Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Freyja

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Freyja

						FREYJA.    FEBRUAR,    1898.
DORA THORNE.
Eftir
BERTHA M. CLAY.
I. Kapituli.
'Afleiðingar heimskunnar líða ekki
ætíð tmdir lok með Feirr, er bana frenir,
sagði barón Earle við son sinn. 'Reiddu
pig á þið Ronald, að ef þú stígr þetta
heimskulega spor, gjörir þú ekki sjálfan
þig ógæiusaman aðeins; heldr og alla,
sem þér ern tengdir; þú ættir að láta
sannfærast af röksemdum.' 'Það er engin
rökfærsla í gömlum kerl'uga/sögum, þú
getr ekki tilfært eina einustn gilda á~
stæðu.' sagði inn ungi maðr þóttalega.
Þrátt fyrir óánæjjuna, uppljómaði bros
ið alvarlega andlit barónsins.
'Ég get tilfæi t þúsund ástæðr ef það
væri nauðsynlegt,' svaraði hann. 'Og ég
gef eftir allt, sem þú segir, Dora Thorne
er falleg og kvenuleg, en samt skaltti
gæta þess jafnframt, að fetird hennar er
undr óhefluð, og ég efast um að hún
kunni að lesa eða kveða rétt að. Hún er
kvennleg og góð, mikiðrétt, og ég hef
engan heyrt hafa nokknð út á hana að
setja; en Konald, heldr þú virkilega að
meðal skerfr af feerð og kvennlegheit-
um séu nógir hæfilegleikar fyrir konu
þá, sem á að taka sæti móður þinnar?'
'Þeir dusa mér,' svaraði inn nngi maðr.
En þú verðr að taka fl"iri með í reiku-
insinn.'
'Ég elska hana,' greip sonr hans fram
í, 01 karl brosti.
'Já við skiljum hvað það meinar'
svaraði hnnn, 'þegar I9ára drenair tal i
um ást. Trúðu mér Ronald, aðefégléti
þessa heimsku eftir þér nú, yrðir þú
fyrsti maðrinn til að ásaka mig fyrir
þ.ð á koroandi árum.'
Ronald roðnaði og sagði reiðuglega.
þú mnndir ekki kalla það heimsku ef
Dora væri erfingi stóreigna eða dóttir
einhvers—'
'Viðskulnm ekki þrátta um þ ið,'
greip gamli maðnnn fram í, því þar ert
þú réttr, ef þessi stúlka væri þér sani-
boðin að því er ættgöígi snertir, eða
nokkuð i'álægt því, þá væri alltöðru
máli að geana, að þú hefr lært að elska
og vilt gifta þig, mislíkar mér ekki, svo
uni'r, sem þ\i ert. En að þfir skyldi detta
í hug að eiga rétt og slétta almúj»a
stúlku, dóttur f-kógvarðar míns, er ó-
hugsandi óþol mdi og svo barnalgt, að
ég get vnrla trúað að þér sé alvira.'
Mér er það þó full alvara, þoí annað-
hvort   giftist ég Dora Thorne eða engri.'
'Betra engri en svo óiafnt,' svarað1
baróninn stnttlei a.
'Hún er góð,' hiópaðí Ronald— 'góð og
föar, kve.nn'eg og tíguleg, og hjarta
hennar eins hreint og andlitið er fagrt,
Hvaða ójefni getr það verið, faðir? cg
hef ekki, 02 skal aldrei fellx mig við hin
ómannlegu   og ranj.látu  stétta-rýgslög
í hverju er  einn  betri   en   annar,  eða   '•sttgöfginnar—Ijómuðu frá inum  gullnu
meiri en annar, nema f því,  að vera göf-    •'ömmum.
ugri og gáfaðri.                                                    'Sjáðu   Ronald'   sagði   lávarðrinnog
'Égskal ekki fást um stjórnar-stefnua    studdi höndinni 4 öxl   sonar síns    ,Hér
þína Ronald,' sagði Iávarðrinn   stuttleg    stendr þú frammi fyrir   forfedrum þín-
'og áðren þú ert 21 árs gamall, munt þú    um, ætt þin er j.ömul  og góð.  England
hafa gengið í gegnum  mörg tröppustig    veit um hana og  virðir hana.   Lit þú á
af þesskonar hitiveiki,  æskau er vana-  ¦ andlit kvenna  þeirra er   forfeðr  þínin
lega frjálslynd, ftillorðins aldrinn íhald-    kusu sér; þarna er lady  Sybella  Earlf,
andi, taktu þá   hlið á pólitik,   s^m   þú    þeear einn af hermönnum Crowels dróg
vilt, en breittu ekki eftir hngsunar-regl-    spjót sitt úrsliðrtim til að myiða manii
um þínum í þessu tilfelli.'                             hennar fleigði hun sér á   milli   þess  og
Ég skyldi áiíta sjálfan mig stórmenni,     hans, og dó--  fögnrog  göfugles;   sýnist
ef ég yrði fyrstr til að brjóta harðstjórn-    þér það ekki?. þariia er lady Alice, þes--i
ar lögsté'tta-rýgsins,'svaraði   inn  ungi    b osfagra  mær,   við  hlið ins   harðlega
maðr.                                                                hermanns,   hætti   lífi sínti til að fidsa
'Þú yrðir ekki inn   fyrsti né  inn   sic-    haun þegar hann var í fangelsi   dæmdi
asti heldr,'svaraði lávaiðrinn stillilega,    til   dauða   fyrir   einhverja    gtjórnniála
margir hafa gifzt ofan fyrir sig og marg-
ir munu gjöra þnð, en í flestum tilfellum
haf' þeirjðrast þess'
'í mínu tilftslli yrði það ekk',' svaraði
Ronalu ákafr. 'Með Dora Tliorne mér
við hlið gkt ég allt, án hennar ekkert.'
