Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vera

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vera

						bjóða líka uppá það að þær skuli lesnar aftur
og aftur. Vafalaust kveikja þær eitthvað nýtt
við næsta lestur.
Mér segir svo hugur um að Lúðrasveit Ellu
Stínu verði lesin aftur og fram og enn aftur, í
tíma og ótíma. Freistandi iðja, ekki síst þegar
það er haft í huga að hún ætti að foröa fólki frá
að skjóta rótum í sófanum við sjónvarpið:
SÓFINN í GARÐINUM
Einu sinni var sófi sem lá úti í garði, brotinn
og bramlaður og úr lagi genginn og helst að sjá
að honum hefði verið sparkað með offorsi og
látum út úr húsinu og þegar betur var að gáð
mátti greina að það lá maður í sófanum sem
var ekki með nokkru móti hægt aö bera kennsl
á en það var deginum Ijósara að hann var að
horfa á sjónvarpið. (14)
Ragnheiður Jónsdóttir
*$&>
Vatear úr síöustu
sígnngu
Linda Vilhjálmsdóttir
Mál og Menning 1996.
Bókin er í örsmáu en fallegu broti, tileinkuð
„Hrafnistumönnum allra alda." Tileinkunin
gætí gefið lesandanum falskar væntingar um
Ijóö úr fjarlægri fortíð, en formálinn tekur af all-
an vafa um það. Þar rekur Linda náin tengsl sín
við sjóinn í gegnum tíðina og ferðina sem var
kveikja Ijóðanna í bókinni. Linda tók sér einfald-
lega far með flutningaskipi til systur sinnar í
Frakklandi, þar sem hún vonaðist eftir inn-
blæstri við smásöguskrif:
En svo fóru Ijóðin úr siglíngunni að skjóta
upp kollinum hálfu ári síðar í miðju öðru verk-
efni. Fyrst I stað vissi ég ekkert hvað ég átti aö
gera viö þau og eitthvað eimdi eftir af gömlu
valsafóbíunni því mér fannst þau ansi léttvæg
og varla bókarhæf. Þetta hélt engu aö síöur
áfram að hlaðast upp í tölvunni eins og salt-
fiskurinn í stæðunum í lestinni á Hvítanesinu
ogyfiröllu heila klabbinu vomaði múkkinn eins
oggrimmur htskoðari með masterspróf í mark-
aðsfræði.
Á endanum tókst mér að bíta hann af mér.
Mig langaði að segja frá þessarri siglingu,
strákunum og lífinu um borð. Og það gerði ég.
(17)
Við getum glaðst yfir því að Lindu hafi tek-
ist að bíta af sér múkkann og að við fáum held-
ur að njóta Ijóðanna, sem eru langt frá því að
vera léttvæg. Þau mynda eins konar ferðasögu
um sjóferð, raða sér í tímaröð frá því er Ijóð-
mælandinn stendur I flæðarmálinu við upphaf
ferðar, og til ferðaloka þar sem skipið er kom-
ið til hafnar „í frans" og farþeganum mætir
„kossaflóð" hafdísar systur sinnar og haf-
meyja hennar sem „syngja að sjóara sið sértu
velkomin." (57)
Feröasagan er óvenjuleg að því leiti að hún
segir ekki síður tilfinningasögu farþegans á
siglingunni, heldur en frá því sem fyrir augu ber
í ferðinni. Strax í upphafi er Ijóst að Ijóðmæl-
andinn er nátengdur hafinu og næmur á það.
Grunntónn nándarinnar heyrist strax í Ijóðinu
„flæðarmál" og í Ijóðinu „atlantis" þar sem
„blóðrásin gælir við hrynjandi hafsins." (9)
Ljóðmælandinn skríðurí koju á meðan skip-
ið liggur bundið við bryggju, „sjóhrædd / ef það
ertil" (20), ogbýrsig undirferðina. Sjóhræðsl-
an sannartilveru sína í næsta Ijóði, „rúmsjó".
Þar kemur líka fram leikni skáldsins í að nota
stuðla og höfuðstafi. í fyrra erindinu eru það
hvæsandi s-in sem undirstrika orðin sem túlka
sjóhræðsluna, „sökkvandi" og „svartsýni". S-
ið t tengingunni veit ekki á gott, enda eru sefj-
andi l-in í öðru ehndi á undanhaldi, á eftir „Ijós-
in" og „landi" er 1-ið komið inn í mitt orð,
„fjar-l-ægjast."
Skáidiö sýnir líka góða leikni í að beita form-
inu þegar hún túlkar hreyfingu, m.a. með því að
skipta óvænt milli lína. í Ijóðinu „Dauðahafið"
er Ijóðmælandinn illa haldin af sjóveiki, að von-
um óhress með það, enda komin af sjómönn-
um, og:
hef stigiö ölduna
síðan ég fæddist á sjó
mannadaginn og blóðið
í æðum mér er saltara en brim
(29)
Það greinilega bjargar henni hins vegar ekki
undan uppköstum.
í Ijóöinu „Sjógangur" hefur skáldinu einnig
tekist vel að beita forminu til að tjá hreyfingu,
og notar til þess auk þess sem að ofan var
talið andstæður.
Aö endingu langar mig að nefna fjögur Ijóð,
sem öll eru nefnd „sjórinn" og mynda
skemmtilega heild. Þau lýsa vel hversu mikið
sjófarendur eiga undir veörinu og minna á allt
veðurtalið sem faginu fylgir.
Ég læt hér staðar numiö, en þakka Lindu
Vilhjálmsdóttur fyrir skemmtunina. Mér sýnist
Valsar úr síðustu siglingu vera hin eigulegasta
bók, ekki síst fyrir þá sem unna hafinu, en ég
er því miður hrædd um að fáir Hrafnistumenn
geti lesiö hana hjálparlaust, sökum þess
hversu letur bókarinnar er smátt.
Ragnheiður Jónsdóttir


