Bjarki

						um sanngjörnum kröfum lesenda bæði að fjölskrúði og

gæðtim og haía til pess heitið oss styrk sinum ýmsir

hinna ýngri manna bæði hjer og erlendis, þeir sem nú

eru taldir ritfærastir; og sjerstök gleði er það Bjarka

að geta sagt það öllum íslendlngum og ekki síst

Austfirðíngum að Jón Ólafsson hefur heitið oss liði

sinu „og þótti það enn nokkur styrkur, hvar sem

Jómsvíkíngar fylgda höfðíngjum". |>á hafa menn úr

ýmsum sveitum heitið oss frjettabrjefum, en mikil

þökk væri osi á því að velviljaðir menn vildu senda

oss frjettalínu við og við viðsvegar af landinu og taka

vináttu vora fyrir og laun eí'tir efnum og ástæðnm.

Svo tökum vjer og með þökkum móti ritgjörðum úr

öllum fjórðúngum landsins hvort som er um hjeraða

eða alraenníngsmál. En án þess að vjer viljum gera

það að skyldu að allar slíkar greinar sjeu fáorðar,

þá viljum vjer benda á pað, að mesti fjðldi manna

les als ekki lángar greinar, og svo er pað altaf kostur

að segja pað eitt sem parf að segja og ekki meira,

og gera pað með sem fæstum orðum.

Vandræðin á Suðurlaiuli.

Nú hafa menn bæði af Akureyri og hjeðan af Seyð-

isfirði sent áskoranir um allar sveitir um samskot

handa hjeruðum peim, sem hörmúngin dundi yfir í

jarðskjálftanum, og má telja víst að hver maður sem

hjarta hefur og einhverja mannúðartilfinníngu sýni

góðan vilja að minsta kosti, og skilji, að hjer er að tefla

um líf og heilsu manna, sem nú standa alslausir

margir hverjir með konur og börn og horfa íram á

bjargarleysi og vetur. Sá er margur sem 26. Agnst

var bjargálna maður og vænti að geta borgið sjer og

stnum sómasamlega en horfði degi siðar á bæ sinn hrun-

inn og vetrarbjörg sína gjöreydda og verður nú að lóga

fjárstofni sínum til pess að deyja ekki úr húngri. pá

má og nærri geta hvert skjól verður í kofum peim

sem nú verður tildrað paki yfir í ofboði undir vetur-

inn. Hjer er sómi landsins kominn undirpví að hver

maður komi með sinn skerf pó lítill sje, pó ekki væri

nema ein króna eða jafnvel 50 aurar. Minnist menn

þess að peirra er ekki oft leitað i slíkri nanðsyn sem

nú, „og skyldi lángt til annars slíks". Einkum væntir

alþýða pess af efnamönnum og sjerstaklega af hinum

aaðugri meðal kaupmanna að peir gángi á undan með

g<óðta eftirdæmi.

Vjer efum ekki að danska pjóðin og kannske fleiri

nágrannar vorir sýni mannúð sína og örlæti hjer, eins

og peir hafa gert svo oft annars staðar par sem bág-

lega hefur verið ástatt. En pað er dreingilegt til af-

spurnar og verður prýði í sögu pessa lands að oss

farist sjálfum vel við þessar bágstöddu sveitir eftir

því sem efni vor leyfa, og ætti hver maður að styrkja

að pví vi<5 vini sína og nágranna að áskoranirnar fari

sem víðast og samskotin komist sem greiðast til

presta og annara sem fyrir peim gángast.

Allar slikar gjafir smáar og stórar verða og pakk-

samlega mótteknar á skrifstofu pessa blaðs.

Hjalpi menn níi dreingilega og geri það   fljótt.

Sköinm og skaði er pað 1 meira  lagi hve ónógar

og klauí'alegar saragaungurnar eru cnn sem komið er

að minsta kosti milli Suður og Austurlandsins. fíjer hef-

ur kaupafólk að sunnan legíð svo að segja í búnktim um

allafirði, að sagt er á aðra þúsund manna og beðið pess

að eínhver vildi gera pað miskttnarverk að þyggja

penínga peirra tii að flytja pá heim til sín sttður, en

allt árángurslaust.

