Tímarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrá inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Fram

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoğa í nıjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ağlaga hæğ


Vafrinn şinn styğur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til ağ skoğa blağsíğuna sem JPG
Fram

						Útgefandi:
Hlutafélag á Siglufirði.
Ritstjórar:
Friðb. Níelsson og
Hannes Jónasson.
1. ár.
Siglufirði 19. maí. 1917.
27. blað.
777 minnis.
Pósthúsið opið virka daga 11—2 og 5—7
sunnudaga  11—12
Landssíminn opinn virka daga 8,30—2 og
3,30—8 sunnudaga 10—12 og 4—7
Bókásafnið opið sunnudaga 2—3 og mið-
vikudaga 4—5
Félagslíf.
Þar eð eg hefi nú í huga að koma
því í framkvæmd, að stofna hér ung-
mennafélag; þá vildi eg að þessar
línur yrðu til þess að ungmenni snéru
huga sínum að þessum félagsskap,
og yrði eg ánægður ef eg sæi eins
góðan árangur af þessum línum
mínum, eins og þeim fyrri.
Það sem aðalega hefir kvatt mig
til að koma þessu svo fljótt í fram-
kvæmd, er það: Að nú hefi eg heyrt
áhuga hjá nokkrum í þessa átt, og
svo finst mér það alveg óbærilegt
að um 100 ungmenni sem eru hér
og ættu öll hægt með að starfa sam-
an — ogvinnaað einhverju til góðs
og gagns —skuli ekki hafa nokk-
urn félagsskap með sér.
Þetta er að mörgu leyti fremur
skaðlegt og mjög miklu er 'kastað
frá sér á þessum árum, ef menn
reyna aldrei að styðja með öðrum
eða beita kröftum sínum í réttaátt.
Og einmitt þetta, — ef menn fara
alveg á mis vió það — getur orð-
ið til þess, að gjöra þá þröngsýna
og sérvitra, í ríkum mæli.
Aóal starf félagsins verður: Að
hlúa að öllu er má verða til and-
legs og líkamlegs þroska, og vekja
frjálsar og göfugar  skoðanir.
Þetta vona eg að ætti að takast
minsta kosti að miklu Ieyti; þó okk-
ur ef til vill vanti nógu góða menn
til að leiðbeina okkur, en eg held
að við sigrum flest ilt, ef við höf-
um það hugfast að standa sem einn
maður og störíum öll í þeim anda.
Stofnfundur verður haldinn
í Bió á sunnudaginn 20. maí
kl. 6 síðd.
Eg óskaaðsemflestirsækifund-
inn, þó þeir séu ekki ákveðnir í
að gjörast stofnendur.
Guðm. Skarphéðinsson.
Fáein orÖ
tii   Sigurðar Kristjánssonar.
Rödd úr sveit.
/
Það tæki oflangan tíma að elta
uppi allar öfgar og rangan skilning
hjá Sigurði Kristjánssyni, í ritsmíði
hans í síðasta blaði Frams, þessar
línur skoðast því ekki sem svar.
Eg vil ekki neyða hann til þessað
fara á stúfana aftur, virðist synd að
tefja hann frá verkum þeim er hann
hefir á hendi nú, þau eru honum
dálítið nýnæmi, nefnilega sala á
nauðsynja vörum.
Eg þori óhræddur eins og hann
að láta lesendur Frams dæma um
okkar á milli, það er að segja þá,
er nokkra þekkingu hafa á málinu,
og ekki eru blindaðir af neinni
sérstöðu í mannfélaginu. Eitt ætla
eg þó að taka fram, að þeir sem
hafa 4000,00 kr. og máske alt að
6000,00 króna eyðslu til heimilis síns
handa 5 manns, þekkja ekkert hvað
það er, að hafa einungis 1500,00
kr. og þaðanaf minna, handa 6—7
manns. Þeir geta því trútt um talað
óhóf á noktun nauðsynjavöru, og
sparnað á þeim sviðum.
Að endingu þakka eg Sigurði
Kristjánssyni fyrir hönd lesenda
blaðsins fyrir þær upplýsingar er
hann hefir gefið þeim um fyrirætl-
anir mínar í framtíðinni, einungis
hefir honum yfirsést lítið eitt.
Eg hefi aldrei sagt honum eða
sýnt, með hvaða vörutegundir eg
ætlaði að versla, og það af þeirri
einföldu ástæðu, að eg hefi aldrei
ákveðið, að hafa verslun hér í
sumar.
Að minsta kosti það atriði í
grein hans er ðburður, sem aldrei
hefði átt að fæðast í heiminn.
H. J.
Útflutning. frá Bandarík.
TiÖ/a
hefir verið mjög hagstæð alla
þessa viku' stöðugt logn og hitar
svo snjóinn leysir nú óðum.
Útlend blöð hafa það eftir áreið-
anlegum fregnum frá Washington,
að þrátt fyrir hinn mikla kafbátahern-
að Þjóðverja, hafi Bandaríkin flutt
út vörur fyrir 551,278,000 dollara í
marzmánuði. Aðeins hefir einn mán-
uður orðið hærri n. 1. janúarmánuð-
ur í vetur, en það var líka mesta
mánaðar verzlun í sögu landsins.
Fátt er að frétta héðan markvert.
Það sem okkur bændunum hefir
verið allmikið umhugsunarefni er
fólkseklan.
Undanfarin sumur hefir víða ver-
