Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Alžżšublašiš

og  
S M Þ M F F L
. . 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Alžżšublašiš

						FÍMMTUDAGUR 17. ÁG. 1939

acsdyðublaðið

Hans llaiifi

fiZlM*

fb£L


^u^.-—. -^-^.-^=—»¦*.».Ataj^-—-

Halló,  hérna kem ég,  sagði   Hans   klaufi.  — Nei,   nú

dámar mér ekki.

— Hvað fannstu nú? spurðu bræðurnir. —   — Svei, sögðu bræðurnir. — Það er leir, sem

Ó, sagði Hans klaufi. — En hvað kóngsdótt-       hefir  verið  kastað  upp  úr  skurðinum.

irin verður glöð.

-— Já, sagði Hans klaufi. — Og það er bezta   En bræðurnir héldu áfram og sprettu úr spori,

tegund af leir, það er ekki hægt að halda á              svo að þeir urðu langt á undan.

honum. Svo fyllti hann vasa sína.

5S5?

Maðiirinn.

EG gekk yfir SkólavörÖuholtio

og sá þar einkennilega sjón.

Þá hugsaði ég: Einkennileg

skepna er maðurinn. Hánn reis-

tí stjörnuturn og hreykir sér hátt,

tekur langan og mikinn sjónauka

Og horfir út í geiminn, sér. þar

vetrarbrautír, sólkerfi, sólir og

stförnur, sem ekki ver&a taldar,

þótt talið sé í billjónum. Hve

ágnarsmár er hann þó sjálfur

til samanburðar við hinar ógur-

legu stærðir himintunglnanna og

vegalengdir    geymsins.    í    litlu

hreiori, í lítilli hauskúpu þessa

litla manns, er heili, sem hann

segir sjálfur, "að i sé engu minna

furðuverk, en sólnavefur himn-

anna- Með þessum heila rannsakar

hann himin og iörö, rafeind frum-

lunnar engu síður en hina fjar-

lægustu fastastjörnu, reiknar út

fjarlægðirnar í himingeimnum,

þyngd og stærð sólna og stjarna

log gang þeirra, setur Upp svo

háar tölur, að hann svimar sjálf-

an. Svo gengur hann upp á

Skólavörðuholt, hreykir sér upp

á stein rétt hjá Leifsstyttunni,

þekur neflð í sunnangoluna, eins

og hreíndýr á órðatímabili vors-

ins, tekur neftöbakshorn upp úr

vasa sínum, stingur því í hægri

nösina, hallar höfðinu aftur á bak

svo hornið vísar til himins, hell-

ir nösina fulla, og svo hina

vinstri líka, andvarpar þægilega

eíns og hann hafi afrekað eitt-

hva'ð mikilvægt og -— hugsar

ekkert.

Þannig er maðurinn. Getir þú

skrifað nákvæma lýsingu af hon-

um, þá láttu okkur fá hana.

Pétur Sigurðsson.

Kaupum   tuskur   og   shigapoka.

PT    Húsgagnavinausfofan

Baldursfiötu 3«. Súai 4l§6

UMRÆÐUEFNI

DAGSINS.

Síldin og síldveiðarnar.

Blaðamennirnir og fréttirn-

ar. Hverjir spyrja helzt um

síldarfréttir? Steinninn á

Lækjartorgi. — Bíll SÍF.

Blómaliturinn á Austurvelli.

Umbætur nauðsynlegar á

umf erðinni í Aðalstræti. Bréf

frá Siggu um gangstéttirnr

við Bankastræti.

ATHUGANIR

HANNESAR     Á     HORNINU.

SÍÐASTI    HÁLFI    MÁNUÖUR-

INN hefir fært íslendingum mörg

vonbrigiffi. Aflinn bregzt, síldveið-

arnar verða litlar, fólkið fær ekk-

ert kaup, það kemur heim blá-

snautt í sumar, verr statt en þegar

það fór. Svona lítur það út í dag,

þegar ég skrifa þessi orð, ef til vill

gerbreytist þetta — og það vona

allir. Þetta getur gerbreytzt á einni

einustu viku. Svo mörg skip stunda

nú síldveiðar, og svo margar verk-

smiðjur eigum við og stórar þrær,

að kunnugir telja, að við getum

aflað og tekið á móti yfir þrjú

hundruð þúsund málum á einni ein-

ustu viku.

