Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Kvįsir

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Kvįsir

						..$» heitrr
hann er
f. árg<
sva vitr,   at engi spjrr hann þeira hluta, er eigl kann hannórJausn".
(Edda).
Hafnarfirði,  7. apríl 1908.
t. blað.
ypphafsðrd.
Hugrökk stiílka.
;R sjáið þér Kvásir kominn á ný;
en hverfc hann er jafningi hins,
vér látum nú ósagt, og það er af þvi
að þessi er veikara kyns. —
Og hvort að af mannviti kafnar hann,
mun koma bráðum  í ljós;—
en, — sá sem húðflettir heimsku lands,
á hvívetna skilið hrós. —
Hann varðar1 um sakleysi, frelsi og frægð,
og fimiega bregður því hjör
mót dáðleysi, leti, ]ýgi, siægð,
sem leynist und falskri spjör. —
Þótt ofurefli' hann etji mót,
hann aldrei mun vægja þó;
hann biðst ekki griða, nó hræðist hót,
en heggur með karlmanns  ró. - ¦
Úr föðurgarði hann  leggur leið,
og langar að vinna  gagn,
og treystir á fylgi hvers dáðrakks drengs,
það drjúgum eykur hans magn;
hann treystir á göfuga gestiisna  menn,
og góðsöm og trygglynd iljóð.
Hann veit að í mörgum æðum enn
er ísienzkt og göfugt blóð!
i) Að varða um é. h.
halda hlifiíkildi.
I
Fyrir fáum ávum síðan, sat Margrét
"Whitby, dóttir bankavarðar eins í smábss
nokkrum í Ameriku, kvöld eitt og svaf i
hægindastól föður sins.
Húu var ein heima, Alt i einu hrökk
hún upp við hægt fótatak úti fyrir dyrun-
um. Þó merkilegt væri, komu henni alls
ekki þjófar í hug. Þesskonar fólk hafði
ekki gjört vart vifr sig í bænum í mörg
ár. Hún tók lampann og gekk til dyranna
og opnaði þær.
í sama bili ruddust tveir grímuklæddir
menn móti henni og hás rödd hvæsti í eyru
hennar:
„Ef þú æmtir eða skiæmtir minstu vit-
und, ertu dauðans herfang! En gjörir þú
eins og við skipum þér, skaltu sleppa"-
Margrét var hugrökk stúlka, hún hafði
fullkomið vald yfir sjálfri sér, þótfc hún
flndi kalda marghleypu við enni sér. Hún
svaraði þessvegna:
„Sleppið mér einungis, og segið hvað ykk-
ur þóknast!"
Mennirnir toluðu hljóðlega saman, annar
varð síðan eftir hjá henni, en hinn fór inn
í næstu stofu, og kom að vörmu spori til
baka aftur með lyklaknippi.
„Hvaða lyklar eru þetta?" spurði hann
stúlkuna í bjóðandi róm.
„Lykiar föður míns", svaraði hún.
„Eru þeir að kjaliaranum og peningaskáp-
unum ?"
„Nei, einn þeirra gengur að kjallaratröpp-
vmum. Lykiarnir að hinum múruðu hvelf-
ingum og peningaskápunum, eru hér ekki".
„Hvar eru þá þeír lyklar?"
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4