Tímarit.is   | Tímarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrá inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Fram

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoğa í nıjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ağlaga breidd


Vafrinn şinn styğur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til ağ skoğa blağsíğuna sem JPG
Fram

						Útgefandi:

Hlutafélag á Siglufirði.

FRAM.

Ritstjórar:

FriðbT Níéísson og

Hannes Jónasson.

1. ár.

Siglufirði   17.  júlí.   1917.

35. blað.

Alþingi.

í báðum deildum hefir verið kos-

in bjargráðanefnd. í e. d. voru

þessir kosnir: Jóh. Jóh., Ouðjón

Guðlaugsson, Sig. Eggerz, Karl Ein-

arsson, Guðm. Ólafsson. í n. d.

þessir: Einar Arnórsson, Sig. Sig.,

Pétur Jónsson, Bjarni frá Vogi, Pét-

ur Ottesen, Porst. M. Jónsson og

Jörundur Brynjólfsson.

Pá flytja 10 þingmenn tillögu um

það að skipuð sé 7 manna nefnd

til þess að íhuga hvað gjöra skuli

til tryggingar sjálfstæði voru með

tilliti til ófriðarins.

Pessi þihgmannafrumvörp höfum

vér heyrt nefnd: Matsölufrumvarp

Jörundar (sem getið var um í síð-

asta blaði), um verðhækkunartoll á

ull, um einkasöluákolum, um erfða-

ábúð á þjóð- og krikjujörðum, um

stofnun útbús Landsbanka á Aust-

fjörðum, um breytingar á bannlög-

unum, um einkasölu á sementi, um

hússtjórnarskóla á Akureyri eða í

grend, um stimpilgjald, um að lands-

sjóður annist starfrækslu allra land-

símastöðva að öllu Ieyti.

Saltvandræðin.

Nú er svo komið sem margan

vor sjómanna uggði þegar í byrjun

vertíðarinnar, að til mundi draga, að

þorskveiðar vorar hér verða að

hætta. — Vér bjuggumst reyndar

við að orsökin yrði sú að útgerðin

bæri sig ekki sökum hins lága verðs

á fiskinum samanborið við geysi-

lega aukin framleiðslukostnað, en nú

er reyndin sú, að útgerðin gefur

góðan hagþrátt fyrir þetta, og þrátt

fyrir, þótt fiskverðið hafi enn lækk-

að, vegna þess að afli hefir aldrei

í manna minnum verið jafnrnikili

og nú.

Orsökin til þess að vér nú verð-

um að hætta veiðunum — gefa upp

þennan aðalatvinnuveg vorn, er

steinolíu og saltleysið. Saltskipum

sem hingað hafa átt að koma, til

Snorra Jónssonar, Ásg. Pétursson-

ar, Tynæsar og fl., hefir verið sökt

hverju eftir annað af þýskum kaf-

bátum; en að því er virðist, þá hafa

Englendingar átt sinn fulla þátt í

tilstuðlun þess, að m. k. hvað E.s.

»Glyg« snertir með því að kveðja

hann aftur til enskrar hafnar, eftir

að hafa rannsakað hann og veitt

honum fararleyfi. Virðist stefna

Englendinga nú" vera sú að hefta

aðflutninga hingað til lands, svo

sem þeir framast megna, svo fram-

leiðsla vor verði sem allra minnst.

Benda hinar tilgangslitlu og ómann-

úðlegu viðkomukvaðningar þeirra,

á skipum sem ganga á milli hlut-

lausra landa, ótvírætt í þá átt. Prátt

fyrir það þó þessum skipum hafi

verið sökt, liggur hér svo mikið salt,

að aðeins lítill hluti þess hefði nægt

til að bjarga við þessum vandræð-

um og gjöra oss mögulegt að halda

óhyndrað áfram að fiska á mótor-

báta vora, en salt þettað er í hönd-

um einstakra manna sem geymaþað

til síldarsöltunar og hvorki kaupa

fiskinn af oss né selja oss saltið

— hvorugt við nokkru verði. —

Útgerðarmenn hér fóru þess á leit

við stjórnarráðið fyrir nokkrum dög-

um, að það hlutaðist til um, að ein-

hver hluti af salti þessu fengist í

fisk. Skeytinu hefir ekki verið svar-

að enn, en vér höfum heyrt úr á-

byggilegri átt, að þessi málaleitun

muni verða árangurslaus. Eg skal

fúslega játa, að það eru neyðarúr-

ræði að skerða eða takmarka notk-

unarvald einstaklingsins yfir eign

hans, sem mun vera helsta ástæð-

an fyrir synjuninni, en þessir tímar

eru þannig að einmitt pær ráðstaf-

anir eru nauðsynlegar og eru þegar

gjörðar í hundraðatali hjá grann-

þjóðum vorum, og nokkrar hér hjá

oss og svo mæla allar líkur með

því að slík ráðstöfun hefði ekki

orðið eigendum saltsins að tjóni.

Peir hefðu samt haft svo mikið salt

eftir,að nægt hefði handa þeim til

síldarsöltunar fyrst um sinn, eða

þar til nokkur af saltskipum þeim

sem hingað eru væntanleg, yrðu

komin. Með þessari skoðun mælir

það, að síðan hið umrædda sím-

skeyti var sent, hafa komið prjú

saltskip til suðurlandsins, er það

ljós vottur þess, að ekki er útilok-

að að hingað geti komist eitthvað

af skipum þeim sem væntanleg eru.