Á     HÁLFUM     MÁNUÐI     með

geipiveiði getum við að líkindum,

eftir því, sem mér er tjáð, náð öllu

aflamagninu, sem var í fyrra, þegar

það, sem er komið á land nú, bæt-

ist við. Þetta sýnir líka betur en

nokkuð annað, hvílíkt happdrætti

síldveiðarnar eru. Menn hafa líka

undanfarinn hálfan mánuð hér í

Reykjavík hagað sér eins og verið

væri að draga í happdrætti, þar

sem allir ættu nokkra möguleika.

Skrifstofur blaðanna eru á hverj-

um morgni umsetnar af fólki, sem

spyr um síld — og aftur síld. Það

er ekki nein sérstök stétt manna,

sem spyr um þetta, heldur allir,

verkamenn og heildsalar, sjómenn

og læknar, járnsmiðir og prestar,

yfirleitt allra stétta menn.

VIÐ BLABAMENNIKNIR bíð-

um líka í eftirvæntingu á hverjum

morgni og hverju kvöldi eftir síld-

arfréttunum. Hvar hefir síld sézt?

Hefir flugvélin séð nokkrar torfur?

Hafa nokkrar fréttir borizt af mið-

unum? Síðasta spurningin er loka-

spurningin hjá okkur, þegar frétta-

ritarar blaðanna á síldarstöðvun-

Um hafa sagt: „Engin síld í nótt."

Okkur finnst það stórfrétt ef síld

veiðist, en engin ef enga síld er að

fá. Þetta er auðvitað rangt, hvort

tveggja er jafnmikil frétt, munur-

inn er aðeins sá, að önnur er góð,

en hin vond, og mér að ttiinnsta

kos.ti finnst góð frétt alltaf betri

frétt.

ER STEINNINN Á LÆKJAR-

TORGI ekki búinn að standa þar

helzt of lengi? Þegar hann var tek-

inn af horninu, var honum valinn

staður þarna, og finnst mér sannar-

lega, að hann hafi fengið að vera

þarna alltof lengi öllum til leið-

inda.

ÞORVALDUR GUBMUNDSSON

forstjóri niðursuðuverksmiðju SFÍ

er smekkmaður. Nýjasta uppátæki

hans er að búa út smekklegasta

bílinn í bænum, sem ekur út vör-

um. Hann er mjög fallega málaður,

og auk þess er hann skreyttur með

hinum mðrgu myndarlegu vöru-

merkjum SÍF.

MÉR FINNST guli liturinn helzt

of sterkur í blómaríkinu á Aust-

urvelli, yfirleitt finnst mér litur-

inn of skerandí í augun. Þetta eiga

hvorki að vera skammir né gagn-

rýni á starfi garðyrkjuráðunautar

bæjarins, sem hefir gert svo margt

prýðilegt. En væri ekki hægt að

hafa litina næsta sumar dálítið

mýkri, svo að maður hvílist betur,

þegar maður fær sér sæti á bekkj-

unum umhverfis styttuna?

BREYTINGIN     A     UMFERÐA-

REGLUNUM um Austurstræti og

Hafnarstræti og raunar nokkrar

fleiri götur hefir áreiðanlega orðið

til stórra bóta. Ég hefi ekki rekizt

á nokkurn mann, sem ekki hefir

lokið á þetta lofsorði. En það þarf

að gera meira. Umferðin um Að-

alstræti er oftást í hinu mesta öng-

þveiti. Það kemur fyrir þráfald-

lega, að bílar standa í röðum með-

fram gangstéttunum á móts við

Silla & Valda, svo að næstum er

ógemingur fyrir aðra bíla að kom-

ast áfram. Þetta þarf að laga hið

allra bráðasta. Þá er og þarna

stöðvunarstaður fyrir strætisvagna,

fyrir framan Matstofuna, og það

kemur oft fyrir, að strætisvagnar

geta ekki komizt að staðnum fyrir

bílum, sem standa kyrrir. Það þarf

að banna þetta tafarlaust og á-

kveða einnig einstefnuakstur um

Aðalstræti.

m®^ í^^m ;®rs*3 w-'Z"~m ~~~í"-"

EINHVER SIGGA skrifar mér

og kallar mig „Elsku Hannes", sem

ég er auðvitað mjög hrifinn af.

Hún biður mig að athuga gang-

stéttirnar meðfram Bankastræti og

rífast í því, að þær séu lagaðar og

það strax. Þetta er alvég rétt.

