Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Fréttablašiš

og  
S M Þ M F F L
. . 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 . .
PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Fréttablašiš

						Að flytjAst til 
ÞýskAlAnds, spilA á 
götunni og fArA í gegnum 
ÞettA tímAbil kenndi mér 
mikið. ÞAð kenndi mér fyrst 
og fremst Að ég get átt 
heimili hvAr sem er. Að 
rætur mínAr eru í fólkinu 
mínu og tónlistinni og Að 
heimili er Að finnA Að 
mAður sé velkominn. 
Tónlist hefur verið órjúfanlegur hluti af lífi mínu alla mína daga. Foreldrar mínir eru bæði fiðluleikarar og pabbi kenndi mér 
fyrstu fimmtán árin,“ segir Alina 
Pogostkina. En Alina er hingað 
komin til þess að flytja Fiðlukonsert 
Sibeliusar með Sinfóníuhljómsveit 
Íslands í Hörpu í kvöld undir stjórn 
Daniels Blendulf sem er margverð-
launaður sænskur hljómsveitar-
stjóri. Þess má geta að flutningur 
þessa sama konserts færði Alinu 
fyrstu verðlaun í Sibeliusar-keppni 
í Helsinki árið 2005.
Spilað í götunni
Alina er fædd í Leníngrad, nú Sankti 
Pétursborg, og hún segir að foreldr-
ar hennar hafi ákveðið á sínum tíma 
að flytjast til Þýskalands til þess að 
reyna að öðlast betra líf fyrir fjöl-
skylduna og bjartari framtíð fyrir 
hana. „Þau seldu allt sem þau gátu 
og við fluttumst til Þýskalands. Ég 
var átta ára og fyrst um sinn þurft-
um við að spila götunni til þess að 
draga fram lífið. Þetta var mikið 
ævintýri því fyrst þegar við komum 
þá þekktum við engan og foreldrar 
mínir höfðu engin sambönd. En 
smám saman tókst föður mínum 
að skipuleggja litla tónleika þar sem 
við spiluðum saman kammertónlist 
í kirkjum og víðar.“
Alina segir að hún hafi byrjað 
skólagöngu í Þýskalandi og það hafi 
svo komið að því að hún hafi farið 
að stunda nám við Hans Eisler tón-
listarháskólann í Berlín. Þetta voru 
ákveðin viðbrigði fyrir hana en þó 
kannski á óvæntan hátt.
„Að flytjast til Þýskalands, spila 
á götunni og fara í gegnum þetta 
tímabil kenndi mér mikið. Það 
kenndi mér fyrst og fremst að ég 
get átt heimili hvar sem er. Að 
rætur mínar eru í fólkinu mínu og 
tónlistinni og að heimili er að finna 
að maður sé velkominn. Á þessum 
tíma upplifðum við svo mikla gæsku 
frá fólki, alveg ókunnugu fólki, sem 
tók okkur inn á sitt heimili því við 
áttum engan samastað. Þetta kenndi 
mér að fólk er gott og að heimili er 
að vera hjá góðu fólki.“
Ég var sirkusapi
Á tónleikunum í kvöld spilar Alina á 
fiðlu sem Antonio Stradivari smíðaði 
árið 1717. Fiðlan er kennd við Sas-
serno greifa sem átti hana á 19. öld 
en Pogostkina hefur hana að láni 
frá Nippon Music Foundation. Hún 
segir að þetta sé dásamlegt hljóð-
færi en er hins vegar greinilega ekki 
upptekin af veraldlegum gæðum 
enda búin að reyna ýmislegt frá því 
hún byrjaði að læra á fiðlu aðeins 
fjögurra ára gömul. Hún segir líka 
að sá tími í Rússlandi hafi um margt 
verið erfiðari en það sem seinna 
kom í Þýskalandi. „Ég byrjaði að 
spila á fiðluna þegar ég var fjögurra 
ára og fimm ára gömul var ég farin 
að spila konserta. Þannig að ég var 
undrabarn og í Rússlandi var ég enn 
barn þegar ég var byrjuð að spila við 
undirleik hljómsveitar í sjónvarpinu. 
Ég var sirkusapi,“ segir hún og óskar 
greinilega engu barni sömu örlaga.
„Á þessum tíma voru undrabörn 
vinsæl í Rússlandi og foreldrar 
mínir þurftu að nýta sér það til 
þess að draga fram lífið. Þetta var 
leið til þess að komast frá eymdinni 
sem annars beið okkar í daglegu 
lífi. Faðir minn kenndi mér og þau 
vildu að ég næði eins langt og mögu-
legt væri til þess að komast burt úr 
þessum aðstæðum. Til þess að geta 
skapað okkur betra líf.
Þetta þýddi það að sem barn bjó 
ég við gríðarlega pressu. Allt lífið 
snerist um að ná eins langt á fiðl-
unni og væri mögulegt. Það komst 
ekkert annað að. Það var ekkert 
rými fyrir mig sem manneskju, 
hvað þá barn. Ekkert rými til þess að 
þroskast eða finna út úr því á minn 
hátt hvað ég vildi gera við líf mitt.“
Að finna mína leið
Alina segir að þetta hafi verið 
aðstæðurnar sem hafi breyst þegar 
þau fluttu til Þýskalands og hún fór 
að sækja skóla þar og því hafi það 
að spila á götunni alls ekki verið 
slæmt í samanburðinum. „Þá fór 
ég að spyrja mig spurninga. Spyrja 
mig hvort ég vildi skapa tónlist sem 