ið svo, að á stórum ogblómlegum
jörðum hefir ekki verið annað fólk
en hjónin og börnin máske í ó-
megð. Nærri má geta hver eftir-
tekjan hefir verið. Má því svo að
orði kveða, að mörg jörðin sé í
eyði, þó á þeim sé búið að nafn-
inu til. Fólkið er orðið afardýrt og
spursmál á hvort tilvinnandi sé að
taka það, og það sem allra verst
er að margt af hví reynist lélegt
til vinnu og duglaust. Og sé dug-
legum manni borgað hátt kaup,
koma siæpingjarnir á eftir og viíja
hafa það sama. Þetta má ekki svo
til ganga, það á hver að njóta
sinna verka og því er það algjör-
lega ranglátt að borga sama kaup
þeim er sýnir áhuga og dugnað
við vinnuna og hinum sem reynist
gagnstætt.
En sem sagt, fólk er orðið svo
kröfuhátt á alla lund að slíkt þarf
að breytast til hins betra. Sem dæmi
þessu til sönnunar er, að nýskeð
bað bóndi stúlku að vera kaupa-
konu hjá sér, hún var til með þUð,
en hún vildi hafa 25 kr. á vikuna
og svo tók hún það fram að hún
vildi ekki ganga á blautt engi, ekki
þjóna manni, ekki hafa mjaltir á
hendi og ekki sinna börnum. Þetta
voru nú kostirnir. Þetta er nú
mentun og menning ísl. þjóðarinn-
ar, að fólk er ekki farið að fást til
að gjöra algeng og heiðarleg verk
jafnvel þó það setji kaup á odd.
Og von ernúað vel fari fyrirþessu
fólki, ef að því kemur að það eigi
með sig sjálft og það kann ekki
til algengrar vinnu. En þetta mál
áh't eg sé svo nauðsynlegt og þess
vert að tekið sé til ýtarlegrar at-
hugunar það, hvað komi til að fóló
vilji ekki gefa sig í góða og algenga
vinnu og með hverju móti hægt
sé að bæta vinnubrögðin í landinu.
Ekki virðast menn vera ánægðir
yfir • aukaþinginu síðasta. Virðist
ekki það hafa legið fyrir, að ekki
hefði mátt dragast þar til reglulegt
þing kom saman. Fer þetta þing-
hald alt að verða þjóðarplága,  því
þar er það sama uppi á teningum
og annarstaðar:, málum flaustrað
lítt athuguðum fram og vinnubrögð
lítil en kostnaður mikill, fyrir litla
smáþjóð á erfiðum tímum.
Okkur bændunum    hefir   jafnan
verið álasað fyrir barlóm en það er
að ástæðulausu.    Hinir   svokölluðu
embæítismenn eiga hann.'.engu síð-
ur.    Má það    þó merkiíegt. heita,
þó ætla mætti að þeir sem mentun
hafa hlotið til   muna, niyndu   leiða
nýjan kjark, þreks og    manndáðar,
fram í hvern einasta afdal og  út á
hvert einasta annes, þegar eitthvað
syrtir í álinn.    Enn    svo   er   ekki.
Bréfið hans Guðm.   lándlæknis    6.
des. f.  á.   ti!    Stjómarráðsins    ber
þess Ijósan vott, að   það eru   em-
bættismennirnir sem emja  volæðis-
sönginn út yfir   land   og   lýð.   Eg
minnist ekki að hafa séð öllu mairi
vílsöng en í áðurnefndu bréfi jafn-
vel ekki frá alira svörtustu   og erf-
iðustu tímum    þjóðarinnar. í áður-
nefndu bréfi land!. gefur hann það
fyllilega í skyn að  læknisstaðan sé
ekki lengur lífvænieg   staða,   og til
frekari áréttinga orðum sinum þyk-
ist hann hafa  ábyggi'eg rök   fyrir
því, að iæknar ætii  sér að s!á em-
bættunum  frá sér   og    að    stuuda
sveitabúskap og sjávarútveg.    Allir
sem þekkja  þessar    atvinnugreinar
landbúskap og sjávarúíveg, kannast
við að því fylgir barátía   og  erfiði
og mjög mikið efamál,   ekki síst á
erfiðum og viðsjálum tímum, hvort
atvinnugreinar þessar bera  sig eða
ekki. — Því er þetta  aðeins   vind-
bóla út í Ioftið að slá því fram, að
embættismenn    sem  búnir   eru að
verja tíma og   peningum   ti!  náms
og sestir í embætti, sem gefa þeim
fleiri hundruð krónur    í   íöst   laun
og álitlega   upphæð  í   aukjatekjur
fari að slá embættunum frá sér og
stunda aðra atvinnu er gefa óviss-
ann arð. Og mikið tná það vera ef
læknum þætti ekki   þessar atvinnu-
greinar (landbúskapur og sjávarútv.)
»afskaplega ófrjáls og lýandi.« Menn
þurfa ekki að búast við því að hafa
upp peninga og þurfa  ekkert  fyrir
þeim að   hafa.   Og - hversu   ófrjáís
sem læknisstaðan kann að vera þá
hafa læknar sýnt  það,   með   larídl.
í broddi fylkingar  að   læknastaðan
ar ekki svo óírjáls að þeir geti ekki
jafnhliða   sint   mjog m .
störfum, svo sem setið á þingi o. fl.

					
Fela smámyndir
Blağsíğa 93
Blağsíğa 93
Blağsíğa 94
Blağsíğa 94
Blağsíğa 95
Blağsíğa 95
Blağsíğa 96
Blağsíğa 96