Tímarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrá inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Brúin

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoğa í nıjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ağlaga hæğ


Vafrinn şinn styğur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til ağ skoğa blağsíğuna sem JPG
Brúin

						..?,:• LÖJ
¦'¦ \~~\r.c
1. árg.
Laugardaginn 1. desember 1928
1. tbl.
Talsvert hefir verið um þáð
rætt manna á niilli, undanfarin ár,
að gefa út blað hér i Hafnarfirði.
Skoðanir hafa verið skiftar. Marg-
ir, sennilega meiri hlutinn, hafa
talið æskilegt að blað væri gefið
út. Bærinn væri í hröðum vexti.
Mörg af málefnum hans biðu nú
þegar úrlausnar og fleiri bættust
við með hverju ári. Umræður um
nauðsynjamál væru gagnlegar og
hvettu jafnan til framkvæmda.
Hér væri ennfremur hugsað og
talað um landsmál og hverskonar
andleg og verkleg viðfangsefni
þjóðarinnar, engu síður en ann-
arstaðar á landinu. En aðstöðu-
munurinn væri mikill. I öllum
stærri bæjunum, og jafvel sum-
um hinna minni, hefðu íbúarnir
aðgang að blöðum, til þess að
ræða i áhugamál sín. Hafnarf jörð-
ur einn væri þar undantekning.
Borgarar hans ættu aðeins um
tvo kosti að velja í þessum efnum.
Væri annar sá, að leiða hjá sér
allar opinberar umræður, en hinn
að leita með skrif sin út úr hér-
aðinu, til birtingar. Sýndi það lít-
inn metnað fyrir hönd bæjarins,
að þola slíkt ástand, enda því lak-
ara við að una, sem bærinn yxi
meira að mannfjölda og bol-
magni til framkvæmda.
]?á voru aðrir, er að vísu kváð-
ust samþykkir því er nú hefir ver-
ið sagt um þörf á blaði, en álitu
hinsvegar litlar líkur til þess, að
bæjarbúar kæmu sér saman um
eitt blað, vegna ágreinings í stjórn-
málum. Blöðin mundu fljótt
verða tvö. Væri þá fyrirsjáanlegt,
að bæði yrðu fjárhagslegt ofur-
efli, þeirra er að þeim stæðu, og
friðarspillar í daglegu samlífi
manna.
En voru nokkrir, er töldu cnga
þörf neinnar nýbreytni i þessum
efnum, þó möguleg kynni að
vera.
pannig horfði þá málið við alt
til þessa.
Nú hefi eg undirritaður byrjað
útgáfu vikublaðs, með styrk 14
manna úr málfundafélaginu
„M a g n i". Til þess að fyrirbyggja
strax allan misskilning og grun
um nokkra launung á tilorðningu
blaðsins, vil eg skýra frá því er
nú greinir. ]?að hefir hittst svo á,
að meirihluti stuðningsmanna
minna mun teljast til íhaldsflokks-
ins, hinir til Framsóknarmanna,
Jafnaðarmanna eða vera utan-
flokka. Nú he'fir lítillega orðið
vart þeirrar skoðunar, að þessi
ihaldsmeirihluti hljóti að lita af-
stöðu blaðsins í lands- og bæjar-
málum. J>ar til er þessu að svara:
Blaðið er mín eign og undir minni
stjórn, en ekki stuðningsmann-
anna. Auk þess var þátttaka
margra þessara íhaldsmanna blátt
áfram bundin þvi skilyrði, að blað-
ið yrði hlutlaust, en allir samþyktu
þeir það hiklaust. Og eg vil gripa
tækifærið til þess að senda hér
með þessum styrktarmönnum
minum, öllum fjórtán, mínar
bestu og alúðarfylstu þakkir fyrir
frjálslyndi þeirra og drengilega
trú á gott málefni. Fyrir stór-
mannlega ósérplægni þeirra gagn-
vart fagurri hugsjón, sem nú verð-
ur reynd i framkvæmd, fyrir at-
beina þeirra.
