Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Forspil

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Forspil

						r

Þóra Elfa Björnsson:

DRAUMURINN

Mig dreymdi, að ég lá allsnakin á götunni. Hár

mitt var grænt og bylgjaðist um fótleggina.

Þá heyrði ég söng í fjarska, það var drykkjuvísa

sem sungin var, og undirspil var einhver skruðn-

ingur, líkt og þegar steinn losnar í fjallshlíð, og

veltur niður.

Ég reis upp og hlustaði á þessa einkennilegu

músik sem barst utan úr myrkrinu.

Skyndilega kom hauskúpa veltandi eftir götunni

og ósjálfrátt stóð ég upp og faldi mig í hárinu af

hræðslu og hryllingi. Hauskúpan kom nær og

nær, sífellt syngjandi sömu vísuna: Drik min ven,

vær altid glad------En undirspilið voru tennurn-

ar, sem hringluðu innan í hauskúpunni. Hún

kom að mér, velti sér á grúfu svo glampaði á hvít

hnakkabeinin í myrkrinu, og kyssti á stórutána á

vinstra fæti mínum, velti sér aftur við og horfði

á mig tómum augnatóttum og sagði drafandi

röddu: — Ich bin die Sunderin. —

Tærandi kaldur doði færðist upp vinstra fótlegg-

inn, og mér sortnaði fyrir augum. Þá hló haus-

kúpan hryllilegum líkhlátri, og velti sér af stað,

hraðar og hraðar burtu frá mér, unz hún rakst á

steinvegg og brotnaði í smátt. Um leið kvað við

ógurlegur brestur, eldingar þutu um himininn,

björg klofnuðu og hundar spangóluðu, tunglið

rifnaði og pörtunum rigndi yfir mig, þá vaknaði

égogæpti.

Kríngum hana gaus upp rykský.

Hún hóstaði þurrum hósta.

Ég tyllti nýstreingdu lérefti á

stól og byrjaði að mála. Ég þurfti

ekki að minna hana á að sitja

kyrr. Hún sat hreyfíngarlaus,

horfði niðurí kjöltu sér og þagði.

Við þögðum bæði.

Ég málaði mest í bláum litum.

Alltíeinu hætti ég. Teikníngin í

myndmni var veik. Ég var of

drukkinn til þess arna.

— Farðu nú úr kápunni, sagði

eg

Hún stóð upp og hlýddi. Hún

hafði lítil brjóst.

Hún lagði kápuna frá sér á

hægindastólinn og settist á dívan-

inn. Þá tók ég hana.

Remið buldi á rúðunni. Það

hrikti í fataskápnum.

Á stóru torgi í miðbænum

hlammar Pétur sér á bekk. Hann

strýkur svitann af enninu með

handarbakinu. Hann fer úr

skónúm, tæmir mölina úr þeim,

setur þá aftur á sig. Hann styður

olnboga á hné sér, hendi undir

kinn. Hann starir niðurí ruslið

við fætur sér: ryk, sígarettu-

stubba, karamellubréf og notaða

bíómiða.

Jæja. Við tókum saman. Húsa-

leigunni var borgið. Sigga hefur

verið fyrirvinna mín hátt á ann-

að ár. Skrýtið: Hún skilur, að

henni ber að vinna fyrir mér.

Hún tekur ekki nærri sér að

heyra utanaðsér: Aumíngja stúlk-

an að vera með þessum voðalega

manni.

Við tölum fátt, þurfum það

ekki. Mér er alveg sama um

hana. Mér hefur alltaf verið

sama um stelpur.

Okkur semur vel. Ég líð henni

að þrífa herbergið. Ég nenni ekki

að   halda   framhjá   henni.   Það

væri illa gert. Hún lifir fyrir mig.

Aukþess hef ég feingið nóg af

kvennafari. Maður var að þessu

fullur og vánkaður.

Kaupið hennar hefur enzt okk-

ur furðanlega. Við erum bæði

nægjusöm. Hún er hvorki glys-

gjörn né skemmtanafíkin. Mér

líður vel þegar ég á léreft og liti,

hef næði tilþessað fnála og er

saddur.

Pétur teygir fram álkuna og

horfir nærsýnum augum á rjóma-

gult timburhús hinummegin við

torgið. í gluggunum eru skilti:

RÁÐNINGARSKRIFSTOFA

Pétur yglir sig.

Og nú er hún orðin veik, fár-

veik. Læknirinn veit ekki, hvað

geingur að henni.

Hún hefur varla bragðað vott

né þurrt í hálfan mánuð. Hún

liggur fyrir með sárt tak í síð-

unni og horfir á mig stórum gljá-

andi augum. Ég get ekki horft í

þau.

