6 Fostudagur 6. apríi 1979__helgarpásturínrL. Robert Redford sagði nei takk. - Paul Newman sagði nei takk. - Clint Eastwood sagði nei takk. - Nick Nolte sagði nei takk. - Burt Reynolds sagði nei takk. Á tímabili voru framleiðendur myndarinnar „Superman" að því komnir að gefast upp. Þeir fundu bara alls ekki rétta mann- inn í hlutverk stálmannsins. ChristopherReevehrepptihlutverkSúpermansútá einstaka flughæfileika sina. TANNLÆKNIRINN FLAUG EKKI OG MISSTI ÞVÍ AF RULLUNNI Þau voru mörg vandamálin sem framleiöendur kvikmyndar- innar Superman urðu að glima viö á framieiðslustigi hennar. Þeir voru aö velta miklum pen- ingum milli handanna, að fást við sérvitra og óbilgjarna peninga- menn og listamenn. En þa6 sem þeir höfðu samt hvað mestar áhyggjur af, til að byrja meö að minnsta kosti, var að finnna rétta manninn i aöal- hlutverk myndarinnar, sem verð- ur páskamynd Háskólabiós. Myndin var einkum gerð með Bandarikjamenn i huga og í þvi landi hefur nánast hver einasta sála sinar eigin hugmundir um það hvernig súpermann eigi að lita ut. Það var þvi ekki sama hvernig kappinn var. Sá sem leika átti súpermann þurfti að lita út eins og súpermann. Auk þess þurfti hann helst aö kunna aö leika. Hlutverkið var krefjandi, og sá sem það fengi yrði bókstaflega að vera kvik- myndastjarna. „Súpermannsleg st órstjarna" — það var það sem þurfti. Og leitin hófst. SA sem var niimer eitt á listanum var góðkunnur hjartaknúsari, Robert Redford. Alexander Sal- kind, framleiðandi myndarinnar, taldi að með réttri förðun og lýs- ingu gæti Redford veriö nógu súp- ermannslegur i hlutverkið. Og vinsældir hans um allan heim myndu auk þess hjáipa til viö aö ýta á hugsanlega fjárveitendur. En Redford vildi ekki sjá hlut- verkið. Hann setti upp alltof miklar peningakröfur til aö byrja með og neitaði siðan tilboðinu af- dráttarlaust, enda var handritið hvergi nærri tilbúið á þessu stigi — i ársbyrjun 1975. Eftir aö Redford hafði neitað, sneru framleiöendurnir sér að Paul Newman. Það var reyndar með hálfum huga. Kannski var það heldur mikil bjartsýni að ætl- ast til að hinn fimmtíu og tveggja ára gamli Newman gæti leikiö þrltugan stálmann. Honum var þó sent handrit og sagt að hann mætti velja um tvö hlutverk. Ef hann vildi ekki súpermann sjálf- an, væri til i dæminu aö ræöa um hlutverk Lex Luthor ( sem Gene Hackman endaði i). Paul New- man vildi hvorugt hlutverkið sjá. SALKIND framleiðandi sagði siðar að sennilega hafi það verið hiö óklár- aða handrit og allur rugl- ingurinn I sambandi við fjármálin sem setti þá Redford og Newman útaf laginu. Eftir að Newman var úr sög- unni voru allir möguleikar opn- aöir. Næstu átján mánuðina var leitað og leitað, og yfir tvö hundr- uð kandidatar skoðaðir. Það voru bæði heimsfrægir ieikarar og gjörsamlega óþekktir menn, iþróttamenn, lyftingakappar og jafnvel tannlæknir frá Beverly Hills. Oskadrengirnir i hlutverkið voru orðnir ansi margir: Steve McQueen, Clint Eastwood, Charl- es Bronson, Sylvester Stallone, Nick Nolte, Burt Reynolds, James Caan, Ryan O'Neal, Jon Voight. Neðar á listanum voru svo Perry King, Jeff Bridges, Jan-Michael Vincent, Robert Wagner, og jafnvel söngvararnir DavidSoul og Kris Kristofferson. SUMARIÐ 1976 var farið, aö veröa illt i efni. Enginn súpermann fundi.ui, og kvikmyndatakan átti að hef jast ulti haustið. Orðrómur var á kreiki um að Salkind gæti ekki fundið mann i hlutverkið og i ráði væri aö hætta við allt saman . Og slikur orðrómur gerði banka og peningaaðila heldur tortryggna. Það var þvi breytt um taktlk i hlutverkamálunum. t staðinn fyrir að fá súperstjörnu I aðal- hlutverkiö, var ákveöið að fá eina slika I helsta aukahlutverkið, — Jor El, föður stálmannsins. Og allir voru sammála um að aðeins einn leikari kæmi til greina i það nlutverk — Marlon Brando. Brando var þvi gert tiiboð, — svo gott aö nánast útilokaö var aö hafna þvi. Hann fékk 4 milljónir dala fyrir fjórtán daga vinnu. (Þessi upphæð er 1.3 milljarðar isl. Hann hefur þvi verið með um 100 milljónir á dag. Ef við reiknum með að hann hafi unnið 10 tlma á dag, hefur hann