Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Dagblašiš Vķsir - DV

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 . . . . .
PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Dagblašiš Vķsir - DV

						föstudagur 13. júní 200816 Helgarblað  DV
nótum og það er stutt síðan ég talaði 
alvarlega við hana um þessa tíma. 
Ég sagðist þar geta fyrirgefið henni 
og hún varð hissa í fyrstu. Eins og 
hún hafi ekki átt von á því. En ég var 
full af heift, út af þessu öllu saman.?
Allt í hers höndum
Eitt kvöldið þegar Jón var við 
vinnu í Klúbbnum, sem þá var auka-
vinna hans, fór Hanna í bíó með 
systur sinni og mági og var því ráðin 
barnapía. ?Þegar ég kom heim var 
allt í hers höndum. Þá voru barna-
pían og mamma hennar í sjokki, 
vegna þess að þær töldu að Anna 
hefði verið bundin í rúminu. Sem 
var kjaftæði. Strákurinn, Gunnar, 
átti að hafa verið í reiðileysi á gólf-
inu. Þetta leit rosalega illa út, þannig 
lagað séð, en þetta var ekkert svona. 
Þetta leit þannig út en var ekki svo-
leiðis. 
Mamma hennar Hönnu var bú-
inn að vera þarna hjá okkur, hafði 
flutt inn til okkar um stund eftir 
skilnað. Hún var þarna með börnin 
sín og þarna var mikill umgangur og 
það var farið rosalega vel með börn-
in. Enda kom það í ljós. Það sást 
ekkert á þeim, ekki neitt. Enginn 
roði eða neitt. Samt var talað um að 
Anna hefði verið hlandblaut tímun-
um saman. Ef það hefði verið hefði 
hún verið brunnin á rassinum og 
með roða. En báðir krakkarnir fóru 
strax í skoðun og það var ekkert sem 
amaði að þeim. Ekki neitt.?
Sprækur stráksi
Í skýrslu sem Anna Karin Júlíus-
dóttir gerði 3. júní 1984 segir að hún 
og Karl Marinósson hafi farið á vett-
vang  frá Félagsmálastofnum og talað 
við Hönnu. Segir þar að sterk hland-
lykt hafi mætt þeim þegar þau opn-
uðu herbergi Önnu Daggar og hún 
verið föl og máttleysisleg með tóm 
augu. ?Stráksi hafi hins vegar verið 
sprækur,? eins og segir í skýrslunni. 
Þar segir enn fremur. ?Að lokum 
er tekin sú ákvörðun að fjarlægja 
Önnu Dögg af heimilinu og fara 
með hana á Dalbraut þar eð andleg 
heilsa hennar sé í hættu.? Segir einn-
ig að að kvöldi 3.  júní hafi þau Anna 
og Karl farið aftur í Orrahóla að hitta 
þau Hönnu og Jón. ?Þá var allt ann-
að uppi á teningnum. Öll fjölskyldan 
lagðist á eitt að afneita vandamálinu 
og eru sammála að Anna Dögg sé 
ofur eðlilegt barn. Starfsmenn fóru 
fram á við ungu hjónin að þau færu 
með litla soninn í læknisskoðun og 
var það samþykkt.? Síðar í skýrsl-
unni kemur fram að Hanna fór með 
drenginn til Halldórs Hansen og hafi 
strákurinn reynst í fínu lagi.
?Lýsingarnar frá þeim voru ömur-
legar. Svo kom annað hljóð í strokkinn 
hjá Karli þar sem hann sagði að við 
þyrftum trúlega ekki lögfræðing held-
ur bara góðan tilsjónarmann. Þetta 
mál stefndi ekki í dómsmál. Hann 
vildi meina að við fengjum börnin 
heim. Enda væri ekkert að,? segir Jón. 
Í skýrslu sem Ingólfur Hjaltalín skrif-
ar undir 5. júní segir um Önnu Dögg. 
