Tímarit.is
Search | Titles | Articles | About | FAQ |
login | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Rauđi fáninn

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Open in new window:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Vertical fit


Your browser does not support PDF files
Click here to view the page as JPG
Rauđi fáninn

						Öreigar í öllum löndum
sameinist!
Baudi
Útgeíandi:    „Samband  Ungra  Kommunista"
(Deild úr „Iníernationale Ungra Kommunista")
I. árg.
Reykjavík, maí  1924
1. tw.
Til ungra alþýðumanna.
19. og 20. öldin eru merkilegt tímabil i sögunni, timabil stóriðnað-
arins. Eftir því sem framleiðslutækin urðu stærri og auðvænni, safnað-
ist vinnukraftur og auðmagn i færri og færri hendur. Samskonar þró-
un átti sér auðvitað stað i verslunarmálunum. Árangurinn varð sá, að
þjóðfélagið skiftist í tvær stéttir, stétt þeirra manna sem áttu fram-
leiðslutækin — borgarastéttina og stétt hinnar vinnandi alþýðu. Atvinnu-
málin komust að vísu i hendur fárra manna, en borgarastéttin var öll
b'undin hagsmúnaböndum, og varð að mestu leyti viljalaust verkfæri i
hendi þeirra.
Atvinnurekendur réðu með öllu kjörum verkalýðsins, þeir urðu að
þiggja i auðmýkt sinn ákveðinn skamt, hæfilegan til að vinnukraftur
þeirra gæti verið boðleg vara.
pað sem hinn visindalegi socialismi — Kommunisminn hafði sagt
fyrir rættist. Auðvaldið kollsilgdi sjálft sig og gat ekki lengur unnið
hlutverk sitt af hendi, þ. e. veitt öllum almenningi nægilegt lifsviður-
væri til að geta haldið lífi og heilsu. En samvinnan við borgarana hafði
bundið embættismenn verkalýðsins ýmsmn hagsmunaböndum hinni rikj-
andi stétt. Verkalýðurinn hafði sofið. peir sem skildu rás viðburðanna,
kommunistarnir, voru eins og hrópandi rödd í eyðimörkinni. Einungis
í Rusálandi varð verkalýðnum þess auðið, að leysa það hlutverk af hendi,
sem sagan hefir ætlað honum.
Úli í heimi nálgast nú byltingin óðfluga. Öll líkindi eru til þess,
að nýtt fjárhagslegt hrun sé á leiðinni í Mið-Evrópu. Verkalýðurinn
hefir nú þunga reynslu að baki sér í þessum löndum. Sigur verkalýðs-
ins í pýskalandi, er sigur verkalýðsins í Evrópu.
Áður en varir, geta þeir tímar nálgast, að hinar vinnandi stéttir
þessa lands, vei'kamenn og bændur, verði neyddar til að taka völdin i
sinar hendur. Ef vér fljótum sofandi að feigðarósi, ber rás viðburðanna
oss að ofurliði, vér verðum undir í baráttunni og vöknum við vond-
an draum.
Vér verðum að vera vakandi þegar sagan kallar oss að skapa komm-
unistiskt þjóðfélag. Til þess að vera hlutverkinu vaxnir, þurfum vér
trausta forustu, öflug samtök, glöggan skilning á því sem er að gerast
og starf án afláts.
Hlutverk æskulýðsins meðal alþýðunnar er að eggja til framsókn-
ar og að sjá um, að flokkar alþýðunnar hafi ekki svefnró eitt augnablik.
„Rauði fáninn" á að vera málgagn ungra alþýðumanna.
Miðstjórn „Samb. Ungra Kommúnista".
1. maí.
Fyrsti maí er dagur verkamanna
um allan hinn mentaða heim. Á
þessum degi fyrir 35 árum, sama ár
og hið svonefnda 2. Internationale
var stofnað, gengu verkamenn fyrsta
sinni kröfugöngu fyrir löggilding
átta stunda vinnutíma. Síðan hafa
þeir haldið uppteknum hætti og 1.
maí er nú löngu orðinn sjálfsagður
og ákveðinn f rídagur hinna vinnandi
þræla auðvaldsins. í flestum löndum
hafa verkamenn fengið þessari kröfu
sinni framgengt, en þó ekki alstaðar.
par sem kröfunni hefir verið full-
nægt, halda verkamenn daginn há-
tíðlegan i minningu þess, og krefjast
þess jafnframt, að þessi sigur þeiiTa
verði ekki aftur af þeim tekinn. Og
reynslan hefir sýnt, að þessi siðasta
krafa var heldur ekki ástæðulaus.
Fyrri hluta siðastliðins vetrar kom
auðvaldið þýska fram með laga-
frumvarp i ríkisþinginu, sem mælti
svo fyrir, að átta stunda vinnutími
skyldi numinn úr lögum þar i landi.
pá, sem svo oft áður, sýndu social-
demokratar (jafnaðarmenn) að þeir
hafa svikið stefnuskrá sína hina
fornu og verkalýðinn i heild sinni,
að þeir eru orðnir leiguþý auðvalds-
ins og hægri hönd þess í baráttunni
gegn verkalýðnum. Til þess að
blekkja verkalýðinn mótmæltu þeir
i fyrstu frumvarpi þessu, en ekki leið
á löngu áður en móðurinn rann af
þeim og þeir komu með breytingar-
tillögu, sem sá svo um, að átta stunda
vinnutíminn skyldi haldast sem meg-
inregla, en þó væri auðvaldinu heim-
ilt að Iáta vinna Iengur ef þurfa þætti.
Kommúnistarnir voru þeir einu er
mótmæltu þessu grimuklædda af-
námi átta stunda vinnutimans og
sýndu með því, sem endranær, að
þeir   eru   eini   flokkurinn  sem   ber
					
Hide thumbnails
Page 1
Page 1
Page 2
Page 2
Page 3
Page 3
Page 4
Page 4