Gangstéttirnar, sérstaklega gang-

stéttin frá horninu norðanvert við

strætið, er alveg ófær til lengdar.

Það þarf að helluleggja allar stétt-

irnar eða malbika þær. Það þýðir

ekki að hafa gamla íagið að-bera

salla ofan í þarna. Bankastræti er

einn fegursti og fjölfarnasti götu-

spottinn í Reykjavík, og það er

skömm að því að gera hann ekki

vel úr garði.

Ilannes á hornieu.

-ijosmijnda

Ok   AMATORBEILS

MtMÉMHfl

.^««^7 (yiftwlipll

Útbreiðið Alþýðublaðið!

Hlnar vlnsœlu

Steindórs

hraðferMr

|il  Akureyrar um Akranes ersis

Frá Reykjavik: Alía mánudagaraiðvikudaga

föstudaga og sunnudaga.

Frá Akureyri:  Alla  mánudaga,  fimtudaga

Jaugardaga og sunnudaga.

Mgreiðsla okkar á Aknreyri er ú bif-

reiðasflið Oddeyrar,

H.s. Fagraiies annast s]élefiðina.

Nýjar    upphitaðar    bifreiðar    með    útvarpi.

AMar okkar hraðfeiðir eru um Akranes.

ffaBffiJ


CMáJMÆ NORDHOFF eg JAMES NORMAN HALL:

IJpprelsnin á Sniinfy.

45.

Karl ísfeld isLmx.ka.9i.

ruð aðrar eyjar, þar sem gott er að vera. Ég ræð ykkur báð-

úm til þess að hugsa ekki framar til heimferðar. Það eru ákaf-

lega lítil líkindi til þess, að við komumst nokkru sinni heim

til Englands aftur. Reynið að gleðjást yfir lífinu, eihs og það er.

Eftir að við skildum við bát Blighs, höfðum við haldið áfram

sömu stefnu, í vestur til norðvesturs, þar til liðið var á dag.

Því næst breyttum við stefnu og sigldum nú í austur. Er við

höfðum siglt í þá átt skamma hríð, var enn breytt um stefnu,

og frá því hafði verið siglt í suðaustur. Við fórum nú um

slóðir, sem aldrei höfðu verið farnar áður. Það var bersýni-

legt, að Christian leitaði að eyjum, sem aldrei höfðu áður ver-

ið fundnar, því að lagzt var við akkeri á nóttunni, svo að ekki

væri sigit fram hjá eyjum í myrkrinu. Þessir dagar og þessar

nætur voru mjög kyrrlátar og friðsamar. Við vorum allir fegnir

því að losna við Bligh. Norðaustan byr var á, og Bounty leið

lengur. Christian hélt uppi ströngum aga, en hann var svo

réttlátur, að enginn hafði ástæðu til að kvarta. Hann var fædd-

ur foringi og vissi, hvernig átti að stjórna án þess að viðhafa

ljótt orðbragð eða berja skipverja sína, sem Bligh áleit að

væri nauðsynlegt. Það virtist svo sem allir hefðu orðið fegnir

því að losna við Bligh. Norðaustan byr var á og Bounty leið

undan vindi. Minnkandi tungl var, og eitt kvöldið rétt eftir sól-

setur sást land í vesturátt.

Síðla daginn eftir vornm við komnir að rifinu, sem virtist

liggja umhverfis eyjuna. En um sundíð milli rifs og eyjar var

mörgum smábátum róið. Eyjan virtist vera um 8 mílur á

lengd, og virtist töluvert hálend, þó ekki jafnhálend og Tahiti.

liáglendíð virtist ekki nándar nærri jafngróðursælt og á Tij.-



hiti. Eins og við aðrar eyjar í Kyrrahafinu var mjög aðdjúpt

við rifið og við sigldum fram með landi mjög nálægt. Fjölda

báta, sem hver haföi tíu til tólf manna áhöfn, var ýtt frá landi

og þeir komu brátt alveg að okkur. Eyjarskeggjar líktust mjög

Tahitibúum að hörundslit, vexti og í klæðaburði, og höfðu ber-

sýnilega aldrei séð evrópiskt skip fyrr. Við reyndum að fá þá

til þess að koma til okkar, en það reyndist örðugt. Að lokum

réri einn báturinn í veg fyrir okkur og nam þar staðar í um

30 metra fjarlægð. Mennirnir voru sterkbyggðir og vel vaxn-

ir. Samkvæmt skipun frá Christian ávarpaði ég þá á máli Ta-

hitibúa og spurði þá, hvað eyjan héti. Þeir skildu, hvað ég

sagði, og sögðu, að eyjan héti Rarotonga. Þeir virtust verða

mjög undrandi á orðum mínum. Einn þeirra svaraði mér og

var mjög óðamála, en ég skildi fæst af því, sem hann sagði.