É°' er að basla við að mála

mynd af Billy the Kid, þjóð-

hetju Bandaríkjamanna, fúl-

skeggjuðum með augnaráð flag-

ara, á jörpum gæðingi. Ekki vildi

ég eiga undir honúm.

És; aet ekki einbeitt mér. í

þrjá daga hef ég árangurslaust

reynt að finna rétta litinn á him-

ininn.

Ég þoli ekki við heima. í gær-

kvöldi gekk ég uffl borgina í ör-

væntingu.

Ég gekk útað vitanum við inn-

siglínguna í höfnina. Þar sat ég

leingi og skalf í hafgolunni. Vor-

húmið hvelfdist um mig blátt

einsog augun í Siggu. Þau fylgja

mér hvert sem ég fer. Ég kemst

ekki undan þeim.

Á aðra hönd voru borgarljósin,

á hina fjöllin handanvið fjörð-

inn. Stjörnubjart var.

Hefði ég bara veggi tilþessað

þekja, hugsaði ég: Einsog mexí-

könsku málararnir eða gömlu í-

tölsku meistararnir. Hlotnist

mér einhverntíma að mála kúpta

byggíngu innan, þá mála ég

þennan hríng. Gólfið verður sjór.

Helzt vildi ég fá að mála gler-

hvelfíngu. Hún þyrfti ekki að

vera eins stór. Litir eru svo magn-

aðir á gleri.

Á heimleiðinni sá ég tvöfalt

stjörnuhrap. Stjörnurnar mynd-

uðu sem snöggvast tvö samhliða

strik á himininn, hurfu síðan

bakvið reykháf. Ég sá ekki betur

en önnur þeirra væri rauð.

Þegar stjarna hrapar, segir

þjóðsagan: Þá er einhver að

deyja, þá er óskastund.

Ég trúi ekki kellíngabókum.

Samt óskaði ég mér: Að Sigga

yrði hraust og Jón Jónsson heild-

sali — Það hlýtur að vera til

maður með því nafni í heildsala-

stétt — sækti mig heim, rétti mér

hundraðþúsund krónur og segði:

—  Þiggið af mér þetta lítil-

ræði. Ég er einlægur aðdáandi

yðar.

í nótt lá ég andvaka með

Siggu. Undir morgun sofnuð-

um við. Ég vaknaði laust eftir

hádegi, stjarkur. Sigga svaf óró-

lega, andaði þúngt. Ég flýtti mér

í fötin og fór út, gekk híngað.

Auðvitað hefur hvorug óskin

rætzt. Eftilvill var þetta ekki

stjörnuhrap, heldur þrýstilofts-

flugvél sem skauzt í hvarf. Var

ekki annað ljósið rautt?

Skiltin brenna sig föst í vitund

Péturs.

Ráðníngarskrifstofa. Nú fæ ég

rækilega ráðníngu. Hvað á ég að

gera?

Fá mér vinnu? Yfirgefa sjálfan

mig og Billy the Kid í sameigin-

legri neyð okkar? Svíkjast undan

merkjum?

Eða láta stelpuna sigla sinn

sjó? Ég hef gert annað eins. Ég

lagði móður mína í gröfina, lét

hana vinna sig í hel. Hún skúr-

aði gólf. Ég hirti peníngana fyrir'

litum og mat.

Sigga er bara stelpa sem ég

tældi heim með mér eina haust-

nótt undir því yfirskini, að ég

vildi mála hana. Eða hvað?

Augu hennar fylgja mér. Mér

er allsekki sama um hana.

Hún hefur vaxið inní mig

stelpuskömmin. Hún er orðin

hluti af mér. Á einhvern dular-

fullan hátt hef ég sigurvegarinn

tapað fyrir fórnarlambi mínu.

Ég skil þetta ekki. Sveiðíl

Elska ég hana? Svei!

Pétur stendur upp og stikar ó-

styrkum skrefum yfir torgið.

Hann fer inní rjómagula timb-

urhúsið.

(Nú getur sagan endað á þrjá

sennilega vegu.)

Fyrsti endir: Eftir mikið amst-

ur og mikla skriffinnsku fær Pét-

ur loforð um vinnu.

Annar endir: Það er atvinnu-

leysi. Pétur fær einga vinnu.

Þriðji endir: Pétur er gerður

afturreka. Hann áttar sig þá á

því, að önnur leið liggur einnig

inná skrifstofuna. Þeir sem eru

betur klæddir bánka á dyrnar

hjá forstjóranum. Þeim er hleypt

inn einum í einu. Pétur ákveður

að reyna þetta líka.

—  Hvað get ég gert fyrir þig,

góði minn? spyr forstjórinn. Það

er íeitur miðaldra maður með

hornspángagleraugu,    hjartveikt

prúðmenni.              Framh. á 6. siSu

FORSPIL

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8