Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Dagblašiš

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Dagblašiš

						IÞagGlaðið

8H08*'

Nr. 1.

Reykjavík, 28. okt.

1913

Fyrir nokkrum árum gaf Jón Ólafsson út dag-

blað í sambandi við Reykjavik eins og menn muna,

og hefi eg fengið leyfi til að taka upp nafn blaðsins.

Eg mun reyna að hafa blaðið sem fjölbreytilegast

að efni, ópólitískt, annars á blaðið að sýna sig sjálft.

^Lug-lýssiiiig'ar kosta 35 anra þiinal-

ungurinn og g"óður* afsljáttiii* ef mliiiö

er auglýst.

Auglýsingum sé skilað í Gutenbergprentsmiðju.

Drengir geta fengið góða atvinnu við söluna.

Blaðið kemur út kl. 4 og verður afgreitt á af-

greiðslu Reykjavíkur, Skólastræti 3.

Reykjavík, 28. okt. 1912.

Virðingarfylst.

fjfíagnús t&íslason.


Fyrsta bjarta nóttin.

» — Eg get ekki við því gert,

eg er barn augnabliksins, fæðist

sífelt á ný er umhverfið breytir

útliti. Hið fagra og hið ljóta,

Ijósið og myrkrið, hlýjan og

kuldinn, alt getur rikt með jafn-

miklu einveldi yfir mjer, að eins

eitt þeirra í einu. Mér finst

eins og náinn skyldleiki sé með

mér og því öllu. Og eins og

þú getur skilið eru þó mennirn-

ir enn þá skyldari mér og jeg

finn því næmar til með þeim,

hvernig sem þeir eru og hvar

sem þeir eru«.

»Svo er ekki að eins um þig,

heldur   einnig   um   mig og alla

menn aðra.   jÞað er vegna breyt-

ingarinnar   að   við   finnum það

betur.     Nýkominn    sér   maður

alt af meira en   þeir, sem   fyrir

eru á staðnum«.

Skipið brunar áfram,  hreyfist

að   eins   af  hjartaslögum   sjálfs

sín.     Það   er   komið   miðnætti,

þó er bjart sem um dag; hvergi

ber   skugga   á.    Við sjáum enn

þá nokkuð af kaupstaðnum,   er

við höfnuðum við síðast.

Við höldum áfram að ganga

um þilfarið.

»Mér er enn þá í minni góð-

gætið frá henni æskuvinu okkar

þarna í kaupstaðnum. Nú þyk-

ir mér hálfvænt um hafið og

storminn, sem við höfðum, án

þeirra hefðu ljúfu viðtökurnar

ekki orðið okkur eins ljúfar«.

»En mér er enn þá í huga

landið fyrir sunnan hafið og

storminn, landið þar sem drung-

inn býr og sólin skín að eins

bak við drungann. Manstu, er

við gengum þar og sáum mann-

fjöldann, er verksmiðja ein

spúði út úr sjer? Eg finn oft

til með mönnunum öðru vísi

og meira en þeir finna sjálfir.

Vesalings fólk, sælt af því það

sér ekki sjálft sig. Eg sé það

betur nú, er ég er nýkominn

frá henni bernskuvinu okkar.

Þessar veslings beinagrindur.

Hvernig getur það fólk verið

annað en beinagrindur? Það

er sífelt verið að sjúga hold

þess, hold feðra þeirra var sogið

og langfeðra. Það er ekki harka

náttúrunnar, sem hefir sogið

hold þeirra,  hún hefði^þá gefið

eitthvað í staðinn, það eru blóð-

sugurnar, mannæturnar, sem úr

blóði þeirra og holdi byrla sjálf-

um sér nautnafullan dauða«.

»Munir þú betur þá of-mögru,

þá man eg betur þá of-feitu.

Eg hef séð þá fleiri og oftar,

og meðaumkvun mín með þeim

er varla minni en þín með hin-

um. En frá þeim hvarfla eg

aftur til hennar bernskn — vinu

okkar og þess er við töluðumst

við; hætturnar eru alstaðar, en

munurinn á hetjulífi og heigla-

lífi verður svo gífurlegur». »Hef-

ur manni þínum aldrei hlekst

á á sjó?« »Nei, aldrei síðan

hann var formaður sjálfur.

Einu sinni áður var hann á

bát, er fórst, en honum og

nokkrum öðrum varð bjargað,

heilum á húfi«. »En hafa samt

ekki verið slysfarir hjerna und-

anfarið?« »Það hefur verið með

lang minsta móti í vetur; að

eins einn bátur farist með fjór-

um mönnum á —«.       (Frh.).

Eyja flyf.ur sig.

Eldsumbrot hafa verið mikil

í Behringshafi, sem er milli

meginlands Asíu og Alaska. Eyju

allstórri skaut þar upp úr haf-

inu árið 1906. Hvarf sú eyja

snögglega í vor, en skaut upp

nokkru síðar á öðrum stað og

hafði þá breytt fyrri mynd sinni.

Margar eyjar eru þar í hafi og

nefnast einu nafni Alenteyjar eru

með brunagrjóti víða. Sumar

þeirra eru bygðar.

Tyrkneskir fangar.

Frá Miklagarði hefur borist sú

fregn, í byrjun þ. m., að 13000

af herteknumTyrkjum, erGrikkir

tóku til fanga og voru settir á

eyjuna Makronisse, líði þar mikla

neyð, séu læknalausir og skorti

fæðu, og af þessari eymd deyji

50—60 þeirra á dag.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4