Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Freyja

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Freyja

						FREYJA.    FEBRUAR,    1898.

DORA THORNE.

Eftir

BERTHA M. CLAY.

I. Kapituli.

'Afleiðingar heimskunnar líða ekki

ætíð tmdir lok með Feirr, er bana frenir,

sagði barón Earle við son sinn. 'Reiddu

pig á þið Ronald, að ef þú stígr þetta

heimskulega spor, gjörir þú ekki sjálfan

þig ógæiusaman aðeins; heldr og alla,

sem þér ern tengdir; þú ættir að láta

sannfærast af röksemdum.' 'Það er engin

rökfærsla í gömlum kerl'uga/sögum, þú

getr ekki tilfært eina einustn gilda á~

stæðu.' sagði inn ungi maðr þóttalega.

Þrátt fyrir óánæjjuna, uppljómaði bros

ið alvarlega andlit barónsins.

'Ég get tilfæi t þúsund ástæðr ef það

væri nauðsynlegt,' svaraði hann. 'Og ég

gef eftir allt, sem þú segir, Dora Thorne

er falleg og kvenuleg, en samt skaltti

gæta þess jafnframt, að fetird hennar er

undr óhefluð, og ég efast um að hún

kunni að lesa eða kveða rétt að. Hún er

kvennleg og góð, mikiðrétt, og ég hef

engan heyrt hafa nokknð út á hana að

setja; en Konald, heldr þú virkilega að

meðal skerfr af feerð og kvennlegheit-

um séu nógir hæfilegleikar fyrir konu

þá, sem á að taka sæti móður þinnar?'

'Þeir dusa mér,' svaraði inn nngi maðr.

En þú verðr að taka fl"iri með í reiku-

insinn.'

'Ég elska hana,' greip sonr hans fram

í, 01 karl brosti.

'Já við skiljum hvað það meinar'

svaraði hnnn, 'þegar I9ára drenair tal i

um ást. Trúðu mér Ronald, aðefégléti

þessa heimsku eftir þér nú, yrðir þú

fyrsti maðrinn til að ásaka mig fyrir

þ.ð á koroandi árum.'

Ronald roðnaði og sagði reiðuglega.

þú mnndir ekki kalla það heimsku ef

Dora væri erfingi stóreigna eða dóttir

einhvers—'

'Viðskulnm ekki þrátta um þ ið,'

greip gamli maðnnn fram í, því þar ert

þú réttr, ef þessi stúlka væri þér sani-

boðin að því er ættgöígi snertir, eða

nokkuð i'álægt því, þá væri alltöðru

máli að geana, að þú hefr lært að elska

og vilt gifta þig, mislíkar mér ekki, svo

uni'r, sem þ\i ert. En að þfir skyldi detta

í hug að eiga rétt og slétta almúj»a

stúlku, dóttur f-kógvarðar míns, er ó-

hugsandi óþol mdi og svo barnalgt, að

ég get vnrla trúað að þér sé alvira.'

Mér er það þó full alvara, þoí annað-

hvort   giftist ég Dora Thorne eða engri.'

'Betra engri en svo óiafnt,' svarað1

baróninn stnttlei a.

'Hún er góð,' hiópaðí Ronald— 'góð og

föar, kve.nn'eg og tíguleg, og hjarta

hennar eins hreint og andlitið er fagrt,

Hvaða ójefni getr það verið, faðir? cg

hef ekki, 02 skal aldrei fellx mig við hin

ómannlegu   og ranj.látu  stétta-rýgslög

í hverju er  einn  betri   en   annar,  eða   '•sttgöfginnar—Ijómuðu frá inum  gullnu

meiri en annar, nema f því,  að vera göf-    •'ömmum.

ugri og gáfaðri.                                                    'Sjáðu   Ronald'   sagði   lávarðrinnog

'Égskal ekki fást um stjórnar-stefnua    studdi höndinni 4 öxl   sonar síns    ,Hér

þína Ronald,' sagði Iávarðrinn   stuttleg    stendr þú frammi fyrir   forfedrum þín-

'og áðren þú ert 21 árs gamall, munt þú    um, ætt þin er j.ömul  og góð.  England

hafa gengið í gegnum  mörg tröppustig    veit um hana og  virðir hana.   Lit þú á

af þesskonar hitiveiki,  æskau er vana-  ¦ andlit kvenna  þeirra er   forfeðr  þínin

lega frjálslynd, ftillorðins aldrinn íhald-    kusu sér; þarna er lady  Sybella  Earlf,

andi, taktu þá   hlið á pólitik,   s^m   þú    þeear einn af hermönnum Crowels dróg

vilt, en breittu ekki eftir hngsunar-regl-    spjót sitt úrsliðrtim til að myiða manii

um þínum í þessu tilfelli.'                             hennar fleigði hun sér á   milli   þess  og

Ég skyldi áiíta sjálfan mig stórmenni,     hans, og dó--  fögnrog  göfugles;   sýnist

ef ég yrði fyrstr til að brjóta harðstjórn-    þér það ekki?. þariia er lady Alice, þes--i

ar lögsté'tta-rýgsins,'svaraði   inn  ungi    b osfagra  mær,   við  hlið ins   harðlega

maðr.                                                                hermanns,   hætti   lífi sínti til að fidsa

'Þú yrðir ekki inn   fyrsti né  inn   sic-    haun þegar hann var í fangelsi   dæmdi

asti heldr,'svaraði lávaiðrinn stillilega,    til   dauða   fyrir   einhverja    gtjórnniála

margir hafa gifzt ofan fyrir sig og marg-

ir munu gjöra þnð, en í flestum tilfellum

haf' þeirjðrast þess'

'í mínu tilftslli yrði það ekk',' svaraði

Ronalu ákafr. 'Með Dora Tliorne mér

við hlið gkt ég allt, án hennar ekkert.'