haft litl- ar tlu milljónir á timann!) Ráðning Brandos hafði góð áhrif, aö minnsta kosti á peninga- mennina. Það sýnd' að hér var ekki á ferðinni nein annars flokks framleiösla. Vissir leikarar setja gæðastimpil á þær myndir sem þeir eru i, og Brando er sennilega þeirra fremstur. Og nú gátu menn sætt sig við að finna einhvern óþekktan leikara i Súpermannshlutverkiö. Það var ekki einu sinni vist aö það þyrfti leikara. Framleiðendunum var bent á ólympiumeistarann i tug- þraut Bruce Jenner, og þeim leist vel á. Jenner er dökkhærður, blá- eygur, myndarlegur, og afskap- lega vel á sig kominn likamlega, auk þess sem hann hafði opinber- lega lýst yfir áhuga á kvikmynda- leik. Spurningin var bara hvort hann gæti leikið. Honum var flogið til Rómar, prófaður þar lengi, en niðurstað- an varð sú að hann kynni ekki að leika. Og nú voru aðstandendur myndarinnar á barmi örvænting- ar. Framleiöandinn Salkind og leikstjórinn Richard Donner sett- ust þvi niður I New York, og hófu brjálæöislega leit að heppilegum stálmanni. Þeir flettu leikara- skrám, höfðu samband við alla mögulega og ómögulega umboðs- menn. Meðal þeirra nafna sem þeir fengu var Christopher Reeve, sem hafði talsverða reynslu, bæði á sviði og i sjón- varpi. Og þeir buðu Reeve, eins og reyndar fjölmörgum öðrum á undan honum til hádegisverðar. Hann þótti of mjór og slánalegur, og einnig alltof ungur, aðeins 24 ára. SALKIND og Donner færöu sig til Los Angeles og hófu leitina þar. Og viti menn, eftir nokkra daga höfðu þeir fundið þann sem þeir töldu hinn eina sanna súpermann. Eiginkona Salkind benti þeim á hann, — tannlæknirinn hennar. Fyrst i stað f oru framleiðendurnir heldur vantrúaðir og töldu sig ekki mega vera að eyða dýrmætum tima i aö tala við einhvern tannlækni. En þeir slógu til. Tannlæknirinn bankaði uppá, og inn gekk súpermann. Það fannst a.m.k. bæöi Donner og Sal- kind. Maðurinn var geysi- myndarlegur og vel vaxinn. Hann var umsvifalaust tekinn og fluttur i hendingskasti til London, og prófaður. En öllum til mikílla vonbrigða kunni hann ekki frekar að leika en tugþrautarmaðurinn Jenner. Og nú voru tveir mánuðir þar til myndatakan átti að hefj- ast. SALKIND framleiðandi fékk þvi komið I kring, þrátt fyrir dræmar undir- tektir hjá leikstjóra myndarinnar Richard Donner, aö haft var samband við Christopher Reeve aftur, og hann boðaður á annan fund. t þetta sinn leist þeim betur á hann, enda kannski ekki eins kröfuharðir og i fyrra skipt- iö. Reeve var sendur til London og stóð sig meö fádæmum I reynslu- upptökum, — að áliti framleið- andans að minnsta kosti. Og hann hafði sitt fram. Reeve varráðinn. Reeve tók til við udnirbúning- inn af krafti. Hann var tæplega 190 centimetrar á hæö, en heldur mjór. Hann þurfti aö bæta á sig vöðvum. Og næstu tvo mánuði æfði hann reglulega, og borðaði vitamin og próteinbættan mjólkurhristing og heila auka- máltið á dag. Og á örskömmum tima breyttist hann ur brothætt um slána I vöðvabilnt. Akvöröun framleiðendanna um' að ráða óþekktán leikara i aðal- hlutverkið var af mörgum talinn hálfgerð uppgjöf. Þeir væru bara að redda sér út úr vandræð- um með þvi að ráða leikara sem hefði rétta útlitið, en hyggðust siðan láta Marlon' Brando, Gene Hackman, Ned Beatty, Valerie Perrine, Glenn Ford, Suzannah York og fleiri stórstjörnur bera myndina uppi. Og Reeve gerði sér grein fyrir þessu. „Ég ætla að gefa þeim meira fyrir peningana, en þeir búast við", sagði Reeve I viðtali skömmu eftir að taka myndar- innarhófst. „Ég tek þetta hlutvek eins alvarlega og annað sem ég hef áður gert, og ég ætla ekki bara að „fljóta með". Ég ætla ekki að láta aöra gera allt fyrir mig i þessari mynd", sagði Reeve, sem hafði, þegar hann var ráðinn, veriö að leika á Broadway á móti Katherine Hepburn. Myndin Superman hefur yfi.r- leitt fengið þolanlega dóma gagn- rýnenda erlendis. Og lofsamleg- ustu ummælin hafa þeir yfirleitt notað á Christopher Reeve, leik- arann sem framleiðendur mynd- arinnar hreinlega „neyddust" til að taka. —GA (Byggt á„The Making of Super- man eftir David Michael Petrou)
Beinir tenglar
