Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Noršurslóš

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Noršurslóš

						NORÐURSLOÐ - 3

Sumarið 1996 leið hratt án

þess að við félagarnir, Árni,

Grétar og ég fyndum hent-

ugan tíma til að leggja í fjallaferð-

ina. Annaðhvort var veðrið óhag-

stætt eða einhver okkar upptekinn.

Það var komið langt fram í ágúst-

mánuð þegar við sáum að ekki

yrði lengur beðið, haustið væri í

nánd með stuttum dögum og

veðrabrigðum til fjalla. Það var því

ákveðið að við legðum upp mið-

vikudaginn 21. ágúst, en þá voru

veðurhorfur sæmilegar. Það kom

svo í ljós að Árni var upptekinn, en

okkur Grétari þótti ekki verjandi

að bíða lengur, þar sem þessi

ganga okkar væri orðin fjölmiðla-

efni og því þyrftum við að standa

okkur líkt og Gaui litli í megrun-

inni. Það varð því úr að við fórum

tyeir í þennan áfanga göngunnar.

Ók kona Grétars okkur snemma

morguns fram að Hlíð í Skíðadal

og skildi okkur eftir þar, en við

settumst stutta stund yfir kaffibolla

hjá þeim Hlíðarsystkinum, Þór-

eyju og Sigurjóni. Þar var skrafað

um fjöllin sem biðu okkar og við

fengum símanúmerið hjá þeim svo

við gætum hringt í þau þegar við

værum komnir á Hestinn, en varð-

an þar á fjallsbrúninni blasir við

fráHlíð.

Fegurðin

Þennan morgun hafði skýjahulan

lyfst smám saman og nú var komið

logn með sólskini. Það var fagurt

að koma út í haustkyrrðina í

Skíðadalnum, og þegar við geng-

um upp fjallshlíðina skynjaði ég

einhver áhrif sem ég þekkti frá

bernskunni. Þetta minnti mig á það

þegar ég strákurinn var að fara að

sækja kýrnar til morgunmjalta áð-

ur en heimurinn vaknaði til anna.

Mér fannst ég greina aftur löngu

liðna kyrrð og fegurð, sem bæði

var fólgin í útlínum fjallanna,

djúpbláum himninum og fögrum

síðsumarlitum dalsins ásamt stöku

þokuslæðum í hlíðunum sem óð-

um voru að leysast upp. Hluti af

kyrrðinni var árniðurinn, sem

maður greinir svo allt of sjaldan nú

til dags. Þessi tilfinning magnaðist

þegar við ösluðum nærri axlarháan

snarrótarpuntinn, sem var óbitinn

vegna fjárfækkunar undanfarinna

þrenginga, en grasið var sjóblautt

eftir áfall næturinnar. Við klædd-

umst því strax legghlífunum, sem

annars höfðu verið ætlaðar jöklun-

um uppi til fjalla. Nær engar kind-

ur urðu á vegi okkar. Við gengum

rólega og ræddum meðal annars

um birgðastöðu okkar og farangur,

og nú kom í ljós að Grétar hafði

gleymt hæðarmælinum sínum, en

hjá mér var ástandið öllu alvar-

legra, því ég hafði gleymt orkuríka

hluta nestisins, það er súkkulaðinu

og rúsínunum. Ég varð því að

„segja mig á sveitina" og vera í

fæði hjá honum að hluta.

Upp Syðri-Sæludal

Við stefndum upp í Syðri-Sæludal,

en hann liggur upp á milli Lága-

fjalls að norðan og Lambárfjalls

og um hann rennur Syðri-Sæluá.