Lávarðrinn hrygðist yfir stífni sonar-

ins. 'Fæstir feðr muudn hafa hlustað á

slíka heimsku Ronnld,' svaraði hinn

blíðlega, 'ég  hlusta og   reyni   að   sann.

synd. Henni »ókst þ ð þ* í liennar

*egnavoru honum tefnar iij p sakir,

Þarna er lady Helena, hún er ekki

framúrskarandi fögur, en taktueftir

þessum jireindni leaa svip, þessu tign-

arlega anni <ig talandi uuguin. Eg ætti

ekki að þmfa «ð seaja þír frá því 'ð

hún var s k á 1 d. Hvervetna þar, sem

enr-ka var töluð voru Ijóð ht-imar lesin

Og íiienniriiir urðu   jiöfugri   oa 'jetri   er

tæra þig nm að spor þ<-tt», 8Bm   þú  vilt    lásuþm, og   þaiuiig   h«fa allar   Uonur

endilega stíia, í eti ekki haft annað en

óhaminKJti í för með s^r. Ég he»" ekki

jagað þig og skal ekki gjöra. Ég aðeins

segi þér að það eé ómögnleit. Dora

Thorne, dóttir skógvarðar nii'is er ekkj

hæflle^t konuefnl fyrií son minn \ crf-

ingjan að Earlscourt; kom þú nú með

mér Ronald, ég »kal sýna þér hvað ég

meina.

Þeir fóm út báðir, faðir sonr, svo líkir

í andliti, en ólíkir í hugsunarhætti,

þeir höfðu gentrið fram og aftr eftir

ga ngstéttinni, sem vareittafþví marga

yndislega, sem prýddi Earlscourt, því

paðan b'asti v ð auganu skemtignðr

einn, og leikflö'rínn í sumardýrdinni,

söngr þÚ8und fngli hljómaði sætt fyrir

pyrann. Ljómai di blóm skemtn an^.anu

og íylltu loftið ylmandi  sæ hik, og   inn

ættar vorrar veiið. Hutiakkir iueiin

liafa tietud stæi t sig af þem, eða er ekki

svo Konald?

'Já,' svaraði hann rólega 'þær liafa

verið göfgar konur.' S»o leiddi

lávarðrinn son simi að stóri i mynd,

f-em kvoldsóliti-geislaniir lékn um, svo

þeir nppljómMðu hið fayra tignarlega

andlit. svo líka-t varsem bros léki uin

lifandi va'ir. Ljúp ')g ynnil g blíða

leindist í rödd lávaiðarins er liann tók

aftr til máls.

'Engin fe«urri. ^öfuf;ri né betri kona

hefir nokkm siimi stjóinað Eail conrt

en móðir þín Ro ald hún er aðalborin

lantt'ram í ættir,—inenntnð göfug oir

góð. Býstu mí við að pú gætir fundið

þigíþví, að -íftja dóttur skógvaTÖar

míns við hlið hennar? Finnst þ(5r nú,—

fægileei niðr óteljandi gosbrunna vagg- hvrsu göfug og góð sem þ-ssi Dora

aði tilfinningunni í yndislegri ró. En Thome kann að vera,—v ð þetta geti átt

hvorkisöngr fuylanna, ylmr  blómanna   aér stað?

edn ge slidýrð s<ílarínnar g'öddu hin al-

varlegn andlit föðr og sonir.

Svo genen   þeir   liægt   og   seint   inn

ganginn og í gegnum margar ríkmann-

I fyrsta sinn stansaði Ronald Eai le í

á~tar ákafa sínnm, hann horfði á   ið al-

varlega góðlega andlit framundan sér, á

inarbreiðu   hvelfdu   angnabrýr,   hinar

legar stofur uppbeiðan   marma'a stii?    bogmyndnðu   alúðlegu   varir,   otr   alla

og enn inn breiðan gan; þangað til þeir   drættina svo tígulega og sjálfstæðislega,

koma í myndasHliu, sem var einhver

inn stórmannle.'a-ti á öllu Englandi.

Xálegi hver etnasti snillinur málara

iþróttarinnar hafði þar sýnt snilld sínu.

Murillo, Guido, Raphael, Clonde Lor

raine, S lvator Rosa og  Correi'gio Erf

í huganum sá hann annað andlit, frítt,

feimnislegt með þessa óliefluðu feuurð,

einsóh'kt þessu á myndinni, eins og

tunglið er sólinni. Osjálfrátt fannst hon-

um að in fagra feimna Dora letti þar

ekki heima. LAvarðrinn sá hvað honum

ingjir Earlscouit  böfðu  allir bætt  við   var im anbijósts og þótti vænt um.

þáföirn auðleað ættar sinnar, því  þeir

voru allir smekk-menn.

Á einni  hlið myndastofunnar   héngu

myndir ættarinuar. Harðletir  aldraðir

hermenn   og   fínar    yndislefa    fa;;rar

kiinur vorn þar hlið við hlið; a' dlit  að-    þig einsog skóladieng, sem   allt í

dáanlega fócr, sem búru roeðsír    merki    fær ást á skólasystur siini,   en    e

'Þú sér það Ro'ald,' sagði hanm 'hug

roynd þín um stétta jöfnuð er nógu tóð

fyrir skáldsögu en því verðr ekki farsæl-

lega famfylgt í virkiIeLleikanum. Eg

hef verið þolinmóðr við þig,   farið  n eð

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10