?Undirritaður finnur engin merki um 
líkamlegt ofbeldi og engin merki um 
neurologiskan sjúkdóm né sköddun 
á taugakerfi.? Ingólfur kemst að þeirri 
niðurstöðu að trúlega vanti Önnu 
meiri þjálfun til að ná jafnöldrum 
sínum. Anna Þórarinsdóttir skoð-
aði einnig Önnu Dögg í nóvember 
1984 og komst að sömu niðurstöðu 
og Ingólfur. Að með nægri þjálfun 
myndi Anna Dögg ná jafnöldrum 
sínum í styrk og þroska.
Fengu ekki börnin yfir jólin
Önnu Dögg og Gunnari, yngra 
barninu, var komið fyrir á Dalbraut. 
Í skýrslu stendur að Anna Dögg hafi 
fengið umsögn frá lækni og að hún 
hafi verið líkamlega í lagi. Fóstrurn-
ar segja hana hins vegar hafa þroska 
á við ársgamalt barn. 
Hanna lenti í árekstrum við fóstr-
urnar á Dalbraut og vildi ekki um-
gangast þær. ?Hún vildi bara fá börn-
in sín. Hún fékk að fara með þau til 
móður sinnar eftir að hún  fékk íbúð. 
Þar var hún í smá stund en þurfti 
alltaf að skila henni Önnu Dögg 
af sér. Í hvert skipti sem hún skil-
aði Önnu var hún rifin af mömmu 
sinni hágrátandi. Hún vildi ekki fara 
þarna inn,? segir Jón og bætir við að 
smátt og smátt hafi samskiptin orð-
ið verri og verri við Dalbraut. 
?En við áttum að fá þau heim 
yfir jólin 1984 en fengum ekki. Lög-
fræðingur okkar, Ólafur Garðars-
son, kærði þann úrskurð og við vor-
um bara tvö yfir jólin. Úrskurðurinn 
stóðst. Meira að segja bauðst einn 
starfsmaður þar til að taka börnin 
heim til sín yfir jólin sem við harð-
neituðum, það kom ekki til greina.?
Ekki Þýskaland 1939
Í greinargerð sem Ólafur Garð-
arsson skrifaði 21. desember 1984 
segir að hann geri þá kröfu að úr-
skurði barnaverndarnefndar Reykja-
víkur verði hnekkt. Hafi tveir starfs-
menn farið á heimili hjónanna og 
farið þaðan með eldra barnið. Hafi 
móðirin örvingluð látið barnið enda 
hafi henni verið hótað sviptingu 
með valdi. Vegna húsnæðiseklu hafi 
yngra barnið, Gunnar, einnig verið 
vistað á Dalbraut. Þegar svo ungu 
hjónin höfðu fengið húsnæði í Yrsu-
felli hafi þau óskað eftir að fá börnin 
heim strax. Var því synjað á grund-
velli þess að börnin væru í rann-
sóknum. Hafi hjónunum verið boðið 
að afsala sér börnunum til frambúð-
ar en þau neitað. Svo segir orðrétt í 
greinargerðinni. ?Við skulum átta 
okkur á því að hér er á ferðinni mjög 
óvenjulegt mál. Ekkert áfengi, deyfi-
lyf eða barsmíðar. Eingöngu meint 
andleg vangeta foreldra. Foreldrar 
eru misjafnir uppalendur. Svoleið-
is hefur það alltaf verið og svoleið-
is mun það alltaf verða. Það kemur 
ekki Einstein frá hverju heimili. Þau 
Jón og Hanna eru ekki bestu uppal-
endur sem völ er á. En þau eru full-
fær um að ala upp sín börn án þess 
að börnin bíði alvarlegt tjón af. Þetta 
er ekki Þýskaland 1939. Þetta er Ís-
land. Fólk má eignast börn og ala 
þau upp nema þau séu haldin ein-
hverjum stórkostlegum andlegum 
göllum. Hér er ekki um slíka galla 
að ræða.?
Send í rannsóknir á Klepp
Þau Jón og Hanna stóðu mik-
ið í baráttunni ein. Höfðu engan 
til að leita til. ?Þeir nýttu sér það 
að við þekktum ekkert til. Við viss-
um ekkert hvað félagsmálaráð eða 
barnaverndanefnd var einu sinni. 
