Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Landvörn

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Landvörn

						• •

TJtkoniudögum og tölublaðafjölda

verður hagað eins og hentast þyk-

ir, eptir þvi, hvernig uraræður vevða

um stjóriaarskrármálið.

Verð hvers einstaks töluhlaðs 15

aurar. Askrifendur borgi við árslok

næstu, 10 aura fyrirhvert útkomið

tölublað ; þó ekki meira en 3 krón-

ur alls.    Askrift bindur til ársloka.

I. árg.

Reykjavík, laugardaginn 3. janúar 1103.

1. blað.

i

%it stríðs, tíl stríðs! mín þjóð, min þjóð!

Nú þarf að nota vopnin góð

með herta, hvassa egg;

nú þarf að hita hjartablóð

með helgri, frelsi vígðri glóð

og þora' að segja;   „íþennan vegg

jeg þunga steininn legg!"

Þeir þykjast etska œttland sitt,

en, Island, skal þá frelsi þitt

í dróma knúð og keyrt? —

Þeir segjast gjöra, gjöra vel,

en, — QfýíO' frelsi vort í hel!

Og friðarklæði um voðavjel

er vel með knútum reyrt.

Þeim knútum vinnur eldur á

og eggin hvöss og gljá og blá, —

já, viljans voldugt sverð,

i blóði Sigfús-sona hert,

úr segulstáli hjartans gert,

með sögurjett skal bjart og bert

oss búa sigur-ferð!

Að hrækja ekki' i eigin spor,

en áfram sœkja, herða þor

og aldrei krjúpa' á knje, —

það gefur trú, sem bifar björg,

það brýtur gamla vanans hörg,

og hræsnin flýr og heimskan örg

en heilög standa vje!

II.

Ipeir segja þig þreytta, minþjóð, minþjóð,

að þögul þú sitjir með dauða-blóð, —

það treysta þeir einmitt á.

En, — ó, aðþú stæðir sem standberg min þjóð,

og streymdi i œðum þjer rennandi blóð,

sem fossins í Öxará!

Og jeg veit að liflr í gígnum glóð,

sem glóandi, brennandi sendir flóð

á vóílinn, er varir minnst!

jeg veit þú átt ólgandi' eldheitt blóð

og óðinn, sem knýr úr björgum hljóð, —

ef viltu það, sigurinn vinnst.

Nú, hlœið að því, að jeg hef minn skjöld,

fyrst hvorki á jeg metorð nje auð nje   völd.

Jeghirði' ekki um hefð nje „stand!"

En að kaupa sér frið við frelsi sins lands,

eru  fjörráð   við  drengskap   hvers  einasta

manns,

sem elskar sitt ættarland.

Jeg trúi' ekki, þjóð min, að þreytt þú sjert,

en þessir, sem leiða þig hafa gert

á framsókn og frelsi vors lands,

þeir eru svo þreyttir því sjálfir þeir sjá,

að sigurkranz munu þeir aldrei fá

nje blessun frá brjósti neins manns.

Þeir   sjálfir,    sem    bregðast   þjer,    selja

þig beint,

i sigurför ganga', en, — þora' aðeins leynt,

á leiði þins mesta manns, —

þeir krýna, þeir tigna Jón Sigurðsson,

vorn sóma og skœrustu frelsisins von,

en — mölva svo merkistöng hans!

Sjá, varðblysin loga, —   i vitana' er kynt

og vótdug skal sóknin og áldrei linnt

unz fáninn er heiður og hreinn!

Því segi hver yðar: „Min œttjörð, meðþjer

að eilifu hugrakkur merkið jeg ber,

þótt standi jeg uppi einn!lí

III.

tyjaki Ijós yfir heiði' óg hlið

in heilaga frelsis-stjama:

Skíni rósin svo skær og blíð

á skautinu vorra barna!

Hvað er vegur, völd og hnoss:

vinnum fyrir þau og oss!

Frelsið lands vors lifi!

§udm,   §udmundí»on.

Stefna vor.#

Tildrög til þess að rit það, er hér kemur

fram, er stofnað nú og á þann hátt, sem les-

endur þess sjá, eru þau, að nokkrum mönnum

hér i Reykjavík hefir þótt skylda sín að láta

koma fram opinher andmæli gegn hneykslisað-

gerðum síðasta alþingis í stjórnarskrármálinu

og gegn þeim opinheru samtökum, er orðið

hafa meðal blaðamanna og annara leiðtoga þjóð-

arinnar um það, að kæfa og bæla niður frjáls-

ar, rökstuddar umræður um þetta málefni, sem

þeir þó alllir viija viðurkenna jafnframt, að

varði þjóðina mest allra niála.

Útgefendum ritsins þykir það fullljóst, að

samtök leiðtoganna í þessa átt eru ekki svo

injög sprottinn af umhyggjusemi fyrir því, að

þjóðin láti ekki tíina sinn eyðast milli þinga í

óþarfar umræður um máJefni, sem þegar sé nú

ráðið til lykta, heldur er hin sanna orsök sam-

takanna sú, að leiðtogarnir vita að hneykslisað-

gerðir þeirra í stjórnarnnilinu geta ekki staðist

skynsamlega rannsókn hugsandi manna i

landinu. Og því vilja þeir, ^em rit þetta gefa

út ekki þola að leiðtogunum haldist uppi að

stinga þjóðhmi svefnþorn — og líta þeir svo á

sem það sé litlu vægara brot móti velferð þj'óð-

ar sinnar, að standa þegjandi hjáogláta hneyksl-

ið óátalið, heldur en hitt að taka beinlínis þátt

í hneykslinu.

