Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vikublašiš

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vikublašiš

						l.'blað

PRENTSTAÐTJE:

ÍSAFOLDARPRENTSMIÐJA H.P.

KEMUR UT EINU SINNI I VIKU

VERÐ 25 AURAR

ABYRGÐ:

ÞÓRÐUR MAGNÚSSON

19 3 1


HEFND.

Skáldsaga eftir RAFAEL SABATINI.

I.    Ofstækismaðurinn.

" Mr. Caryll var nýkominn til Parísarborgar frá

Hóm. Hann stóð úti við gluggann, og horfði út á

ána2' Signu og Frúarkirkjuna (Notre-Dame-kirkj-

una) yfir á eyjunni. Þrumuveðrinu virtist aldrei

aj.tla að létta. Þórdunurnar rumdu og dundu lát-

laust, en í huga Carylls grúfði einnig óveðursský,

sem vorsólin fékk ekki dreift.

Að baki hans sat Richard Everard við afarstórt

skrifborð, sem hlaðið var bókum og skjölum. Ric-

hard horfði á fósturson sinn, þungbúinn á sviþ.

„Jæja, viltu þá taka þetta hlutverk að þér, Jús-

tin, nú þegar tækifærið býðst?" spurði gamli bar-

óninn hörkulega og bætti við: ,,Eg trúi því tæpast,

að þú hopir af hólmi, ef þú ert.sá maður, sem eg

hefi reynt að gera þig að".

Caryll sneri sér hægt við. „Máske hika eg ein-

mitt vegna þess, að þú hefir gert mig að þeim

manni, sem eg er".

Rödd hans var róleg og hljómþíð, og dálítið út-

lendur hreimur á framburði enskunnar.

Daufur Ijósbjarminn, sem féll á andlit hans, birti

séreinkenni þess. Andlitsdrættirnir voru óregluleg-

fr og næstum því grófir, nefið íbogið um of, hakan

aflöng og breið og hörundsliturinn helzt til fölur.

Unglegt andlit hans bar einhvern tignarblæ, sem

læsti sig strax í meðvitund hvers manrts við fyrstu

sýn. Drættirnir um munninn voru tvíræðir, og skift-

ust þar á ýmsar andstæður, varirnar þykkar og

rjóðar, og mundu af flestum taldar benda á fýsna-

og munaðarhneigð, ef skort hefði hina hörkulegu

og ákveðnu drætti, þar sem þær mættust við munn-

vikin. Og samt var að sjá, sem að baki þessum

hörkulegu dráttum byggi dulinn gáski. Nær því

grænleit augun voru að sama skapi sérkennileg.

Fjarðlægðin milli þeirra var óvenju mikil og hreyf-

ingar þeirra hægar og ákveðnar, svo sem venja er

til um gáfaða menn. Caryll hafði ekki hárkollu

— mikið og jarpleitt hárið var hans eigið, en eklci

gerfihár, sem þá tíðkaðist mjög. Hann var miðlungi

hár og grannvaxinn, en á vaxtarfegurðina jók mjög

afburða glæsilegur klæð'aburður, sem Englending-

ar mundu hafa talið oflátungslegan. Fötin voru

gerð af dökkbláu klæði og fóðruð hvítu atlaski, er

kom greinilega í Ijós við hverja hreyfingu. Þau

voru til og frá skreytt gullnum leggingum, og ljós-

bláir silkisokkarnir voru ríkulega skreyttir gulln-

um ísaum. Brilljantar glóðu í knipplingakraganum,

og jafnvel lakkskórnir, með rauðu hælunum, voru

skreyttir demantsbúnum sylgjum.

Richard virti hann fyrir sér með ákefð og kvíða.

„Jústin! Hvers vegna hikar þú?" hrópaði hann

í ásökunarróm.

„Það- er betra að eg hugsi mig um nú, en síð-

ar, þegar eg hefi gefið ákveðið svar. Mig furðar

sem sé mjög á því, að þú skulir hafa biðið í 30 ár".

