Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Tķminn

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Tķminn

						28

TÍMINN

mtfresrn.

Austur i BlámóDu Fjalla

eftir Aðalstein Krisl-

jánsson. — Winnipeg

1917.

' Fyrsti kafli bókarinnar er ferða-

saga heim til íslands, skemtilega

rituð. Annar og þriðji kaflinn er

aðallega um Nýju Jórvík (New

York). En höfundurinn kemur víða

við, enda sýnist hann vera mjög

fróður um það, sem hann ritar;

og er það óneitanlega einhver hinn

bezti kostur höfunda, að þeim sé

sýnt um að segja sem sannast og

réttast frá þvi, sem þeir finna sig

knúða til að skrifa um. Þá má og

einnig 'benda á það, að höf. reynir

auðsjáanlega að glæða virðing

landa sinna fyrir hinni fjarlægu

»nágrannaþjóð«,         Vesturheims-

mönnum. Og ef til vill erum vér

færari um að meta það eins og

það er vert, einmitt nú, þegar vér

sjáum hver uppskera verður af

af haturssæði því, er þjóðmála-

skúmar hafa verið að sá um lang-

an aldur í hug og hjarta þjóðanna.

Nú sýnast þær verða að lauga af

sér haturssaurinn í sínu eigin blóði.

Höf. ann mjög lýðveldishugsjón-

inni, enda verður lýðveldið lík-

lega framtíðar stjórnarfyrirkomulag

þjóðanna og leiðir vísast af sér

margvíslega blessun — þegar þær

hafá lært að elska og virða þá

valdhafa, sem þær hafa valið sjálf-

um sér, og eiga þar af leiðandi

skilið að hafa. En hamingjan hjálpi

þeim þjóðum, sem hafa Iýðveldis-

hugsjónirnar fyrir gróðrarstiur

flokkarígs og valdagræðgi, því að

rótgróinn virðingarskortur fyrir

stjórnendum lands og þjóðar,

hverjir sem þeir eru, sýnist vera

beinasta leiðin til stjórnleysis.

Síðasti kaflinn, sem heitir: »Hví

söknum við fslands«,  er yndisleg-

asti kaflinn. Höf. sýnist vera í

sólskinshug, og maður verður meira

að segja snortinn af honum, á

meðan maður les hann. Ættjörðin

þessi, »beinabera með brjóstin visin

og fölar kinnar«, að dómi Bólu-

Hjálmars, verður höf. að hinu

yndislegasta töfralandi — og meira

en það, hún verður að landinu

helga, sem seiðir söknuð og heim-

þrá inn í sálir hinna fjarlægu sona

sinna og dætra.

Málið er viða einstaklega skáld-

legt, létt og lipurt aflestrar, endá

gægist skáldið víða fram í bókinnni.

Allur ytri frágangur er góður.

Höf. á þakkir skilið fyrir bókina,

sem er bæði góð og fróðleg.

Sig. Kristófer Pétursson,

Ný uppgötvun.

Eftir því sem stendur í Vísi, í

opnu bréfi frá Þórarni Arnórssyni,

þá er það nú uppgötvað að

hvergi á landinu muni vera betri

hagaganga fyrir stóðhross, en á

götunum í Reykjavik.

í nefndu bréfl stendur þessi

klausa: »Það er ekki sambærilegt

fyrir stóðhross að ganga úti hér í

og kringum Reykjavíkurbæ og að

ganga úti á víðavangi i sveitum.

Hér er skjól nægilegt af húsum o.

fl., æti alstaðar, sem mjög mikið

fóður er í, svo sem ,kartöflur, róf-

ur, brauðmolar fiskleifar o. fl.«

Eins og kunnugt er eiga bænd-

ur í Húnavatns- og Skagafjarðar-

sýslu einna mest af stóðbrossum

(graðhestum og gaddhestum) hér

á landi. Ganga þau úti mestallan

veturinn og komast oft í hann

krappann í vetrarhörkunum.

