Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Garšar

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Garšar

						Kostar 75 aura árg.

<(12 blöð); einstök tölu-

blöð 8 aura.

MANAÐARBLAÐ FYRIR REYKJAVIK.


Auglýsingar kosta 2 a.

hvert smáletursort>; ann-

ars 1 kr. þuml. d&lksl.

1. folað.

Reykjavík 2. janúav 1894.

I. ávg.

Hvert er erindið?

Spurður mun »Garðar«, þar sem hann

"ber að garði, hvert sje erindið þess nýja

gests, hvaða ákvæðisverk honutn sje ætlað

í   sveit sinna 14—15 fjelaga íslenzkra.

Fyrirsögnin leysir úr þeirri spurningu

nokkurn veginn.

»Garðar« á að vera það og gera það, sem

málgagn eitt, er hjer reis upp fyrir 3 ár-

um, hefði átt að vera og átt að gera, en

befir kafnað undir nafni greinilegar en

nokkur ættteri heflr nokkurn tíma gert.

Hann mun einkum gera sjer að skyldu

að færa í letur jafnóðum það, sem gerist í

bænum frjettnæmt, fleira miklu og smá-

"vægilegra en þjóðblöðin flytja; fara orðum

um það sem gerast á, þ. e. fyrirhugað er,

fræðandi og leiðbeinandi eptir mætti; minn-

•ast þess, er gerzt Tieflr fyrrum í höfuðstaðn-

um og enn má þykja fróðleikur í, skemmt-

un eða nytsemd. Allt með góðra manna

fulltingi og mikið vel ritfærra.

Blað þetta er ekki stofnað af nokkrum

skuggasveinum í fjelagi í því skyni að

smána og rægja einstaka menn, er þeim

eða þeirra nótum er illa við, en það eru

vitanlega opt og tíðum hinir beztu menn

bæjarfielagsins eða þjóðfjelagsins. Það á

ekki að vera Jjónshúð fyrir asna að fela

sig í og ægja heimskingjum með ógeðsleg-

um hrinum. Það á ekki að vera fifishjúp-

ur fyrir neinn uppskafinn montálf. Það á

ekki að vera til þess gert að hafa hausa-

víxl á sönnu og lognu, nje til að þvæla

og stappa um hjegóma, nje til að mis-

þyrma tungu vorri með herfilegum mál-

leysum og hraklegum bögumælum. Það

mun ekki láta vaða á súðum um alla skap-

aða hluti, hvort heldur ritarinn heflr nokk-

urt vit á þeim eða alls ekki neitt, með

frámunalegum gorgeir og sjálfbyrgings-

skap, og komandi í hæsta lagi með eina

tiliögu af viti — og hana þá aðfengna —

innan um hundrað loptkastala-axarsköpt

og lokleysuþvætting, og ætla svo að rifna

af montbelgingi, ef þessi eina tillaga kemst

einhverntíma t\l framkvæmdar að einhverju

leyti og fyrir annara tilstilli. Blaðið mun

í einu orði ekki verða neitt sorpblað, er

heiðvirðum mönnum þyki eigi í húsum

haíandi fremur en annar óþverri, nje þýð-

ingarlaus glamurskjóða, hverjum meðal-

greindum mannitileintóms atlilægisoglangt

fyrir neðan það, að nokkur mætur maður

virði það svars, hvaða haugavitleysur, rðg

og lygi sem það fer með.

Reykjavík fyrir 100  árum.

Gaman mundi mórgum Reykvíking nú

þykja að vera horflnn allra snöggvast heila

öld aptur í tímann og líta Reykjavík aug-

um eins og hún var 1794. Hún hafði þá

fengið kaupstaðarrjettindi fyrir rúmum 7

árum, cn var þó enn með sama sniði og

hinir smærri verzlunarstaðir gerast nú,

enda harla fólksfá, varla meira en um 200

manna, er fast aðsetur höfðu í kaupstaðn-

um. Hjer var enginn bæjarfógeti og eng-

in bæjarstjörn. Höfuðstaðurinn var ekki

annað en þorp i Seltjarnarnesshreppi.

Ekki hefði ferðamaður úr sveit sjeð neitt

kaupstaðarmót á þorpi þessu fyr en hann

kom á móts við Traðarkot. Þar lá þá

vegurinn, og lengi síðan, yflr mitt lands-

höfðingjatúnið og yflr lækinn neðarlega.

Þá mátti líta vinstra meginn við veginn

hús eitt allmikið, þar sem landshöfðingja-

húsið stendur nú. Það var tukthús lands-

ins, reist þá fyrir nálægt 30 árum.

Þegar vestur yflr lækinn kom, tóku við

vörubúðir kaupmanna, með fram sjónum

vestur undir Aðalstræti, eða þar sem nú

er Hafnartstræti, fáar þó og smáar og frem-

ur óskipulega settar. í Aðalstræti voru

helztu byggingarnar, ullarverksmiðjuhúsin,

sem enn eru nokkrar menjar af, svo sem

»gamla prentsmiðjan« (nema suðurendinn)

og grindin i húsi M- Johannessens hinu

gamla, Aðalstr. 10, er síðan var kallað

Biskupsstofa, með því að þar bjó Geir

biskup Vídalín. Þá mátti heita að maður

væri kominn kaupstaðinn á enda. Stóðu

að eins tvö hús meiri háttar utan þeirra

endimarka: kirkjan, af timbri, í garðinum

Schierbecks, sem nú er (eða bæjarfógetans),

og latínuskólahúsið suður á Hólavelli, sömu-

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4