Richard fitlaði sem í leiðslu við skjölin, sem lágu

fyrir framan hann á borðinu.

„Hefndin er réttur, sem er ljúffengastur kald-

ur", svaraði hann hægt. Hann þagði stundarkorn,

en hélt því næst áfram: „Eg hefði þá getað farið

til Englands og drepið hann. Mundi það hafa full-

nægt mér? Hvað er dauðinn annað én. friður og

hvíld?"

„Það er sagt, að hann opni stundum dyr hel-

vítis", skaut Jústin inn í.

„Já, svo ersagt. En eg þorði ekki að eiga það á

hættu, að Ostermore hlyti máske betri sama stað. Þess

vegna kaus eg fremur að líða, þar til eg gæti svo

•beiskan bikar, að enginn hefði slíkan áður tæmt".

Svo bætti hann við með meiri ró: „Hefðum við

sigrað, þá hefði eg að sjálfsögðu getað valið hon-

um refsingu, sem fyllilega hefði svarað til afbrots

hans. En við biðum ósigur, og eg var, eins og þér

er kunnugt, handtekinn og fluttur í útlegð".

„Hvað heldur þú, Jústin, að hafi gefið mér lík-

ama og sálarþrek til að afbera hina hræðilegu

þrælkunarvinnu á ekrunum, og djörfung til að fiýja

eftir 5 slík" ár, sem vaf alaust hefði gert að aum-

ingja hvern óeinbeittari mann mér? Ekkert nema

það hlutverk, sem beið mín! Undir því var allt

komið, að vernda lífið, til þess að eg gæti síðar

meir knúið Ostermore lávarð til að svara til fullra

saka, áður en eg yrði sjálfur að gera mín hinnstu

reikningsskil.

Eg hefi lengi verið að bíða tækifærisins, en nú

er stundin loks komin, nema . . .". Hann þagnaði.

Röddin varð hás, og hann horfði hvasst og rann-

sakandi í augu unga mannsins, „. . . nema þú bregð-

ist skyldu þinni. En því trúi eg ekki. Þú ert þó son-

ur móður þinnar, Jústin".

„Og jafn framt föður míns", svaraði Jústin

klökkum rómi. „Ostermore lávarður er þó faðir

minn".

„Því sætari verður líka hefndin", hrópaði Ric-

hard, og á ný kom hinn sjúklegi æðiseldur í aug-

um hans. „Hvað er eðlilegra, en að sonur veslings

móðurinnar krefji föðurinn reikningsskila ? " Hann

hló snöggan tryllingshlátur. „Það ber sjaldan við

í þessum heimi, að réttlætinu sé fullnægt".

„Þú hatar hann", sagði Jústin hugsandi.

„Jafn innilega og eg unni móður þinsi, dreng-

ur minn". Hörkudrættirnir í hrukkótta andlitinu

virtust á svipstundu mildast og mást. Hvasst augna-

ráðið varð blítt, meðan hann minntist þeirrar einu

konu, sem snortið hafði hans eyðilagða líf — líf,

sem lagt hafði verið í auðn fyrir þrjátíu árum síð~

an — eyðilagt með léttúð af þeim Ostermore, sem

þeir nú ræddu um, og eitt sinn hafði verið vinur

hans.

Stynjandi greip hann höndum um höfuð sér,

meðan hann, í endurminningunni, dvaldi við meira

en þrjátíáu ára gamla atburði, þegar hann og

Rothermore greifaefni — eins og Ostermore nefnd-

ist þá — voru ungir menn við hirð Jacobs II.

Á leiðangri í Normandí höfðu þeir kynnzt ung-

frú Maligny, sem var dóttir blásnauðs aðalsmanns.