Við vissum ekkert hvaða stofnanir 
þetta voru áður en þetta gerðist. Þau 
nýttu sér alveg til hins ítrasta hvað 
við vorum lítt kunnug okkar rétti,? 
segir Hanna og Jón bætir við; ?Við 
áttum slæman bakgrunn. Foreldrar 
hennar vildu ekkert fyrir okkur gera. 
Mamma mín veiktist þegar ég var 
níu ára, fékk heilablæðingu, og var 
á spítala. Pabbi giftist annarri konu, 
stjúpmóður minni, og hún vildi 
ekkert fyrir mig gera. Vildi bara vera 
með pabba og sínum börnum. Ég 
mátti ekkert koma þar nálægt. Við 
stóðum því í raun ein gegn kerfinu.
Þegar við skírðum Önnu Dögg 
mættu afi hennar og systir mín. 
Þannig að við vorum utangátta og í 
raun auðvelt skotmark. Maður fékk 
stundum á tilfininguna að þeir væru 
að ráðast á veika lambið sem refur-
inn ræðst á. Við höfðum engan bak-
grunn sem gat veitt okkur stuðning. 
Þess vegna vorum við svo hjálpar-
þurfi í kerfinu á þessum tíma.
Ólafur lögfræðingur gerði það 
sem hann gat og hann á svo sann-
arlega hrós skilið fyrir allt sem hann 
gerði. Hann skutlaði okkur hingað 
og þangað. Stóð sig eins og hetja. En 
hann komst ekki lengra.
Við sátum uppi í risi og það var 
eins og þarna væri saman komin 
dómnefnd, lögfræðingurinn og við. 
Þar biðum við eftir læknaskýrslunni 
um börnin . Svo kom hún og allt var 
í lagi. Ekkert að. Ólafur, lögfræðing-
urinn okkar, var vongóður um að 
þetta myndi þá taka enda en þá kom 
allt í einu babb í bátinn. Nú skyldum 
við vera rannsökuð. Þá var það loka-
hnykkurinn. 
Við vorum því send á Klepp, 
Ólafur skutlaði okkur þangað til 
þess að klára það dæmi. Það var jú 
bara formsatriði. Svo myndum við 
fá börnin. Nei, það var sko aldeil-
is ekki.? Niðurstöðurnar sem lækn-
ar á Kleppi fengu út voru að Jón og 
Hanna væru meðalgreind og gætu 
ekki séð um tvö börn. Þau yrðu því 
að velja á milli. Umhugsunarfrest-
urinn var vika.
?Rannsóknin var þannig að þetta 
voru krossapróf, þríhyrningar, fer-
hyrningar, hringir og þess háttar. 
Svo kom úrskurðurinn. Við værum 
meðalgreind, sem dugði ekki til að 
fá börnin aftur. 
Ég veit ekki alveg hvernig við 
brugðumst við en við vorum alveg 
ofsalega reið.? ?Ég held ég hafi end-
anlega gefist upp þarna. Datt alveg 
niður í mínus,? grípur Hanna inn í. 
?Við biðum þarna frammi á Kleppi. 
Svo vorum við kölluð inn í herbergi 
þar sem miðaldra maður sat á bak 
við skrifborð. Hann tilkynnti okk-
ur að við fengjum ekki börnin. En 
við mættum sækja um annað hvort 
barnið. 
Eftir að annað barnið færi í fóst-
ur mættum við taka upp málið eft-
ir þrjú ár. Hvers konar manneskjur 
eru þetta hugsaði ég,? bætir Hanna 
við. ?Taka málið upp eftir þrjú ár? Þá 
er barnið orðið fastmótað hjá fóst-
urforeldrum og þá átti að fara aftur 
að kroppa í líf barnsins og rífa það 
jafnvel upp með rótum á ný. Glæt-
an. Þetta var barn, þetta var ekki 
leikfang.? 