Vesta útreið hafapeir feingið,sem svo voru skamm-

sýnir að treysta pvi að Vesta mtmdi koma að sækja

pá 12. Seftemb. f>eir höfðu að vísu fyrir sjer ský-

lausa auglýsíngu farstjórans, sem kvaðst koma að

sækja þá ef ástæður leyfðu.

J>egar nú ekki hömluðtt veður, og ekki hafði heyrst

að neitt geingi að Vestu aftan eða framan í petta

sinn, þa sögðu margir upp vinnu sinni og pyrftttst

par saraan sem Vestu var von, en Vesta ktftn ekki,

og afleiðingarnar urðu að peir harfa nú legið hjer nt-

vinnulausir í prjár viknr, og orðið að láta sjer lynda

að bölva landsskipinn og mudda »pp sttmarkaup sitt.

Hinir sluppu betur sem voru kym'r við vinnu sína

og væntu að sögn alls ekki eftir Vestu, kváðu pað

aldrei hafa verið ætlun farstjóra að senda skipið híng-

að, heldur væri pað búhnykknr til pess að fæla Otto

Wathne og aðra meinlega kt-ppinauta frá að græða

peníuga á því að hjálpa pessum mannagönnum hoim

til sín með sumarkaup sitt ójetið, svo peir slyppu pó

ekki hjá pví að fara með Vestu.

J>etta er pó ólíklegt og varla til pess getandi að

óreyndu um nokknrn mann, sem veit hve skart er í

ári á Suðurlandi. að bann l»iki svo ómannlega fátæka

meun. Hitt var skylda hvers mans, og landsskips-

ins ekki síst, að láta ekki smáranni hindra sig pegar

svona stóð á og væntum vjer að f\ að heyra lögleg

forföll. En hverjar orsakir er hjer liggja til þ:í hefur

farstjórinn hlotið &f þessu hið raesta ámæli hjer eystra,

og orðið mönnum að stórskaða með auglýsíngu sinni,

bæði útvegsbændura sem mistu fóíkið sjer til mesta

tjóns og hinum sem vinnalansir urðu.

Bæði af pessu og eins af pvi hve lángt Vesta nú

er orðin á eftir áætluninni hefur það leitt, að hjer

hafa verið mestu vandræði að ík mönnum húsaskjól.

J>eir hafa orðið að gera sjar alt að góðu og legið að-

hlynníngarlausir í fjenaðarhúsum, og jafnvel undir

beru lofti sumir að minstakosti fyrstu nóttina og það

pó frost væri.

Loks hefur Otto Wathne gengist fyrir því eftir prá-

faldar áskoranir, að Slimon sendi skipið „Opal" með

fólkið suður, og gerir pað pó pví að eins að Vesta

verði ekki komin hjer íyrri, svo ekki sje spilt fyrir

landsskipinu. Er það nú ekki m*ira en meðal

skömm að samgaungur sjeu svo ónógar og klaufaleg-

ar að menn geti ekki leitað sjer atvinnu í næsta

landsfjórðúng án pess að eiga á hættu að verða fyriv

fjártjóni?.

Loks pegar menn hafa feingið mannskap til að leita

sjer bjargar pángað sem hennar er að vænta, pá

verða peir að jeta upp sttmarkaupið meðan peir bíða

eftir flutningi heim, og útvegsbændur geta mist í'ólkið

þegar mest á liggur,   af pví það porir   ekki að bíða.

|>etta mætti skilja ef slíkir  fólksfltitningar   bökuðu

mönnum fjártjón, en   það er  öðru nær, því allir   vita

að hverju skipi, sem getur sjer við komið er slíkt hin

raesta gróðaför.

Hjer er klaufaskap og fyrirhyggjuleysi  einu um ao