Báðir felldu þeir ástarhug til hennar, en hún hafði,

eins og ungum stúlkum er títt, hrifist meira af

fríðleik Rotherbys greifaefnis, en gáfum og hjarta-

göfgi Dick Everards, sem hann hafði í ríkum mæli

til að bera um fram hinn. En þótt Dick Everard

væri hverjum manni djarfari og hraustari í hætt-

um og hernaði, þá var hann að sama skapi dulur og

óframfærinn í návist kvenna. Hann hafði því dregið

sig í hlé í viðureign þessari, löngu áður en afgert

var, hvor bera mundi sigur af hólmi, og gerði því

vini sínum harla auðsóttan sigurinn.

Og hvernig hagnýtti svo þessi vinur hamingju

sína? Fram úr hófi ódrengilega, eins og nú skal

sýnt verða.

Rotherby dvaldist eftir í Normandí, en Everard

hvarf   til   Parísarborgar.   Þaðan   fór   hann   innan

HX&X®

<f

I HILFI5K

ryksugan   heimsfrcega,   sem   ekkert

heimili  getur dn uerið, fcest aðeins f

RRFTfiEKTRUERZLUHIHHI

1ÓH   5IBURD5SON

RUSTURSTRFETl 7          Simi 836

REYKIRUÍK

skamms til Irlands í konungserindum, og vann þar

í 3 ár með mikilli leynd að málefnum konungsins..

Að þeim tíma iiðnum hvarf hann aftur til Parísar-

borgar, en þá var Rotherby þaðan allur á bak og

burt. Það var sagt, að Otsermore lávarður, faðir-

Rotherbys, hefði miðlað svo málum sonar síns við

konung þann, er þá sat að völdum, að Rotherby,

þessum unga flakkara, voru gefnar upp allar sakir á

fylgi hans við hina föllnu konungsætt. Með algjöru

samvizkuleysi hafði hann ekki að eins svikið málefni

Jacobs konungs, sem þá var landflótta — og það

fannst Everard full illt — en hann hafði einnig

eftir hálfs árs sambúð, yfirgefið hina fögru og á-

gætu konu, sem hann nam burtu úr foreldrahúsum

í Normandí.

Hverjum manni, er kynntist þeim, varð }að þeg-

ar Ijóst, að þau áttu ekki lund saman. Hann hafði

eingöngu hrifizt af fegurð hennar, svo sem hún

hafði líka í stundar gáleysi látið ginnast af fríðleik

hans og glæsilegu útliti. En þegar þau vöknuðu til

meðvitundar af þessum stundardvala, þá skcrti þau

gagnkvæma samúð og sámeiginleg áhugamai. Hún

var lífsgleðin sjálf, en Rotherby var bæði heimskur

og daufgerður. Hún þreytti hann, og jafnskjótt og^

tækifæri bauðst, fór hann því sína leið og eftirlét

þessa fögru rós, sem hann hafði brottnumið úr ald-

ingarði Normandíis til að visna og sölna í allsleysi

einstæðingsins.

Þegar Everard kom til Parísar frá írlandi, frétti

hann, að hún væri dáin — kramin af svikum og

smán. Það var sagt, að þau hefði aldrei verið lög-

lega gift.

Andlátsfregn hennar barst til Englands og var

flutt Rotherby lávarði frænda hennar — þeim eina.

er lifandi var af Maligny-ættinni. Hann kom til Eng-

lands til jæss að kref jast bóta og æru-uppreistar af

þessum samvizkulausa aðalsmanni fyrir þá van-

sæmd, er hann steypti yfir hana og ætt hennar. En.

bæturnar, sem þessi veslings piltur fékk, var ban-

vætt sverðslag gegnum lungun. Og þar með hafðí

Rotherby talið öruggt, að því máli væri að eilífis

lokið.

En Everard var á lífi, og hann, sem hafði unnað

Maligny af einlægu hjarta, sór, að hefna hennar.

Áður þeim eiði var fullnægt, hafði samt Everard

komizt að því, að hún var lifandi, að andlátsfregn

hennar var uppspuni, og dreift út af þessum sama

íxænda, sem gjörst hafði riddari hennar. Everard

leitaði hennar og fann hana, dauðvona af sorg os:

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4