Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Fréttablašiš

og  
S M Þ M F F L
. . 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 . .
PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Fréttablašiš

						Í björtu og fallegu einbýlis-húsi á Kársnesinu búa ungl-ingarnir Auður Emilía og Markús Páll Bjarmi Hildar-börn ásamt yngri hálfbróður sínum og móður.
Auður Emilía, 17 ára, er að klára 
Kvennaskólann í vor og stefnir á 
inntökupróf í læknisfræði fyrir 
næsta vetur í Háskóla Íslands. 
Markús Páll er að ljúka grunnskóla-
námi í vor en næsta vetur liggur 
leiðin í Menntaskólann í Kópavogi 
þar sem hann mun leggja stund á 
félagsfræðinám. Hann ætlar sér að 
verða barnasálfræðingur á BUGL 
þegar hann verður eldri.
Líf þessara unglinga í dag er á yfir-
borðinu ekki ósvipað lífi annarra 
dæmigerðra unglinga. Dagurinn 
hefst á morgnana í skólanum og 
endar á heimili þeirra á Kársnesinu 
á kvöldin. Líf þeirra hefur hins vegar 
ekki alltaf verið auðvelt.
Móðir þeirra, séra Hildur Björk 
Hörpudóttir, setti börnin í skyld-
uga umgengni árið 2006. Allt til 
ársins 2010 tálmaði hún umgengni 
föðurins við börnin, alls þrisvar. 
Að hennar mati í þeim tilgangi að 
vernda þau fyrir ofbeldi.
Að geta ekki verndað börnin sín
„Núna loksins fáum við að segja 
okkar hlið,“ segir Auður. „Þegar ég 
les á netinu að móðir sé að beita 
föður ofbeldi með því að tálma 
umgengni án þess að vita hvað er 
í gangi, eða hvað býr að baki tálm-
uninni, þá verður maður svolítið 
reiður og á það til að missa trúna 
á fólki yfir höfuð,“ segir Auður en 
Hildur móðir hennar hefur verið 
útmáluð sem tálmunarmóðir á net-
inu í mörg ár og sökuð um að beita 
tálmunum með óeðlilegum hætti 
gegn líffræðilegum föður þeirra 
systkina og virða að vettugi rétt 
hans til að umgangast börnin sín.
Árið 2006 sögðu börnin frá 
ofbeldi af hálfu föður síns og játaði 
faðir þeirra, í tölvupósti til lögfræð-
ings Hildar Bjarkar í júlí það ár, að 
hafa slegið Markús. Mánuði síðar, 
þann 13. ágúst, stöðvaði móðir 
þeirra alla umgengni við börnin. 
Þann dag, sunnudag, fer Hildur með 
Auði á sjúkrahús vegna áverka sem 
hún sá á stúlkunni eftir helgarferð 
með föður sínum.
„Ég gleymi aldrei þessari helgi. 
Ég setti þau alltaf í bað eftir að þau 
komu heim. Auður er ofboðslega 
tætt þennan sunnudag og ég mátti 
ekki vera inni á meðan hún er í baði. 
Svo kem ég inn til hennar og geng 
aftur fyrir hana og sé að barnið er 
allt í áverkum á bakinu og niður 
á lendar. Þá förum við með hana 
strax á slysadeildina. Ég grét úr mér 
augun. Í þessu öllu er svo rosalegur 
vanmáttur og sorg, að geta ekki 
verndað börnin sín,“ segir Hildur.
„Í þessari læknisskoðun var skipt 
einu sinni um hjúkrunarfræðing. 
Sú sem var með okkur fyrst grét og 
grét þegar læknirinn var að byrja að 
skoða barnið. Það þurfti að mæla 
þetta allt og taka ljósmyndir. Auður 
var alveg út úr heiminum og var að 
segja okkur frá einhverjum fuglum. 
Svo var verið að reyna að gera þetta 
þannig að hún meiddi sig ekki. Ég 
hélt þegar þetta var búið að þetta 
væri eitthvað sem ég þyrfti aldrei 
aftur að gera,“ segir Hildur.
Þetta atvik var tilkynnt til Barna-
verndar Reykjavíkur og henni einn-
ig tjáð að málið yrði kært til lög-
reglu. Níu dögum seinna barst bréf 
frá Barnavernd þar sem þeim var 
tjáð að þar sem vissa væri fyrir því 
að móðir tæki á málinu á ábyrgan 
hátt yrði ekkert frekar aðhafst af 
hálfu Barnaverndar Reykjavíkur og 
málum barnanna lokað hjá Barna-
vernd.
„Fólk má bara lemja þig“
„Ég man eftir því að hafa verið hent 