Þeim myndi, sjálfsagt bregða við

ef  þau yæru hér í Reykjavík.   Og

ættu bændur þar nyrðra að færa

sér nú kostgæfilegea í nyt þessa

framúrskarandi góðu fræðslu hjá

Þórarni þessum, og reka suður í

Reykjavík öll sín stóðhross, hryss-

ur og fola, og koma þeim á hag-

leudið á götunum í höfuðstaðnum,

þar sem þau myndu, samkvæmt

þessari nýju kenningu, lifa eins og

blóm í eggi harðasta tíma ársins.

Eftir því sem bréfritarinn segir

þá er ekki hörgull hér af garð-

ávöxtum og fiski handa stóðinu,

'og skjóli handa þvi undir hús-

veggjunum í aftaka veðrum, enda

er það munur fyrir stóðhryssurnar

að bryðja kartöflur og rófúr í

góðu skjoli, heldur en að standa á

bersvæði upp í sveit og berja gadd-

inn. En verst er það ef þær geta

svo ekki i neinn fótinn stigið af

monti, þegar þær fara aftur feitar

og forframaðar upp í sveitirnar,

og með menningarbraginn með sér

af götum höfuðstaðarins.

Heslavinur.

JEJ'réttir.

Tíðin hefir verið allgóð um

suðurland þessa viku, skifst á

hláka og væg frost. Á norður- og

vesturlandi var þýða um helgina

en um miðja. vikuna voru aftur

komin grimdarfrost. Á miðvikudag

var t. d. 21 stiga frosf. á Akureyri.

Mannalát. Bergur Þorleifsson

söðlasmiður hér í bændum, góður

og gegn maður, andaðist 24. f. m.

— Erlendur Hafliðason bókbind-

ari, ungur efnismaðurnýlegakvænt-

ur, er og látinn fyrir skömmu.

Magnús Kristjánsson, þriðji

forstjóri landsverzlunarinnar er

kominn  til  bæjarins   fyrir  stuttu.

RÉTTTJR,

tímarit um félagsmál og mannréft-

indi. 16 arkir á ári af Skírnisstærð.

Verð 2,50 kr. árgangurinn. Ritstjói

Pórólfur Sigurðsson. Afgreiðslu-^

maður: Finnur Jónsson, Pósthús-

inu, Akureyri.

Hann  fór landveg frá Akureyri til

Borgarness.

Leikfélag Reykjavíkur hefir

undanfarið leikið »Heimilið«, við

mikla aðsókn. Hefir það verið leik-

ið hér áður, en var leikið aftur

vegna leikafmælis frú Stefaníu

Guðmundsdóttur.

Sjúkrasamlag Reykjavíkur held-

ur hlutaveltu á morgun til ágóða

fyrir sjóð sinn. Félagið er eitt hið

þarfasta í bænum og hins bezta

styrks maklegt af bæjarbúum, en

fjárhagurinn hefir verið þröngur.

Manns er saknað af Fálkanum,

hefir hann ekki sést síðan á mið-

vikudagskvöldið. Húfa hans hefir

fundist og gera menn ráð fyrir að

hann hafi fallið út af hafnarupp-

fyllingunni.

Gæftaleysi er sagt til sjósóknar

suður með sjó.

Bæjarstjórnarkosning er nýlega

um garð gengin á Akureyri. Voru

kosnir Stefán Stefánsson skóla-

meistari, sem fékk 182 atkv. og

Erlingur Friðjónsson, sem fékk 179

atkvæði.

Ritstjóri:

Tryggvi Þórliallssou

Laufási.      Sírai 91.

Prentsmiöjan Gutenberg.

Amarylli8.

Þar verð eg svo til miðvikudags,

þá kemur strandbáturinn, fer

með bonum til Aþenu, en skrifa

nágranna minum og segi honum

að ófyrirséð aívik hafá gert það

að verkum að eg hafi orðið að

hverfa til höfuðstaðarins.

Hversu vel byrjaði ekki þessi

dagur, og hve ömurlega endaði

hann ekki! Eg hefi teílt um ham-

ingiu mina eins og glanni, unnið

mikið á nokkurum tímum og tapað

öllu á einum. Með lokuð augu

renni eg huganum yfir alt sem

við hefir borið, og það er mikið,

svo óvænt, og svo heillandi!