Lávarðrinn hrygðist yfir stífni sonar-
ins. 'Fæstir feðr muudn hafa hlustað á
slíka heimsku Ronnld,' svaraði hinn
blíðlega, 'ég  hlusta og   reyni   að   sann.
synd. Henni »ókst þ ð þ* í liennar
*egnavoru honum tefnar iij p sakir,
Þarna er lady Helena, hún er ekki
framúrskarandi fögur, en taktueftir
þessum jireindni leaa svip, þessu tign-
arlega anni <ig talandi uuguin. Eg ætti
ekki að þmfa «ð seaja þír frá því 'ð
hún var s k á 1 d. Hvervetna þar, sem
enr-ka var töluð voru Ijóð ht-imar lesin
Og íiienniriiir urðu   jiöfugri   oa 'jetri   er
tæra þig nm að spor þ<-tt», 8Bm   þú  vilt    lásuþm, og   þaiuiig   h«fa allar   Uonur
endilega stíia, í eti ekki haft annað en
óhaminKJti í för með s^r. Ég he»" ekki
jagað þig og skal ekki gjöra. Ég aðeins
segi þér að það eé ómögnleit. Dora
Thorne, dóttir skógvarðar nii'is er ekkj
hæflle^t konuefnl fyrií son minn \ crf-
ingjan að Earlscourt; kom þú nú með
mér Ronald, ég »kal sýna þér hvað ég
meina.
Þeir fóm út báðir, faðir sonr, svo líkir
í andliti, en ólíkir í hugsunarhætti,
þeir höfðu gentrið fram og aftr eftir
ga ngstéttinni, sem vareittafþví marga
yndislega, sem prýddi Earlscourt, því
paðan b'asti v ð auganu skemtignðr
einn, og leikflö'rínn í sumardýrdinni,
söngr þÚ8und fngli hljómaði sætt fyrir
pyrann. Ljómai di blóm skemtn an^.anu
og íylltu loftið ylmandi  sæ hik, og   inn
ættar vorrar veiið. Hutiakkir iueiin
liafa tietud stæi t sig af þem, eða er ekki
svo Konald?
'Já,' svaraði hann rólega 'þær liafa
verið göfgar konur.' S»o leiddi
lávarðrinn son simi að stóri i mynd,
f-em kvoldsóliti-geislaniir lékn um, svo
þeir nppljómMðu hið fayra tignarlega
andlit. svo líka-t varsem bros léki uin
lifandi va'ir. Ljúp ')g ynnil g blíða
leindist í rödd lávaiðarins er liann tók
aftr til máls.
'Engin fe«urri. ^öfuf;ri né betri kona
hefir nokkm siimi stjóinað Eail conrt
en móðir þín Ro ald hún er aðalborin
lantt'ram í ættir,—inenntnð göfug oir
góð. Býstu mí við að pú gætir fundið
þigíþví, að -íftja dóttur skógvaTÖar
míns við hlið hennar? Finnst þ(5r nú,—
fægileei niðr óteljandi gosbrunna vagg- hvrsu göfug og góð sem þ-ssi Dora
aði tilfinningunni í yndislegri ró. En Thome kann að vera,—v ð þetta geti átt
hvorkisöngr fuylanna, ylmr  blómanna   aér stað?
edn ge slidýrð s<ílarínnar g'öddu hin al-
varlegn andlit föðr og sonir.
Svo genen   þeir   liægt   og   seint   inn
ganginn og í gegnum margar ríkmann-
I fyrsta sinn stansaði Ronald Eai le í
á~tar ákafa sínnm, hann horfði á   ið al-
varlega góðlega andlit framundan sér, á
inarbreiðu   hvelfdu   angnabrýr,   hinar
legar stofur uppbeiðan   marma'a stii?    bogmyndnðu   alúðlegu   varir,   otr   alla
og enn inn breiðan gan; þangað til þeir   drættina svo tígulega og sjálfstæðislega,
koma í myndasHliu, sem var einhver
inn stórmannle.'a-ti á öllu Englandi.
Xálegi hver etnasti snillinur málara
iþróttarinnar hafði þar sýnt snilld sínu.
Murillo, Guido, Raphael, Clonde Lor
raine, S lvator Rosa og  Correi'gio Erf
í huganum sá hann annað andlit, frítt,
feimnislegt með þessa óliefluðu feuurð,
einsóh'kt þessu á myndinni, eins og
tunglið er sólinni. Osjálfrátt fannst hon-
um að in fagra feimna Dora letti þar
ekki heima. LAvarðrinn sá hvað honum
ingjir Earlscouit  böfðu  allir bætt  við   var im anbijósts og þótti vænt um.
þáföirn auðleað ættar sinnar, því  þeir
voru allir smekk-menn.
Á einni  hlið myndastofunnar   héngu
myndir ættarinuar. Harðletir  aldraðir
hermenn   og   fínar    yndislefa    fa;;rar
kiinur vorn þar hlið við hlið; a' dlit  að-    þig einsog skóladieng, sem   allt í
dáanlega fócr, sem búru roeðsír    merki    fær ást á skólasystur siini,   en    e
'Þú sér það Ro'ald,' sagði hanm 'hug
roynd þín um stétta jöfnuð er nógu tóð
fyrir skáldsögu en því verðr ekki farsæl-
lega famfylgt í virkiIeLleikanum. Eg
hef verið þolinmóðr við þig,   farið  n eð
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10