Þessi dalur er minni um sig en

Ytri-Sæludalur, og er inn í hann

kemur skiptist hann í tvo botna og

er hnjúkurinn á milli botnanna

nefndur Hnúta. Það var fagurt að

líta um öxl, en þar opnaðist sýn

fram Skíðadal og enn betur fram í

Þverárdal, og á einum stað sáum

við í skarði í Lambárfjallinu í há-

suðri blasa við hrikalegt og háreist

fjall, Hest, sem við reiknuðum

með að kynnast nánar síðar í ferð-

inni. Við stefndum í nyrðri botninn

á Syðri-Sæludal, en þar er Derris-

skarð yfir í Derrisdal, en áður en

við náðum jöklinum áðum við og

fylltum vatnsílátin. Logn og kyrrð

var og við gengum upp jökulinn í

átt að skarðinu, en á tveimur stöð-

um höfðu fallið skriður ofan á

snjóinn úr tindótta hryggnum sem

aðgreinir Sæludalina, og liggur úr

Kistufjallinu í Lágafjallið. Þetta

var jafn stígandi og þægileg ganga

Greinar-

höfundur:

Bjarni E.

Guðleifs-

Mynd. 5. Horft til norðurs af Hesti. Næst er veggbrattur botn Lamárdals. (Ljósm BGG.)

Bjarni E. Guðleifsson Möðruvöllum

Gangan langa

- Gengin vatnaskilin umhverfís Svarfaðardal

- Fimmti kafli - Kistufjall - Hestur

og 3,5 tímum eftir að við kvödd-

um í Hlíð stóðum við í Derris-

skarði. Skarðið sjálft var snjólaust,

en snjórinn náði nær alveg upp í

skarðið Sæludalsmegin en lengra

var niður í fönnina Derrisdalsmeg-

in. Skarðið er í um 1050 m hæð.

Yfir Svarfaðardalinn sáum við inn

í botn Klaufabrekknadals, en til

austurs blasti við Derrisdalur og

þvert yfir Þorvaldsdal sáum við

hlíðar Vatnshlíðarfjalls. Enn var

logn, og sól skein í heiði..

Á Kistufjallinu

Við skildum nú dótið okkar eftir í

Derrisskarðinu og lögðum á ran-

ann til norðurs upp á Kistufjallið

Mynd 2. Greinarhöfundur horfir af

Lambárfjalli þvert yfir Lambár-

dalsbotn í átt að Hesti. „Tryppin"

eru til vinstri við Hest. (Ljósm BEG)

Mynd 4. Grétar horfir til suðurs af

Lambárhnjúki en hægra megin á

myndinni er Derrir og lengst til

vinstri er Sælufjall og þar sést

snjórinn í Fanndal (Ljósm BEG)

Mynd 1. Horft af hnútu yfir Syðri-

Sæludal. Fjallið næst til vinstri er

Kistufjall og frá því liggur tinda-

garður Lágafjallsins. Fjær til vinstri

er Hvarfshnjúkur en Rimar sjást á

bak við Kistufjallið. (Ljósm BEG)

Mynd 3. Horft til baka á skörðótta

egg Lambárfjallsins með veggbratt-

an Lambárdalinn öðru megin og

sprunginn Derrisdalsjökulinn hin-

um megin. (Ljósm. BEG)

(1260 m). Við Kistufjallið höfðum

við strandað í fyrra, komumst ekki

upp á það að norðan, og því urðum

við að fara þennan spotta til norð-

urs til að tengja okkur við gönguna

frá því í fyrra. Raninn upp á Kistu-

fjallið úr Derrisskarðinu virtist

sakleysislegur, en ofarlega í hon-

um eru talsvert leiðinlegar kletta-

bríkur sem við þurftum að príla.

Þegar upp kom var fjallið flatt með

snjóbungum á suðvestur- og norð-

austurhorninu. Af Kistufjallinu var

falleg sýn til allra átta, þó einna

síst til norðausturs þar sem Sælu-

fjallið skyggði á. Dalvík sást á

milli Rimanna og Hvarfshnjúksins

og í suðri sáum við Kvarnárdals-

hnjúk og Dýjafjallshnjúk. Hrika-

legast var að horfa ofan í Ytri-

son

Sæludalinn, en það höfðum við

séð í fyrra. Kistufjallið var mjög

bratt þar niður og einnig Lágafjall-

ið og tindahryggurinn sem tengir

þessi tvö fjöll saman, og víða var

jökullinn mikið sprunginn við

klettaveggina. Við norðaustur

hornið höfðum við gefist upp í

fyrra, en nú gægðumst við þar nið

ur til að sjá hvort þar væri fært.