Og svo er annað, hér hafa verið á

boðstólum seinnipart vetrarins og

fram  á  vor,   talsverðar   saltbirgðir

(eign útlendinga sem síldveiði hafa

stundað hér) sem hafa numið of

háum fjárhæðum til þess að vér

fátækir fiskimenn gætum ráðist í

kaup á þeim, en sem voru smá-

ræði samanborið við annað kaupa-

brask landstjórnarinnar; — því hefir

hún ekki keypt það? Ahættan var

engin jafnvel þó nóg salt hefði kom-

ið hingað í tæka tíð.

Olíuvandræðin hafaekki enn sem

komið er,' orðið eins bagaleg og

saltleysið. Olían sem kom með

»Bisp« kom næstum jafnsnemma

og fiskurinn og hún hefir enst með

þeim leyfum sem eftir voru af olíu-

pöntun Fiskifélagsdeildarinnar ívet-

ur, fram að þessum tíma, en er nú

á þrotum og þrotin hjá sumum.

Sagt þó að úr því bætist bráðlega

með olíu sem send verði að sunn-

an af birgðum þeim sem nú liggja

í Reykjavík, en olían kemur oss að

engu haldi ef saltið vantar framvegis.

Hvert stórtjón þetta er, ekki ein-

asta fyrir Siglufjörð heldur og fyrir

alt Norðurland, verður varla með

tölum talið; þó má gefa lítilfjörlega

hugmynd um það, hvað Siglufjörð

snertir, þegar við athugum að héð-

an ganga nú til þorskveiða um 30

mótorbátar og síðastl. viku mun

meðalafli í hverjum róðri hafaverið

2000 til 2500 kg. á 16 til 18 aura

pr. kg. Ef vér gjörum ráð fyrir sama

afla sem virðist alveg óhætt þar

sem veiðin hefir aukist seinnipart

vikunnar, og reiknum 7 róðra á viku

sem ekki er heldur ofhátt í lagt, þá

má ráðgjöra alt aflatjónið 60 til 75

þúsund kg. á viku sem gjöra

10till4þús.krónurogatvinnu

missi að mestu eða öllu leiti

fyrir um 300 manns. Athugið

vel að þetta er aðeins Siglufjörður

einn og aðeins ein vika. Hvað þá

ef vér tökum tímann lengri og hin-

ar veiðistöðvarnar með sem engu

betur eru settar.

Á þetta horfir virðuleg landstjórn

vor og þingmenn höggdofa án þess

að hreyfa hönd né fót til hjálpar,

leggja baraundir flatt og segja með

Pílatusi »Saklaus er eg af blóði þess

réttláta« og Jörundur vill græða

meinið með landsjóðsplástri, — fá-

tækrastyrk í nýrri og verri mynd

sem síðar á svo að hvíla sem mara

á sonum vorum og dætrum. Fyrir

verkalýð Reykjavíkur getur þessi

lækning átt við, en fyrir oss hér norð-

anlands verður hún of — væmin —

Síldarsöltunarbækur

selur

Prentsmiðjan.

vér viljum vinna oss brauð

meðan bjargræðistíminn stend

ur yfir, — nógur ernorðlenski

veturinn til hvíldar — og til

þessaætlumstvéraðlandstjórn

vor stuðli.

Eftir sögn liggur nóg salt sunn-

anlands nú. Hefði eigi verið gjör-

legt fyrir landstjórnina að flytja

nokkuð af'því hingað norður? til

þess hefir verið nægur skipakostur

(Botnía og togararnir) og er þetta

ekki gjörlegt enn þar sem nú eru

ferðir daglega hingað frá Rvík, því

betra er að fá saltið seint en aldrei.

Margar nauðsynjaráðstafanir frá-

farandi og núverandi stjórnar hafa

verið góðar og þarfar og borið hinn

besta árangur, en þessu mátti síst

gleýma, að sjá landinu fyrir því

sem með þarf til framleiðslunnar og

til reksturs annars aðalatvinnuvegs

vor og að sjá um skiftingu þess,

— kola, salts, steinolíu og veiðar-

færa — hlutfallslega eftir þörfum í

alla fjórðunga landsins, þetta var

og er ótvíræð skylda stjórnarinnar

og mun reynast affarasælla en að

fóðra alla landsmenn á landsjóðs-

jötu (undir verði og dy"rtíðaruppbót)

og hvað^endist landsjóðsfúlgan lengi

til þess?

Mig brestur tíma og tækifæri til

að skrifa um þetta mál svo sem

vert væri. Vona að aðrir taki þar við

sem eg hætti, því margt fleira krepp-

ir að sjávarútveg vorum en það sem

eg hefi hér drepið á, t. d. verðlag

enska samningsins sem ómögulega

getur staðist nokkra sanngirni sam-

an borið við verðið f. ár, eftir olíu

og saltverðinu þá og nú. Verðið á

fiskinum nýjum er n. 1. hér alveg

sama og í fyrra 18 og 16 au. kg.

með hrygg, en framleiðslukostnaður

nærþvíhelmingi meiri. Þaðereinungis

uppgripaaflinn sem hefir bjargað nú.

Pess er vert að geta, að™herra

Thor Jensen er nú sá eini af fiski-

kaupmönnum hér, sem með ráðdeild

sinni og dugnaði hefir aflað sér svo

mikilla saltbirgða að hann sér sér

fært að halda áfram að kaupa fisk

hér. Fyrir þetta á hann þakkir

skyldar af oss fiskimönnum.

Siglufirði, 15. júlí 1917;

Jón Jóhannesson.

					
Fela smámyndir
Blağsíğa 125
Blağsíğa 125
Blağsíğa 126
Blağsíğa 126