Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Hśsfreyjan

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Hśsfreyjan

						Skammdegisnótt

Framhald af bls. 9.

Nú hrökk litla stúlkan upp af dvalan-

um. Hún engdist sundur og saman, andlit

hennar afmyndaðist. Eitt andartak leit

hún á móðurina skelfdum augum. Síðan

linaðist átakið og litli líkaminn varð

máttlaus aftur.

Björg var sannfærð um að barnið

myndi deyja. Það gat aðeins dregist dá-

lítið. Hún hafði aldrei séð manneskju

deyja, en hún var allt í einu orðin alveg

róleg. Hún minntist þess, er hún hafði eitt

sinn heyrt gamla konu segja:

— Þeir eiga miklu ólokið, sem eiga

eftir að skilja við þennan heim.

Þessi orð höfðu sezt i huga hennar, og

hún hugsaði þau nú.

Þettta stóra, óskiljanlega var komið til

hennar og var að taka barnið hennar frá

henni.

Lífið hafði engan veginn reynzt henni

létt, og aldrei hafði hún verið verulega

hamingjusöm. En ekki vildi hún skipta

við fólkið, sem nú var að dansa og

skemmta sér í þinghúsinu í Holti. Hún

fann einhvem veginn til þess, enda þótt

hún hugsaði það ekki skýrt, og hefði því

síður getað gert grein fyrir því, eða sagt

frá hugsunum sínum, að meira var í það

varið að standa augliti til auglitis við

þetta alvarlegasta fyrirbæri lífsins heldur

en að skemmta sér í hugsunarleysi. Hún

skildi, að í nótt var hún að læra þyngstu

lexíu, sem fyrir hana hafði verið lögð á

lífsleiðinni. Nú reið á, að hún gæti stað-

izt þessa raun. Litla stúlkan hennar var

ef til vill bezt geymd hjá guði. Þá losnaði

hún við allt andstreymi. Honum einum

varð hún að treysta.

Jón kom með lækninn um morguninn.

Þá var Gunna dáin fyrir stundu. Hún lá

þarna  í  rúminu,  svo hvít  og hrein,   og

12

móðirin hafði lokað augum hennar og

lagt litla líkið til. Læknirinn horfði á

Björgu með hlýju í augum og furðaði sig

víst á rósemi hennar. Hann sat stundar-

korn inni í baðstofunni, drakk kaffi og

talaði við hjónin.

Elztu börnin voru vöknuð og horfðu

á lækninn stórum undrunaraugum. Þau

yngri lágu enn sofandi í bólum sínum.

Hér hafði hann ekkert lengur að gera.

Leitt að hann var sóttur of seint. Vesal-

ings konan að hafa vakað hér alein með

börnunum þessa myrku skammdegisnótt

og horft upp á dauðastríð telpunnar sinn-

ar. Hann langaði að mæla til hennar ein-

hverjum huggunarorðum, en vafðist

tunga um tönn, fann ekki réttan tón. Jón

hlaut víst að fylgja honum til baka. Það

var ekki um annað að gera en að kveðja

konuna og halda svo af stað. Hann tók

fast í hönd hennar, klappaði henni á

herðarnar og sagði að lokum:

—  Þér standið yður vel — eins og

hetja.

—  Þakka yður fyrir komuna, læknir,

svaraði Björg, — þó að það yrði um sein-

an.

Sigga var nýkomin heim, er þeir fóru,

Jón og læknirinn. Hún fór að gráta, er

hún sá hvernig komið var og barmaði sér

yfir því, að hún hefði farið á skemmtun-

ina og yfirgefið mágkonu sína.

—  Mér datt ekki í hug, að þetta færi

svona illa, sagði hún snöktandi. — Ég

má ekki til þess hugsa, að þú hafir strítt

hér ein í alla nótt. Ég hefði ekki átt að

vera að flækjast á þessa samkomu..

—  Þetta var mér að kenna, Sigga mín,

svaraði Björg ofur rólega. — Ég gat beðið

þig að vera kyrra hjá mér, en var of stór-

lát til þess. Sjáðu hvað litla ljúfan bless-

uð brosir fallega. Hún hefur séð eitthvað

fagurt, þegar hún var að skilja við. Engla-

börnin hafa tekið á móti henni. Ég var

heldur ekki ein. Enginn er einn, sem finn-

ur til nálægðar guðs, og það hef ég aldrei

fundið jafn greinilega og nú í nótt. Síðan

signdi hún yfir litla barnslíkið og nokkur

tár hrundu um leið niður vanga hennar.

HÚSPREYJAN

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48