Töldum við nú að þarna hefðum

við átt að geta komist upp með því

að fara austan í hryggnum Fann-

dalsmegin og leita uppgöngu ekki

af hryggnum sjálfum heldur svo-

lítið sunnar. Nú töldum við okkur

vera búna að tengja okkur við end-i

ann frá því í fyrra og því fórum við

aftur niður af Kistufjalli, sömu leið

og við komum upp, og niður í

Derrisskarðið. Nú heyrðum við í

hrafni og í Derrisskarðinu flaug

framhjá okkur sólskríkjuhópur. I

sjálfu skarðinu, þar sem bakpok-

arnir okkar biðu, var talsvert

blómaskrúð og stór fjallagrös.

Hnúta

Nú lögðum við upp til suðurs úr

Derrisskarði, gengum upp ranann

þeim megin, og var hann talsvert

auðveldari en raninn upp á Kistu-

fjallið, og einnig var styttra upp.

Við komum þá upp á örlítinn koll,

einungis 7x15 metra um sig, og er

þetta toppurinn á fellinu sem skilur

Syðri-Sæludal í tvo hluta, og nefn-

ir Sigurjón í Hlíð þennan koll

Hnútu (1200 m), og er það rétt-

nefni. Enn sést Dalvík (mynd 1).

Niður af Hnútunni þurftum við

eftir tveimur allstrembnum kletta-

rönum og síðan var gengið eftir

þægilegri aflíðandi brekku upp á

norðurenda Lambárfjalls. Lambár-

fjall mun bæði vera nafn á fjallinu

í botni Lambárdalsins og einnig

framhaldi þess, sem aðgreinir

Syðri-Sæludal og Lambárdal. Nú

var klukkan orðin fimm og hafði

ferðin tekið 7,5 tíma.

Lambárfjallið ógnandi

Fram að þessu var Syðri-Sæludal-

urinn á hægri hönd en snæviþak-

inn botn Derrisdalsins á vinstri

hönd og er hann nefndur Ranghali.

Nú verður hins vegar veggbrattur

botn Lambárdalsins á hægri hönd,

bæði með klettabeltum og bröttum

skriðum, en á vinstri hönd jökull-

inn í botni Derrisdalsins sem teyg-

ir sig upp að skörðóttri egg Lamb-

árfjallsins og virtist mér þetta vera

einhver óárennilegasti hluti leiðar-

innar. Hafði ég kviðið fyrir þess-

um hluta leiðarinnar alveg síðan

ég í fyrra leit þessa skörðóttu egg

af Sælufjallinu. Við fengum okkur

nestisbita áður en við lögðum í

þetta átak. Sunnan Lambárdalsins

gnæfði hrikalegur Hesturinn

(mynd 2) og nær okkur voru tvær

kryppur tengdar honum og nefndi

ég þær „Tryppin". Við lögðum nú

mettir af stað og gengum fyrst

klettahrygginn, síðan góðan spöl á

snjónum Derrisdalsmegin en þá

kom í ljós hrikaleg og djúp

sprunga upp við vegginn, þannig

að við fórum aftur upp á kletta-

hrygginn og klöngruðumst eftir

honum, hægt en örugglega. Var

þetta ekki auðfarið, en gekk þó

betur en ég hafði ímyndað mér.

Hef ég ekki áður farið verri og

hrikalegri leið, veggbrattur botn

Lambárdalsins á hægri hönd en

hallandi og sprunginn jökull Derr-

isdalsbotnsins á vinstri hönd

(mynd 3). Þegar þessari skörðóttu

egg lauk komum við á allbreiðan

ávalan hnjúk sunnarlega á Lamb-

árfjalli og þar má ganga austur á

Derri   að  því  er  okkur  sýndist

Framhald á bls. 5

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6