Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Kvįsir

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Kvįsir

						..$» heitrr

hann er

f. árg<

sva vitr,   at engi spjrr hann þeira hluta, er eigl kann hannórJausn".

(Edda).

Hafnarfirði,  7. apríl 1908.

t. blað.

ypphafsðrd.

Hugrökk stiílka.

;R sjáið þér Kvásir kominn á ný;

en hverfc hann er jafningi hins,

vér látum nú ósagt, og það er af þvi

að þessi er veikara kyns. —

Og hvort að af mannviti kafnar hann,

mun koma bráðum  í ljós;—

en, — sá sem húðflettir heimsku lands,

á hvívetna skilið hrós. —

Hann varðar1 um sakleysi, frelsi og frægð,

og fimiega bregður því hjör

mót dáðleysi, leti, ]ýgi, siægð,

sem leynist und falskri spjör. —

Þótt ofurefli' hann etji mót,

hann aldrei mun vægja þó;

hann biðst ekki griða, nó hræðist hót,

en heggur með karlmanns  ró. - ¦

Úr föðurgarði hann  leggur leið,

og langar að vinna  gagn,

og treystir á fylgi hvers dáðrakks drengs,

það drjúgum eykur hans magn;

hann treystir á göfuga gestiisna  menn,

og góðsöm og trygglynd iljóð.

Hann veit að í mörgum æðum enn

er ísienzkt og göfugt blóð!

i) Að varða um é. h.

halda hlifiíkildi.

I

Fyrir fáum ávum síðan, sat Margrét

"Whitby, dóttir bankavarðar eins í smábss

nokkrum í Ameriku, kvöld eitt og svaf i

hægindastól föður sins.

Húu var ein heima, Alt i einu hrökk

hún upp við hægt fótatak úti fyrir dyrun-

um. Þó merkilegt væri, komu henni alls

ekki þjófar í hug. Þesskonar fólk hafði

ekki gjört vart vifr sig í bænum í mörg

ár. Hún tók lampann og gekk til dyranna

og opnaði þær.

í sama bili ruddust tveir grímuklæddir

menn móti henni og hás rödd hvæsti í eyru

hennar:

„Ef þú æmtir eða skiæmtir minstu vit-

und, ertu dauðans herfang! En gjörir þú

eins og við skipum þér, skaltu sleppa"-

Margrét var hugrökk stúlka, hún hafði

fullkomið vald yfir sjálfri sér, þótfc hún

flndi kalda marghleypu við enni sér. Hún

svaraði þessvegna:

„Sleppið mér einungis, og segið hvað ykk-

ur þóknast!"

Mennirnir toluðu hljóðlega saman, annar

varð síðan eftir hjá henni, en hinn fór inn

í næstu stofu, og kom að vörmu spori til

baka aftur með lyklaknippi.

„Hvaða lyklar eru þetta?" spurði hann

stúlkuna í bjóðandi róm.

„Lykiar föður míns", svaraði hún.

„Eru þeir að kjaliaranum og peningaskáp-

unum ?"

„Nei, einn þeirra gengur að kjallaratröpp-

vmum. Lykiarnir að hinum múruðu hvelf-

ingum og peningaskápunum, eru hér ekki".

„Hvar eru þá þeír lyklar?"

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4