Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Arbeišiš

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Arbeišiš

						TORSHAVN        h

ARBEIÐIÐ

OGNARLEYSU    FYLKIST

Nr. 1.

Leygardagin 14. juLi 1934

1. árg.

Arbeiðið

—o—

Tað eru ikki tey bestu tíðindi,

ið frættast higar úr útheiminum.

Tær ringu tíðirnar tykjast ikki at

skula fáa enda. Best sum vit kunnu

halda og vænta, at ymisk tekin

týða upp á, at tað brátt fer at

líða ti! Ijósari dag, júst tá er tað

mangan sum vónirnar vilja bresta,

nýggj brek og sv k koma upp. I

radio hoyra vit um tann ræðuliga

standin, ið fíggjarliga sum um á

annan hátt ger seg galdandi um

flest allan heimin; arbeiðsloysið

økist í staðin fyri at minnka;

hin stóra fjøldin livir í nívandi

fátækdømi og má nógvar staðir

freista hungursdagar. — Men verst

av øllum er, at aftanfyri hitt ráð-

andi ós!<ilið hómast alt ov grefliga

tey svørtu skýggj, ið boða frá

mannaættarinnar størsta fígginda:

kríggsørskapurin. Enn

^ru vit ikki komin longur enn at

in stórur partur av teim monnum,

ð fjøldin hevur valt til at stýra

>g ráða yvir samfelagsins lagnu

og vælferð — einans duga at

síggjaein nýggjan verðaldarbardaga

— eitt nýtt altoyðandi blóðbað, sum

ta einastu bjarging úr hesi vanda-

miklu tíð.

Hetta eru korini, ið samfelagið

bjóðar tryggastu og bestu stuðlum

sínum: arbeiðsmonnunum

at liva undir. Undir hesum ólivi-

iigu viðurskiítum verður hann

dømdur at søkja sítt breyð til seg

og síni. Hann hevur m e g i at

arbeiða við og h u g u r i n er hin

besti. Men hvat batar tað, at hann

hevur hug og megi, tá hann verð-

ur forðaður at nýta hesar gávur

soleiðis, at tær verða honum og

hansara at gagni. Hann fær ikki

fult virði fyri sítt arbeiði. Móti

iinari órættvísari samfelagsskipan

•ná  arbeiðarin   stríðast   til lívsins

Hví

liggur „Pourquoi pas" flaggskrýddur 14. juli ?

Tí: 14. juli 1789 fleýt fýrstu ferð mannablóð fyri frælsisrørsluni.

Sigur yvir tí franska borgaraharkaliðinum var vunnin við arbeiðara-

blóði. Hesin dagur minnir um yvirgongdina frá tí gamla til hitt

nýggja Frakland, og er vorðin grunnlógardagur teirra og nevnist „ba-

stilledagurin". Tað var á hesum degi at „bastillan" varð tikin við vápn

í hendi av tí arbeiðandi fólkinum í París, ið gekk á odda í frælsis-

stríðinum.

enda. Hann, ið skapar peningin

við sínum likamliga arbeiði, livir

í armóð — á somu tíð sum aðrir,

ið als ikki kenna til arbeiðsins

virði, ríka seg upp og liva í yvir-

flóð av hesum sama pen-

i n g i. — Slíkur stendur bardagi

ímillum rættvísi og órættvísi í hesi

løgnu verð.

Hvør er leiðin, ið kann bjarga

tí minni menta og føra hann fram

til liviligari kor?

Leiðin er einans, og hon er vís,

um hon enn kann sýnast drúgv

at ganga. Arbeiðaraflokkurin skal

sjálvur bróta slóðina og umsíður

vinna fram til tað mál, ið gevur

honum sigurins sonnu krúnu. í

einum sterkum, ærligum og mál-

vísum samhaldi, skal arbeiðarans

mál røkkast; øksl móti økslum

mugu vit standa saman sum brøður

í vissu um, at eingin makt á fold-

um  er  so  stór   sum  ein   s a m-

eindur    arbeiðaraflokk-

u r !

Eitt hitt týdningarmiklasta lið í

bardaga arbeiðaraflokksins fyri

rættvísi og frælsi, er mentan. Og

í hesum føri er tað bløðini —

pressan — hvar menn fáa høvi

til at framseta sína hugsan um

viðurskifti, ið týða almikið í dag-

liga strevi teirra — sum hava tað

stóra orðið at siga. Tað er tí eitt

sera hugnaligt tekin, at arbeiðara-

pressan um at kalla allan heimin

tykist at gerast sterkari og sterk-

ari og verður fatað av fólkinum

sum tess størsti stuðul í stríðnum

fyri krøvum rættvísisins.

Her í Føroyum eru viðurskiftini

lítil eins og fólkatalið, metað sam-

an við onnur lond. Men øll vita,

at tann føroyski arbeiðarin ikki á

nakran hátt  er betri   staddur enn

arbeiðarin í útheiminum. Tvørtur-

ímóti — hansara arbeiði er stórt

og verður avrikað gott og sam-

vitskufult; men lønin, hann uppi-

ber á hvørjum ári, er so lítil og

ússalig, at hon neyvan kann hugs-

ast minni. Hetta er sannleikin um

hin føroyska arbeiðsmannin, bæði

á sjógvi og landi.

Latum okkum tá ikki gloyma

at vit eruí sama báti

sum brøður okkara í hin-

um londunum! Tað er nú

tið at vísa, at hetta lítla fólk er í

ferð við at vakna til ljósan dag.

Vit mugu skapa okkum eitt blað,

eitt blað, ið kann nevnast okkara.

í 1916 varð fyrsta takið tikið

til útgevan av einum føroyskum

arbeiðarablaði, „Virkið". So neyð-

turviligt eitt slíkt blað longu tá

mátti sigast at vera, miseydnaðist

tó royndin og bert eitt nummar

kom út. Seinni tóku fiskimenn-

inirsegsaman og góvu útegið blað.

Tað eydnaðist nøkur ár at halda

lív í hesum blað; so fell eisini

tað fyri bakka.

Saknurin við at missa fiski-

mannaolaðið, sum vit vóru vón

við at hava og eitt arbeiðarablað,

sum tað tíverri ongantíð eydnað-

ist at fáa í lag, hevur stuðlað før-

oyskum arbeiðsmonnum og fiski-

mónnum til at geva út e i 11 f ø r-

oyskt arbeiðarablað fyri

F ø r o y a r.

Blað okkara vil í fyrstu syftu

umboða vinnulívið og liv arbeið-

araflokksins á sjógvi og landi, eins

og til fjalls og fjøru. Frá hesi

uppgávu boðar navn blaðsins.

Føroyingar vita, hvat ið a r b e i ð-

i ð týður og vónandi vilja teir tí

eisini vita at styðja „Arbeiðiðu,

teirra egna blað, ið vil flyta fram

teirra hugsanir og áskoðanir um

øll týdningarmikil viðurskifti og

verja teirra rættvísis krøv í einum

hvørjum máli.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4