Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lęknablašiš : fylgirit

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lęknablašiš : fylgirit

						LÆKNABLAÐID 1994;
80
35
Kristín Sigurðardóttir
Lækningar, vinna og lífsstíll
Einhverra hluta vegna, er ég stödd hér í dag til
aö flytja ræðu um efni sem engin leið er að gera
skil á 10 mínútum. Þess vegna ætla ég að rifja upp
stundina þegar ég var beðin um að spjalla um
Þessi atriði.
Þann dag var ég vakthafandi aðstoðarlæknir á
lytjadeild Borgarspítalans. Deildarvinnan var
okiaruð, hinn aðstoðarlæknirinn á deildinni far-
mn heim eftir vakt og ég á vaktinni. Símhringing-
ar utan úr bæ, einhver að biðja um lækni heim út
at sænndum í hálsi og ég á leið niður á slysadeild
t'l að fletta upp í eiturefnatölvunni á: chrysan-
memummonocaboxylic acid pyrethrolone ester
sem fimm ára stúlka hafði tekið með morgun-
matnum. Maðurinn sem var að ganga inn með
takverkinn varð að bíða, konan með krampann
vai• buin að fá Stesolid og brjóstverkurinn var
stabill.....
Og svo kom enn eitt „píp". Það reyndist vera
nelga Hannesdóttir að spyrja hvort ég væri til í að
nalda ræðu eftir sex mánuði, ég varð svo fegin að
Pað var ekki sjúklingur að ég sagði bara já.
Parna stóð ég mig að því, í öllu annríki vaktar-
nnar að vera fegin að það væri ekki enn einn
sjukjingur á leiðinni. Stundum hefur maður það
etnilega á tilfinningunni að vera í færibanda-
mnu og að ekki sé unnt að afgreiða sjúklinginn
næg^iega vel. Fyrst er að fá söguna, og á meðan er
eöið i hljóði um að sjúklingurinn sé að eðlisfari
tutt- og gagnorður og hafi að auki engin félagsleg
baf A^1 S6m myndu stoðva færibandið. Síðan
Part að skoða, meta, greina, ákveða og fram-
Kvæma, og svo er það næsti.
Mundum verður hraðinn svo mikill að varla
Beist umi til að tala við sjúklinginn, en það er
nann sem læknisstarfið snýst um. Pað er einmitt
mannlegi þátturinn sem gefur starfinu gildi, og
Peirn hhð má aldrei gleyma þó svo að erillinn í
'ÆKnisstarfinu geti verið geysimikill.
Annar mikilvægur þáttur er sú kunnátta sem
Verðum að afla og tileinka okkur til að geta
liðsinnt sjúklingum okkar sem best. Við kynn-
umst heillandi heimi vísindanna og þvílík forrétt-
indi eru það að fá nasasjón af því hvílíkt meistara-
virki mannslíkaminn í raun er.
Að vísu vekja þessi óendanlega flóknu ferli í
mannslíkamanum og allir þeir sjúkdómar sem við
kynnumst spurningar um, hvort hraust fólk sé
raunverulega til. Hefur það aldrei hent ykkur að
ganga Austurstræti og undrast yfir því hvað allir
eru sællegir, eða fara í leikhús og sjá allt þetta fólk
og finnast það skrítið að það lítur út eins og sjúk-
lingarnir en er bara hresst? Þetta er líkt og á
fósturfræðikúrsinum á fyrsta ári í deildinni, þar
sem við lærðum að það væri nánast ómögulegt að
geta barn. Enda held ég að flest afkvæmin hafi
fæðst á öðru ári.
Læknisfræðin er ævilangur skóli og virðist að
því meira sem við lærum því minna kunnum við.
Það kom á óvart hvað menn kunna í raun og veru
lítið eftir háskólanámið, þar virtumst við fyrst og
fremst læra stafrófið, en það er fyrst eftir útskrift,
sem við lærum að lesa. Skilningur okkar á við-
fangsefnum læknisfræðinnar er eflaust sambæri-
Iegur við efsta hlutann af ísjakanum sem rétt
stendur upp úr. Því er það ekki einleikið hvað
virðist einkenna marga úr okkar stétt að geta tjáð
sig um allt milli himins og jarðar, verða aldrei
svarafátt, hafa alltaf réttustu skoðanirnar og vita
alltaf aðeins betur. Eina stéttin sem kemst í
hálfkvist við okkur, hvað þetta varðar, eru vel-
vakandi húsmæður í vesturbænum.
Ég held að flestir sem fara í læknisfræði geri sér
háleitar hugmyndir um starfið og útskrifast með
tilhlökkun um að takast á við geysispennandi
starf. En raunveruleiki aðstoðarlæknisins er oft
annar.
Fyrstu árin eftir útskrift gerum við margt annað
en að stunda læknisfræði, hluti sem ekki þarf 20
ára skólagöngu til að sinna. Sérstaklega er þetta
svekkjandi þegar ekki gefst tími til nægra sam-
skipta við sjúklingana eða aðstandendur þeirra og
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68
Blašsķša 69
Blašsķša 69
Blašsķša 70
Blašsķša 70
Blašsķša 71
Blašsķša 71
Blašsķša 72
Blašsķša 72
Blašsķša 73
Blašsķša 73
Blašsķša 74
Blašsķša 74
Blašsķša 75
Blašsķša 75
Blašsķša 76
Blašsķša 76