Enda þótt við værum mjög vingjarnlegir við þá, fengust þeír

ekki til þess að koma nær okkur. Christian vildi gefa þeim

nokkra smámuni. Hann vafði þeim í böggul og lét fljóta til

þeirra. Þeir tóku böggulinn án þess að opna hann til þess að

vita, hvað í honum væri.

Þegar útséð var um það, að hægt væri að fá þá til þess að

koma um borð, gaf Christian skipun um að setja upp segl —

öllum til mikillar óánægju. Ef dæma mátti eftir framkomu

mannanna á bátnum, þá hefðu þeir ekki bannað okkur að stíga

á land. Mér er það alltaf hulin ráðgáta, hvers vegna Christian

valdi ekki þessa ey sem felustað. Rarotonga liggur 700 mílur

fyrir sunnan og vestan Tahiti, og hann hafði enga ástæðu til

að óttast, að nokkrir aðrir Evrópumenn en við, vissum um til-

veru eyjarinnar.

Mér til mikillar undrunar gerði hann mér orð eitt kvöldið

og bauð mér að matast með sér. Ég hitti hann sitjandi í klefan-

um, með eitt af sjóbréfum Cooks yfir Kyrrahafið útbreytt fyrir

framan sig. Hann tók kurteislega á móti mér, og þegar hann

hafði sent varðmanninn burtu, var hann hinn alúðlegasti.

>— Ég hefi boðið yður til kveldverðar nieð mér, sagði hann —,

en þér þurfið ekki að sitja við sama borð og ég, ef yður «r

það á móti skapi.

Gegn virja mínum svaraði ég orðum hans vingjarnlega. —

Ég var orðinn gramur yfir þeirri óhamingju, sem hann hafði

leitt yfir okkur. En frammi fyrir honum hvarf mér öll gremja.

Ég stóð hér frammi fyrir Fletcher Christian, vini mínum, en

ekki uppreisnarmanninum, sem hafði rekið 19 manns út í opinn

dauðann, á þann hátt «ð skilja þá eftir í opnum báti í margra

þúsunda mílha fjarlægð frá heimkynnum sínum. Christian

þarfnaðist manns, sem hann gæti trúað fyrir hagsmunum sín-

um, og ég hafði aðeins dvalið inni hjá honum örstutta stund,

þegar hann fór að tala um uppreisnina.

—  Þegar ég hugsa um Bligh, hóf hann máls, — þá hefi ég

engar áhyggjur. Ég varð að þola honum svo margt, að mér er

sama, hvað fyrir hann kann að koma. En þegar mér verður

hugsað til þeirra, sem með honum fóru-----------.

Hann kreisti aftur augun, eins og hann vildi reyna að þurrka

myndina úr huga sér af hinni brothættu bátsskel með nítján

manns innanborðs. Rödd hans var svo harmþrungin, að ég

gat ekki annað en haft samúð með honum. Ég vissi, að hann

myndi aldrei öðlast sálarfrið. Hann bað mig að láta mér víti

hans að varnaði verða og framkvæma aldrei neitt að óhugsuðu

máli. Þrátt fyrir samúð mína með honum, hrökk það út úr

mér, að uppreisn, sem hefði verið svo nákvæmlega og leyni-

lega áformuð, hefði naumast verið gerð að óyfirlögðu ráði.

— Hamingjan góða, hrópaði hann. — Álítið þér, að uppreisn-

in hafi verið fyrirfram áformuð? Tíu mínútum áður en Bligh

var tekinn fastur, datt mér ekki uppreisn í hug, fremur en

yður sjálfum. Hvernig getur yður dottið slíkt í hug?

—  Hvað átti maður að álíta annað? spurði ég. — Þetta skeði,

þegar þér voruð á verði. Þegar Churchill vakti mig höfðuð

þér algerlega náð skipinu á yðar vald, og vopnaðir menn stóðu

við allar klefadyr. Það er óhugsandi, að þetta skyldi geta skeð,

án þess að um það hefði verið rætt áður.

;_*;' r-"P|i samt »em áður var það nú svo, svaraSi Chrwtóaa al-

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4