á skáp og allt verður svart. Ég man 
eftir að hafa verið slegin með ein-
hverju í bakið á mér og það var 
ótrúlega sárt og ég man eftir því að 
ég hafi verið á sófanum frammi að 
hlusta á hann vera að lemja Markús 
inni í herbergi. Ég man líka svo-
lítið fleira en þetta en það er sárt að 
minnast á þetta,“ segir Auður með 
grátstafinn í kverkunum. „Það var 
alltaf eitthvað sem við höfðum gert. 
Markús á að hafa verið of hávær og 
þá var bara þrifið í hann og inn.
Mér leið alltaf eins og þetta væri 
mér að kenna. Svo var ekkert hlust-
að á okkur þegar við vorum að segja 
frá.“
Fannst þér kerfið ekki hlusta?
„Nei. Og mamma þurfti að greiða 
dagsektir fyrir það að halda okkur 
frá ofbeldisfullum aðstæðum.“
Þið voruð úrskurðuð til að hitta 
föður ykkar. Hvernig leið þér?
„Ég man bara kvíða fyrir hverja 
helgi. Það var ógeðslega erfitt. Það 
er eins og maður sé sendur á geð-
veikrahæli þar sem fólk má bara 
lemja þig og það var einhvern veg-
inn eins og enginn stæði með okkur 
nema mamma, stjúppabbi minn og 
lögmaður okkar. Svo fylgir þessu 
það að ég og Markús máttum aldr-
ei heyra í barni gráta, þá leið okkur 
illa. Bara þegar yngsti bróðir okkar 
var að fara að sofa, að heyra barn 
gráta í öðru herbergi og fá upp strax 
minningar af því þegar það var verið 
að lemja Markús.“
Þrír dagsektarúrskurðir
Frá árinu 2006 til ársins 2010 er föð-
urnum úrskurðað í hag þess efnis 
að hann eigi rétt á umgengni við 
börnin sín. Á þessum tíma lá fyrir að 
börnin voru haldin miklum kvíða 
og vanlíðan. „Umgengni við börnin 
er komið aftur á, þrátt fyrir játningu 
föður, þrátt fyrir áverkavottorð sem 
sýna áverka, gögn frá sálfræðingum 
sem lýsa mikilli vanlíðan barnanna 
og kvíða. Það er eins og réttur til 
umgengni sé mun sterkari en réttur 
barnanna til verndar gegn ofbeldi,“ 
segir Hildur. Fyrst var umgengni 
Loksins fáum við að segja frá
Börn séra Hildar Bjarkar Hörpudóttur, Auður og Markús, lýsa reynslu sinni af þvingaðri umgengni við föður sinn og 
því hvernig frásögn þeirra var alla tíð dregin í efa. Þá lýsa þau óvægnu umtali um móður sína á netinu.
„Núna loksins fáum við að segja okkar hlið,“ segir Auður, dóttir séra Hildar Hörpudóttur, sem stígur fram ásamt bróður sínum Markúsi. FréttAblAðið/Sigtryggur
Sveinn 
Arnarsson
sveinn@frettabladid.is
Skýrslutaka í Barnahúsi:
Starfsmaður: hvað heitirðu?
Auður: Ég heiti Auður.
Starfsmaður: Þú heitir Auður, og 
hvað ertu gömul Auður?
Auður: Ég er átta.
Starfsmaður: Þú ert átta ára og 
hvar áttu heima?
Auður: Ég á heima í Haukalind 25.
Starfsmaður: Hverjir eiga heima 
þar?
Auður: Bróðir minn Bjartur, 
Markús og mamma og pabbi.
Starfsmaður: Og hvað heitir pabbi 
þinn?
Auður: Pabbi minn heitir Egill 
Rúnar Erlendsson, en hinn pabbi 
minn heitir…, eða sko ég kalla hann 
eiginlega ekkert pabba, ég kalla 
hann bara [nafn] því hann heitir 
[nafn].
Stafsmaður: Hann heitir [nafn].
Auður: Og hann meiðir mig 
stundum.
…
Starfsmaður: Segðu mér þá af 
hverju þú ert komin hingað að tala 
við mig?
Auður: Út af því að pabbi minn 
hann er búinn að vera að meiða 
mig. Mamma og hann eru skild og 
þegar ég er hjá honum þá meiðir 
hann mig.
…
Starfsmaður: Þykir þér vænt um 
[nafn] pabba?
Auður: Svolítið.
Starfsmaður: Hvernig myndir þú 
vilja hafa þetta ef þú mættir alveg 
ráða ein?
Auður: Þá myndi ég frekar vilja 
bara hafa þetta þannig að yrði, að 
við myndum ekki vera hjá honum. 
Og í hvert sinn sem hann hefur 
meitt okkur þá myndi bara löggan 
koma.
↣
1 9 .  m a í  2 0 1 8   L a U G a R D a G U R22 H e L G i n   ∙   F R É T T a B L a ð i ð
19
-0
5-
20
18
   