Regnbog
östinum
Gerður Kristný
Mál og menning 1996
Óhætt er að fullyrða að fram sé að koma ný
kynslóð íslenskra rithöfunda, bækur eftir höf-
unda sem fæddir eru um og upp úr 1970 eru
áberandi á bókamarkaði á þessu hausti, og
um er að ræða smásagnasöfn og skáldsögur
en ekki eingöngu Ijóðabækur, en eins og kunn-
ugt er byrja ungir höfundar margir hverjir á því
að gefa út Ijóð. Gerður Kristný (f. 1970) er, eft-
ir því sem ég kemst næst, eina konan í þess-
um hópi og er vissulega nýlunda að skáldsögu
hennar Regnbogi í póstinum, en áður hefur
Gerður Kristný gefið út Ijóðabókina ísfrétt (Mál
og menning, 1994).
Regnbogi í póstinum segir frá einu sumri í
lífi Tinnu, sem nýlokíð hefur stúdentsprófi og
heldur út í heim í leit aö sjálfsmynd. Efnið er því
nokkuð dæmigert fyrir bækur ungra höfunda
gegnum tíðina, en þó er nýstárlegt að hér er
um stúlku að ræða en ótal sambærilegar sög-
ur af ungum karlmönnum hafa verið sagðar
áður.
Sagan hefst á skemmtilega táknrænni lýs-
ingu á klukkustreng sem Tinna fékk í vöggugjöf
frá ömmu sinni. Með krosssaumi hefur amma
saumað myndir af stúlku á ýmsum aldri og
neðst er saumaö nafn Tinnu. Tinna hefur ætíö
getaö samsamað sig einhverri myndinni og
þannig fundið sér stað í tilverunni, en nú er það
breytt: „ég, sem alltaf hef getað bent á ein-
hverja myndina og sagt: „Svona er ég núna",
hef ekki lengur neina mynd að benda á" (bls.
5). Með þessari táknrænu lýsingu (sprottinni úr
reynsluheimi kvenna) undirstrikar sögukonan
þá leit að sjálfsmynd sem frásögninn öll miðar
að.
Ekki ætla ég aö tíunda hvað á daga Tinnu
drífur í útlöndum þvt þar með væri lestrar-
skemmtunin tekin af væntanlegum lesendum,
en þó ætti að vera í lagi að segja að ekki er um
að ræða eiginlega sögufléttu sem miðar að há-
punkti og lausn, heldur eru aðskiljanleg atvik
rakin með húmor og Irónísku ívafi, og ættu
flestir lesendur af yngri kynslóöum að kannast
við svipaðar aðstæður og þær sem Tinna upp-
lifir á sínu flakki.
Óhjákvæmilegt er fyrir unga rithöfunda að
máta sig á einn eða annan hátt við fyrirrennara

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52