Leiðtogarnir óttast, að fortíð þeirra sjálfra

og eigin margítrekuðu yíirlýsingar úm sjalfstæðu-

kröfu Islendinga verði dreguar fram í birtu

dagsins. Þeir óttast, að almeiming mimi hrylla

við þvi, hve meinlega þeir hafi afneitað sjúH'iiiii

sér með hneykslinu og að þjóðin muni ekki

geta trúað því, að allir beztu menn landsins, að

leiðtogunum sjálfum meðtöldum, allir foringjar

íslendinga að fornu og nyju, sem þjóðlegir hafa

kallast, hafi verið blindir draumóramenn, þekk-

ingarlausir og „ópraktiskir" meinlokumeun, en

að pólitisku aumingjarnir, er fóllu danska ráð-

herranum til fóta 1902, hafi einir haft augu til

að sjá og vit til að skilja, hvað landinu ríður

mest á.

Því hefir verið hreyft opinberlega áður og

það er reyndar Iaunungarmál, sem er á allra

vitund, að leiðtogarnir eru knúðir fram á þessa

braut, fjöldamargir, af brennandi þrá eftir því,

að ná sjálfir persónulega í vöid yfir þjóð sinni,

ná í áhrif yfir hinum æðsta stjórnanda, ná í

bitlinga og mola af borðum hinna hæstu herra,

er þjóðin verður að borga. og seilast í ýmsa

hagsmuni, sem þeir vita ekki önnur ráð til

að geta öðlast. Og fyrir þetta á að troða

fótum eldgömul réttindi íslands, merkja það

sömu forlögum á komandi tímum, sem allar

sérréttindalausar lýðlendur Dana hafa orðið að

líða. En af því að allir geta ekki étið sama

molann, þá er lífs nauðsynlegt fyrir leiðtogana

að ala á viðurstyggilegu persónuhatri, bríxlum

og úlfúð sín á meðal, jafnfrarnt því sem þeir

tönnlast á samhljóða samþykki sínu um hneyksl-

ið, — því annars verða hvorugir í meiri hluta

og það er meiri hlutinn, sem býst við að fá

mest af molunum.

Að horfa og hlýða þegjandi á þessar að-

farir leiðtoganna, þó sýnilegt sé, hvert þeir

stefna með velferð landsins og þó vitanlegt sé

af hverjum hvötum þeir vinna, það er ófyrir-

gefanleg, ranglát viðurkenning þess, að þessir

leiðtogar sé sannarlega samboðnir íslenzku þjóð-

inni.

Útg. hafa þann tilgang aðallega, að efla

fylgi þjóðarinnar með ályktun þeirri, er meiri

Muti af borgurum og kjósendum á fundi i

Reykjavík gerðu um þingtímann í sumar er

leið, í þá átt, að skora á þingið að taka 'burt

lógfestingarákvœðið úr stjórnarfrumvai-pinu.

Þjóðin hlýtur að sjá, að ekkert nýtt stjórn-

artildur er kaupandi því verði, að lögbanna

oss um alla ókomna tíma að nota Island fyrir

Islendinga. Blöð og rit hafa að vísu að

undanförnu verið barmafull af hinum skað-

vænlegasta þvættingi um það, hvar skórinn

kreppti í raun réttri að oss nú. Menn hafa

hrópað sig hása um það eitt, að „stjórnin"

„stjórnin" i landinu væri óhafandi, en hafa

jafnframt, sumir af hrekkvísi, en samir af ein-

feldni, reynt að blinda almenning fyrir því,

hvem þátt löggjafarvaldið sjálft, algerlega að

greint frá umboðslega valdinu, hefir átt í

afturför, framfaraleysi eða gönuhlaupum þjóð-

arinnar síðan 1874. Málaskúmarnir hafa vitað,

að þjóðin fann, að henni var illa stjórnað og

því hafa þeir líka vitað, að það mundi berg-

mála hjá þjóðinni, ef stjórnin væri úthrópuð

og atyrt vægðarlaust. En þeir beindu öldu

óánægjunnar yfir umboðsvaldið eitt, sem alls

ekki verðskuldaði nema örlítið brot af öllu

hrópinu og niðinu, í samanburði við þann á-

fellisdóm, sem lóggjafarvatdið verðskuldaði

með réttu fyrir það, hve stefnulaust, blint og

óþjóðlegt það var.

Sumir málaskúmarnir gerðu þessa sjón-

hverfing fyrir þjóðinni viljandi, í því skyni,

sem þegar er sagt, að mölva sína eigin köku

og leiða menn til þeirrar villu, að lífsnauðsyn

væri að fá „aðra stjórn", — „aðra stjóm",

hvað sem það kostaði. Aðrir hrópuðu með

þeim af' einfeldni, en árangurinn varð  sá,   sem

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4