04
:2
4
F
B
11
2s
_P
09
1K
.p
1.
pd
f
F
B
11
2s
_P
08
6K
.p
1.
pd
f
F
B
11
2s
_P
02
2K
.p
1.
pd
f
F
B
11
2s
_P
02
7K
.p
1.
pd
f
A
ut
om
at
io
n
P
la
te
 r
em
ak
e:
 1
F
D
A
-0
55
8
1F
D
A
-0
41
C
1F
D
A
-0
2E
0
1F
D
A
-0
1A
4
27
5 
X
 4
00
.0
01
6B
   
  
F
B
11
2s
_1
8_
5_
20
18
C
M
Y
K

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56
Blašsķša 57
Blašsķša 57
Blašsķša 58
Blašsķša 58
Blašsķša 59
Blašsķša 59
Blašsķša 60
Blašsķša 60
Blašsķša 61
Blašsķša 61
Blašsķša 62
Blašsķša 62
Blašsķša 63
Blašsķša 63
Blašsķša 64
Blašsķša 64
Blašsķša 65
Blašsķša 65
Blašsķša 66
Blašsķša 66
Blašsķša 67
Blašsķša 67
Blašsķša 68
Blašsķša 68
Blašsķša 69
Blašsķša 69
Blašsķša 70
Blašsķša 70
Blašsķša 71
Blašsķša 71
Blašsķša 72
Blašsķša 72
Blašsķša 73
Blašsķša 73
Blašsķša 74
Blašsķša 74
Blašsķša 75
Blašsķša 75
Blašsķša 76
Blašsķša 76
Blašsķša 77
Blašsķša 77
Blašsķša 78
Blašsķša 78
Blašsķša 79
Blašsķša 79
Blašsķša 80
Blašsķša 80
Blašsķša 81
Blašsķša 81
Blašsķša 82
Blašsķša 82
Blašsķša 83
Blašsķša 83
Blašsķša 84
Blašsķša 84
Blašsķša 85
Blašsķša 85
Blašsķša 86
Blašsķša 86
Blašsķša 87
Blašsķša 87
Blašsķša 88
Blašsķša 88
Blašsķša 89
Blašsķša 89
Blašsķša 90
Blašsķša 90
Blašsķša 91
Blašsķša 91
Blašsķša 92
Blašsķša 92
Blašsķša 93
Blašsķša 93
Blašsķša 94
Blašsķša 94
Blašsķša 95
Blašsķša 95
Blašsķša 96
Blašsķša 96
Blašsķša 97
Blašsķša 97
Blašsķša 98
Blašsķša 98
Blašsķša 99
Blašsķša 99
Blašsķša 100
Blašsķša 100
Blašsķša 101
Blašsķša 101
Blašsķša 102
Blašsķša 102
Blašsķša 103
Blašsķša 103
Blašsķša 104
Blašsķša 104
Blašsķša 105
Blašsķša 105
Blašsķša 106
Blašsķša 106
Blašsķša 107
Blašsķša 107
Blašsķša 108
Blašsķša 108
Blašsķša 109
Blašsķša 109
Blašsķša 110
Blašsķša 110
Blašsķša 111
Blašsķša 111
Blašsķša 112
Blašsķša 112