Hvað snertir skoðun á blaða-
útgáfu í bænum, eru eigandi Brú-
arinnar og stuðningsmenn, allir úr
þeim hóp er fyrst var talinn, hér
franiar. ]?eir geta ekkert séð því
til fyrirstöðu, að bæjarbúar sam-
einist um eitt blað, til þess að ræða
i það, sem á góma kann að bera
innan héraðs og utan. Flokka-
skifting í stjórmnálum standi að
sjálfsögðu óhögguð eftir sem áð-
ur og jafn skýr. TH þessa þurfi
það eitt, að blaðið sé gersamlega
hlutlaust. Geri öllum mönnum og
öllum flokkum nákvæmlega jafnt
undir höfði. Sýni öllum stefnum
sömu sanngirni og flytji jafn fús-
lega mál þeirra allra, hvort heldur
er í þjóðmálum, bæjarmálum eða
hverju öðru efni, er það kann að
taka til meðferðar.
Og slík á Brúin, blað okkar
Hafnfirðinga, að vera. Hún er reist
á þeirri sannfæringu, að öll mál,
jafnvel þau er mest greinir á um,
megi sækja og verja með fullri
cinbeittni og fullum árangri, þótt
gætt sc allrar prúðmensku í rit-
hætti og samviskusamlegrar með-
ferðar á rökum og heimildum.
J-'ótt a skoðanaandstæðinginn sé
ekki litið sem fjandmann, heldur
samborgarar, með jöfnum mann-
réttindum og þeim, er hver og einn
æskir sjálfum sér til handa. ]?ótt
sýnd sé á því viðleitni að skilja
viðhorf hans við misklíðarefninu
og bera svipaða virðingu fyrir
skoðunum hans og maður kýs að
sinar njóti. 1 samræmi við þessa
sannfæringu vill Brúin haga fram-
komu sinni í hverju ágreinings-
máli, er hún kann að flytja um-
ræður um. En þau mál verða aldrei
aðalverkefni hennar né uppáhald.
Fræðandi ritgerðir, ferðapistlar,
ljóðmæli, sögur og innlendar og
útlendar frcttir mun blaðið færa
lesendum sinum vikulega, til
gagns og skemtunar.
Ritstjóranum er það vel ljóst, að
margir örðugleikar kunni að reyn-
ast á þvi að gera Brúna svo úr
garði,. sem hcr er gcrt ráð fyrir.
Um það ber ekki að fást. Alt sem
til umbóta horfir, krefst þess, að
mennirnir, fleiri eða færri, beiti
orku sinni og áhuga sinum til þess
að hrinda því i framkvæmd. Og
hér verða margir að verki. AUir
Hafnfirðingar eru þess vissulega
albúnir, þegar á reynir, að leggja
fram hjálp sína á einhvern hátt,
til þess að blað þeirra geti orðið
gott blað. Á það samstarf hefir
flokkaskifting og stétta engin
áhrif. peir vita það, að mælt er af
undirhyggjulausri einlægni, þegar
þeim er sagt, að fyrsta og síðasta
atriðið á stefnuskrá blaðsins sé
einmitt hlutleysi í þeirra viðkvæm-
ustu málum, flokksmálunum. Svo
ákveðið hlutleysi, að eigandi blaðs-
ins er alráðinn í því að hætta út-
gáfu þess heldur en að hvika frá
stefnuskránni í þessu atriði, eða
láta það ganga erinda nokkurs eins
flokks, frekar en annars.
Brúin hefir hlotið fullveldisdag
íslendinga að afmælisdegi. pað er
gæfumerki. Yfir deginum hvílir
helgi í augum þjóðarinnar og hún
treystir því að hann færi sér jafn-
an þá hluti eina, er til happa verði.
Eitthvað af þessu trausti lands-
manna á deginum sjálfum, mun
Brúnni ósjálfrátt hlotnast i hug-
um þeirra. J>ess trausts vill hún
vera makleg. Öll viðleitni hennar
mun beinast að því, að styrkja
fidlveldi göfugustu afla þjóðlífsins.
Fullveldi sannleikans, réttlætisins
og mannúðarinnar. Að því starfi
kveður hún með sér allar góðar
konur og alla góða menn, nær og
fjær.
Valdimar Long.
Uf nttanfoE0
Eftir Sigurð Guðjónsson.
Frá Reykjavík til Björgvin.
„Lyra" fór frá Rvik fimtudag-
inn 31. maí kl. 6 síðd. Var múgur
og margmenni niður á" hafnar-
bakkanum, ekki til þess að sjá oss,
beldur „Súluna" svonefndu, er þá
var að byrja að sýna list sína.
