveif

fyrir augum henar bjartur danssalur,

prúðbúið fólk, konur og karlar. Að hugsa

sér, hvað hún var einmana. Það fór um

hana hrollur. Skyldi hún þá eiga eftir að

missa Gunnu sína? Hana hafði dreymt

illa að undanförnu. Flestir mundu víst

líta svo á, að þau væru heppin, ef barnið

fengi að deyja. Þau ættu nóg eftir samt.

Hún var ekki alveg viss um nema Jón

liti líka þannig á málið.

Milda skæra móðurauga,

mörg og heit eru tárin þín.

Enginn veit, hvað oft þau falla

ofan á barnsins vöggulín.

Milda,  skæra móðurauga,

mörg og djúp eru sárin þín.

Enginn veit, hvað oft þau blæða.

Alfaðir lít í náð til mín.

Hún raulaði þessar vísur nokkrum

sinnum í hálfum hljóðum, og síðan fór

hún að biðja til guðs, heitt og innilega.

Framhald á bls. 12.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48