hafði aldrei áður verið eitthvert val 
í lífi mínu. Það var þarna á þessum 
tímapunkti sem vegferð mín innan 
tónlistarinnar hófst á mínum for-
sendum og það er vegferð sem ég er 
á enn í dag.“
Alina leggur áherslu á að þessi 
vegferð hafi verið fróðleg og að hún 
sé enn í dag að læra margt um sjálfa 
sig og tónlist á hverjum degi. „Það 
má segja að ég hafi verið að kenna 
sjálfri mér síðustu árin. Ég setti líka 
af stað prógramm fyrir unga tón-
listarmenn þar sem markmiðið er 
að styðja við þá í tónlistarnáminu 
með allri þeirri pressu sem því fylgir. 
Styðja við þá sem fóru í gegnum 
það sem ég fór í gegnum sjálf á 
sínum tíma en án stuðnings. Það 
þarf að kenna þeim að finna sínar 
eigin leiðir að því að vera í sátt við 
sjálfan sig og tónlistina og vera ekki 
undir þessu stöðugu álagi alla daga 
– alltaf.“
Sjálf segir hún að tilfinningar 
hennar gagnvart tónlistinni hafi 
breyst gríðarlega mikið á síðustu 
árum. „Fyrstu tuttugu ár ævinnar 
var ég að vinna að verkefni sem faðir 
minn lagði fyrir mig og ég gerði það 
án þess að spyrja spurninga. Vissu-
lega var ég mjög hæfileikarík og þess 
vegna var þetta rétt. En þegar ég 
varð eldri og fór að spyrja spurninga 
þá myndaðist ákveðin krísa vegna 
þess að ég vissi ekki hvað mér átti 
að finnast um tónlistina án þess að 
faðir minn segði mér það. Þann-
ig að núna eftir öll þessi ár og alla 
þá vinnu sem ég hef lagt í að skoða 
þessa hluti þá er ég alltaf að finna 
mig betur og betur í tónlistinni. 
Finna mína leið og mína tjáningu. 
Það er leið sem ég er enn á og verð 
alltaf á. Þetta er spennandi ferð því 
það er vera listamaður er eins og að 
vera manneskja. Efast alltaf og kom-
ast aldrei að endanlegri niðurstöðu. 
Horfa alltaf fram á við.“
Djúp og innileg tónlist
Í kvöld spilar Alina Fiðlukonsert 
Sibeliusar og hún segir að þetta 
verk eigi alltaf sérstakan stað í 
hjarta hennar. „Þetta var uppá-
haldskonsert móður minnar og ég 
erfði þá ást frá henni. Ég skynja líka 
ákveðna nánd við Finnland, fólkið 
og tónlistina, því það minnir mig 
um margt á hvaðan ég kem. Ég elska 
þessa tónlist. Hún er svo djúp, inni-
leg og kraftmikil. Ég elska að spila 
þetta verk og er sérstaklega glöð að 
fá að spila þetta hérna á Íslandi því 
það fellur svo vel að landslaginu.“
Alina segir að hún þurfi reyndar 
að passa sig hvar og hvenær hún 
spilar þessa tónlist því hún hafi gert 
of mikið af því á sínum tíma. „Þá 
hætti ég að spila verkið í nokkur ár 
og núna vel ég vandlega hvenær og 
hvar og þannig hef ég endurheimt 
ást mína á því.“
Alina á þriggja ára gamla stúlku 
og hún segir að það sé henni því 
mikilvægt að velja vandlega hvert 
hún fer þegar hún fer að heiman til 
þess að spila. „Ég legg allar mínar 
tilfinningar í að spila en það er sú 
vegferð sem ég er á í dag. Er bless-
unarlega ekki lengur sirkusapi. 
Það eina sem ég veit líka er að ég 
ætla ekki að gera sömu mistök sem 
móðir og foreldrar mínir.“ Alina 
stoppar og hugsar sig um og bætir 
við: „Mistök er of sterkt orð því þau 
höfðu ekkert val. Núna bý ég við allt 
aðrar og betri aðstæður og stærsta 
og mikilvægasta gjöfin sem ég get 
gefið henni er að lifa við algjört 
frelsi varðandi það hvað hún vill 
gera við líf sitt. Að taka henni eins 
og hún er og styðja hana í því sem 
hún velur að taka sér fyrir hendur.“
Ég var sirkusapi sem spilaði í sjónvarpi og á götunni
Alina pogostkina byrjaði að læra á fiðlu fjögurra ára gömul og fimm ára spilaði hún konserta. í kvöld 
flytur hún fiðlukonsert sibeliusar ásamt sí og hún segir að verkið eigi sérstakan stað í hjarta hennar.
Alina segir að hún hafi lagt á sig mikla vinnu til þess að finna sína leið og tjáningu í tónlistinni. FrÉttAblAðið/SteFán
Magnús  
Guðmundsson
magnus@frettabladid.is
2 5 .  m a í  2 0 1 8   F Ö S T U D a G U R34 m e n n i n G   ∙   F R É T T a B L a ð i ð
menning
25-05-2018
   05:17
F
B
056s_P
042K
.p1.pdf
F
B
056s_P
042K
.p1.pdf
F
B
056s_P
015K
.p1.pdf
F
B
056s_P
015K
.p1.pdf
A
utom
ation
P
late rem
ake: 1F
E
6-9E
C
4
1F
E
6-9D
88
1F
E
6-9C
4C
1F
E
6-9B
10
275 X
 400.001
2A
     
F
B
056s_24_5_2018
C
M
Y
K

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52
Blašsķša 53
Blašsķša 53
Blašsķša 54
Blašsķša 54
Blašsķša 55
Blašsķša 55
Blašsķša 56
Blašsķša 56