Augnablikið er stundum æfinni

mikilsverðara. Sannast- það á mér.

Og innanum allar þessar hugs-

anir og allar þessar sýnir birtist

elskulegt andlit og tvö augu tindr-

andi eins og stjörnur, sem eins

og ljóma upp skuggalegt herberg-

ið. Nú stara þau á mig, hörð og

hótandi: Ó, Amaryllis — eg á

ekkert annað nafn á þig. —

Amaryllis, skógardísin, seiðkon-

an! Forlög mín voru þá þessi að

draga mig út úr glaumi veraldar-

innar til þess eins að komast

undir tvöfalt ok, áhrifin af yndis-

þokka þíniím og þína ósveigjan-

jegu reiði.-----------

Blöðin sem hér fóru á eftir

voru útpáruð í hinni mestu æs-

ing. Sálarástand Stefanos afsakar

það að nokkru og vín það er

hann hafði neytt hjá hr. Anasta-

ios, sem orð hefir á sér fyrir

að vera ósvikið.

Fyrir mér eru allar þessar

geðshræringar vinar mins næsta

hlægilegar. Tilfinningar hans

blossa upp og slá gneistum i all-

ar áttir eins og skrautljós, til

þess, eins og þau, að verða að

ösku þegar á eftir. Og þó verð eg

að játa, að þessar tilfinningar

vinar mins eiga fullkomna afsök-

un i kringumstæðunum sem for-

lögin höfðu leitt hann inn á, og

eg efast ekki um að hver sá, sem

staðið hefði i hans sporum,

mundi hafa farið líkt og honum.

Að eins dámar mér ekki hugsun

hans um að flýja af hólminum

þegar mest á reynir, því það

mátti hann vita að einhvern tíma

mundi missættisskýjunum létta

frá og þá mundi sólin ljóma enn

skærar en nokkru sinni fyr. En

Stefanos er auðsjáanlega ófróður

í veðrabrigðum ástarinnar.-------

Frá þessum hugleiðingum sofn-

aði eg og dreymdi mig svo ljós-

lifandi þann atburð, þegar Ama-

ryllis réttir skálmyndaðar hend-

urnar fyltar vatni að hinum ham-

ingjusama vini mínum. Hvílikt

efni fyrir málaraí

Skin eftir skúr.

Eg fór strax með morgninum

til Stefanosar.

»Sögurnar þínar héldu fyrir

mér vöku i nótt. Þú gerir mig

fyrst forvitinn, og svo hættir þú

einmitt þar frásögninni sem verst

gegndi. Nú kemur þú með fram-

haldið og það í sem styztu máli«.

»Morgunin eftir vaknaði eg mjög

seint, svo seint að ráðsmaðurinn

var farinn að halda að eg mundi

ekki vera heilbrigður. Mótsögnin

í deginum í gær og í dag gerði

mig  úrillan  og  Ieiðan  í  skapi.

Bóndi einn kom til mín að biðja

mig að skrifa fyrir sig bréf, eg

tók honum ekki betur en það að

hann stakk sem fljótast á sig

bréfsefninu og tók til fótanna.

Um miðdegisverðarleytið kom

maður frá þorpinu og var með

bréf til mín frá frænda mínum

og nokkur Aþenublöð.

Eg varð að skrifa frænda, sett-

ist þvi við og skrifaði honum á

víð og dreif um náttúrufegurð

bygðarlagsins, um einstöku bænd-

ur sem eg hafði hitt, um líkurn-

ar fyrir göðri uppskeru, og nokk-

ur lofsyrði um hr. Anastasios —

á dóttur hans mintist eg ekki

einu orði. Af áskapaðri gætni um

slíka hluti þóttist eg þess fullviss,

að færi eg að tala um hana þá

mundi frændi minn renna grun

á hvað ylli því hve vel eg yndi

mér í sveitinni. Að lokum lét eg

þess getið að eg mundi leggja af

stað heim á miðvikudag. Þegar eg

hafði lokið við bréfið og borðað

án þess þó að hafa lyst á því,

lokaði eg mig inni á herberginu

mínu. I glugganum voru rósirnar

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28