Skildum við við islenska hafn-
sögumanninn á ytri höfninni og
stóðu Norðmenn nú einir á stjórn-
palli. Vorum við öruggir undir
stjórn þeirra, er ekki einungis eru
frændur vorir heldur og einnig
einir mestu sægarpar heims. Kom-
um við til Vestmannaeyja eftir
rúmra 10 stunda siglingu og vörp-
uðum akkerum fyrir svonefndu
Eiði vestan við Eyjarnar, þvi að
austan kaldi var á. Voru Eyjarnar
mjög'fagrar að sjá, skrúðgrænar
og kvikar af fugli. Langaði mig
þar í land, en til þess var ekki tími
því að það stóðst á, að þegar við
höfðum snætt morgunverð um
borð, höfðu Eyjaskeggjar komið
lýsi því fyrir í „Lyru", er hún að
jafnaði flytur fyrir þá til Noregs.
Var nú akkerum létt og siglt aust-
ur með landinu. Bar fátt fyrir
auga á sjónum, nema nokk-
ra landhelgisbrjóta uppi við
ströndina. Var sárgrælilegt að
geta ekki haf t hendur í hári þeirra,
hverjir sem verið hafa. Fjarlægð-
ust nú Eyjarnar og fjöllin á landi
meir og meir, uns bláir hnjúkar
þeirra hurf u i sæ. Sigldi nú „Lyra"
alt hvað hún gat, og kom til Fær-
eyja snemma á sunnudagsmorg-
un þann 3. júní. Sigldum við fram
hjá Kirkjubæ þar sem þjóðmála-
foringi Færeyinga en óvinur Dana,
að því er þeir sjálfir segja, Jóann-
es Patursson býr. Er staðarlegt
mjög þar heim að líta. Að hálfri
stundu liðinni höfðum við varpað
akkerum á pórshöfn í Færeyjum.
Er það lítill bær, mjög likur is-
lensku sjávarþorpi. Blés nú „Lyra"
alt hvað hún gat til þess að vekja
Færeyinga, en þeir virtust aldrei
ætla  að  vakna.  Loks komu þeir
Framh.
Fullveldisdagurinn.
„Þann   dag verður  bjari
vfir auðnum og bygð." —
pannig fórust góðskáldinu Guð-
mundi Guðmundssyni orð i hvatn-
ingarljóði til þjóðarinnar i sjálf-
stæðisbaráttu hennar.
pessi orð skáldsins urðu að
áhrinsorðum.
pað varð sannarlega „bjart yfir
auðnum og bygð", þegar dagur-
inn 1. desember 1918 reis úr ægi.
Og við þennan dag — fullveldis-
dag þjóðarinnar — hljóta ætíð að
vera tengdar björtustu og háleit-
ustu hugsanir íslendinga.
pennan dag 1918, endurheimti
íslenska þjóðin sjálfstæði sitt og
frelsi, er hún hafði þráð í margar
aldir. Margra alda óskir, vonir og
þrár þjóðarinnar rættust þennan
dag 1918. -- Baráttan fyrir sjálf-
stæði og frelsi þjóðarinnar var á
enda háð, og sigurinn unninn.
pjóðin hafði náð fjöreggi sinu úr
erlendum höndum, og skyldi nú
geyma þess sjálf framvegis.
Um það, hversu íslensku þjóð-
inni, þetta tíu ára skeið, hefir tek-
ist að gæta þessa helgidóms síns
— sjálfstæðisins — skal ekki rætt
hér.
Ætlun min er aðeins sú, að
minnast dagsins. —•
Á hvern veg hefir þjóðin hing-
að til minst fullveldisins?
fví er fljótsvarað. Hún hefir
engan veginn minst þess á þann
veg, að viðunandi geti talist. Að-
eins 1. desember 1918, mun hafa
					
Fela smámyndir
Blağsíğa 1
Blağsíğa 1
Blağsíğa 2
Blağsíğa 2
Blağsíğa 3
Blağsíğa 3
Blağsíğa 4
Blağsíğa 4
Blağsíğa 5
Blağsíğa 5
Blağsíğa 6
Blağsíğa 6