Erfið orð
Aðspurð hvernig tilfinning það 
sé að velja á milli barnanna sinna og 
hafa vikutíma til þess segir Hanna 
eftir drykklanga stund: ?Það er ekki 
hægt að lýsa þessu. Þetta var eins og 
ég ætti að henda öðru hvoru barn-
inu fram af kletti. Það er alveg hægt 
að lýsa þessu þannig.
Ég get alveg sagt það að það eru 
ekki mörg ár síðan ég fór að geta tal-
að um þetta. Og þá braust þetta yf-
irleitt út í svo mikilli reiði að ég var 
vart viðræðuhæf. Það er ekki nema 
bara fyrst núna sem ég get rætt þetta 
frekar rólega. Ég verð enn svo ofsa-
lega reið. Stundum langar mig bara 
að fara út á svalir og öskra. 
Ég var orðin ófrísk að þeirri 
yngstu í lokin á þessu máli. Ég get 
kannski ekkert alhæft um það en 
manni finnst eins og þeir hafi verið 
að hugsa ókei, fyrst hún er að fæða 
barn númer þrjú er í lagi að sú elsta 
fari. 
Hvernig er hægt að leggja svona 
á fólk? Ennfremur hugsa ég, hvern-
ig í ósköpunum komst ég í gegnum 
þetta??
Þau völdu Gunnar þar sem hann 
var enn kornabarn og minni líkur á 
því að hann myndi eitthvað eftir at-
burðarásinni. ?Ég tel að Anna Dögg 
hafi orðið fyrir miklu áfalli þegar 
hún horfði á eftir okkur með bróður 
sinn,? segir Hanna og ljóst að þessi 
orð voru ekki auðveld.
Enn fylgst með þeim 
Málinu var formlega lokið 1985. 
Það kom því eins og köld vatnsgusa 
framan í þau Jón og Hönnu þegar þau 
sáu bréf frá Fellaskóla gert að beiðni 
Félagsmálastofnunar árið 1993. Bréf-
ið var um yngri börn þeirra hjóna, 
Gunnar og Jóhönnu. ?Ég varð brjál-
aður þegar ég sá þetta. Ég hélt að við 
værum sloppin og þeir færu að ein-
beita sér að þeim börnum sem þurftu 
virkilega hjálp,? segir Jón og Hanna 
bætir við að í kjölfarið hafi þau flúið til 
Danmerkur. ?Við flúðum um tíma, út 
af þessu áreiti barnarverndarnefndar 
á strákinn. Barnaverndarnefnd ein-
faldlega hætti ekki. Við vorum farin að 
segja við börnin að passa sig hvað þau 
gerðu því barnaverndarnefnd gæti 
bara komið og tekið þau. 
ÞURFTU AÐ VELJA ANNAÐ BARNIÐ
?Við notuðum beislið úr barnavagninum og 
höfðum hana beislaða í rúminu. En ekki þannig 
að hún væri bundin við rúmið heldur gat hún al-
veg hreyft sig, sest upp en ekki staðið upp.?
Söknuður sjálfsagt er 
ekkert erfiðara en að sjá 
á bak börnum sínum.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68
Blašsķša 69
Blašsķša 69
Blašsķša 70
Blašsķša 70
Blašsķša 71
Blašsķša 71
Blašsķša 72
Blašsķša 72
Blašsķša 73
Blašsķša 73
Blašsķša 74
Blašsķša 74
Blašsķša 75
Blašsķša 75
Blašsķša 76
Blašsķša 76
Blašsķša 77
Blašsķša 77
Blašsķša 78
Blašsķša 78
Blašsķša 79
Blašsķša 79
Blašsķša 80
Blašsķša 80
Blašsķša 81
Blašsķša 81
Blašsķša 82
Blašsķša 82
Blašsķša 83
Blašsķša 83
Blašsķša 84
Blašsķša 84
Blašsķša 85
Blašsķša 85
Blašsķša 86
Blašsķša 86
Blašsķša 87
Blašsķša 87
Blašsķša 88
Blašsķša 88