Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Hvöt

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Hvöt

						LANOSBÖKASAFN
Jft         MSi
•j !   :...-.    .
.iY
ÖTGEFANl: SJÓMANNASTOFA K. F. U M. OG K. I VESTMANNAEYJUM
f   m a f   19 3 2.
>jómannastofa K. F. I). M.
»Þú bróðir kær, þótt báran skaki
þinn bátinn hart ei kvíðinn vert
því sefur logn að boðabaki,
og bíður þín ef hraustur ert.
Hægt í logni hreyfir sig
sú hin kalda
undir alda.
ver.þvi ætíð var um þig.
S. E.
Að eðlisfarl eru sjómenn ejálf-
sagt ekkert frábrugðnir bræðr-
um sinum sem á landi llfa, en
hin gerólíku lífsskilyrði móta þá
á mjög ólíkan hátt, bæði líkam-
lega og andiega.
AlHr menn eiga að vlsu í stöð-
ugu strfði við allar þær hættur
sem jarðlífið er svo fult af, en i
því stríði er þó eiiis og sjómenn-
irnlr standi fremstir og hafl fæst-
ar hvíldar eða friðar stundlr, þvl
það er sannlelkur, sem svo grein-
legilega kemur fram í erindinu
sem yftr línum þessum stendur,
að þó vonin um logn veiti hug-
rekki í baráttunni við æðandi
öldur og storma, þá eru hætturn-
ar líka á ferðinni í hinni köldu
undiröldu, svo stððugt er þörf á
hinni fylstu gætni.
Og þetta á ekki aðeins við um
sjómennskuna í bókstafiegum
skilningl, heldur einnlg, og það
engu síöur. andlega talað.
Hafið, sem á blíðviörisdögun-
um laðar sjómann'nn út á hin
dularfullu djúp, en ú næsta augna-
bliki neyðir hann út í hina hörð-
ustu baráttu vlö æðisgengnar
Ægisdætur, móta huga hans svo,
að honum virðlst vera eðlilegast
að ferðast þar sem öldugangur-
inn og brimgnýrinn er mestur,
lika þegar hann hefur fast land
undir fótunum.
Dreymandi „jazz"tónar áfeng-
ir drykkir og margt, margt ann-
að sem svæfir samviskuna og
sljófgar dómgreindina, lokkar
þessvegna sjómennina — jafnvel
öðrum fremur — út á sín dular-
fullu djúp, þar sem öldur spill-
ingarinnar risa áður en varir svo
hátt, að örðugt er undan þeim
að komast óskemdur, og of oft
hefur svo farið, að þær hafa gert
lifsfley mannanna að fiakl, sem
stjórnlaust berst fyrir stormum
og straumum, svo að óvjst er
hvort það nær nokkurn tíma
landi.
þegar þessi lifsskilyrði sjó-
mannanna eru athuguð, er það
ekkert  undarlegt, þó marglr getl
gert  að   sinni  játningu þetta er>
indi:
Svo hraktist eg einn yhr úthöf
blá
og ókunnar strendur og lýði sá,
þar brendi eg sál mína eitri á
sem ógæfunornin mér bjó.
— Sumir eiga vita, en villast þó.
En öllum hugsandi mðnnum er
það ljóst, að þeim þarf að fækka
sem geta gert þessa ömurlegu
játnlngu að sinnl, og muguleik-
Inn til þess að svo megl verða,
er í því fólginn, að hugsanirnar
um þessa miklu uauðsyn verði
ekki aðeins hverfular hugrenn-
ingar, heldur fastmótaðar ákveðn-
ar hugsanir, sem knýja til allra
þelrra framkvæmda, sem nauð-
synlegar eru til þess, að herinn
sem á hafið sækir getl barist með
drengiyndi fyrlr heíll ættjarðar
sinnar og þjóðar, og að altverði
gert sem unt er til þess að þeir
fari .heilir hildar til" og koml
„heilir hildi frá".
Og það cru ekki sjómennirnir
elnir sem í verki hafa sýnt áhuga
fyrir breyttum og bættum Hfs-
kjörum stéttar sinnar, heldur hef-
ur allur þorri þeirra maana er a
landi búa, rétt þeim starfsama
bróðurhönd, með fúsum og glðð-
um huga.
Og það þarf ekki lengl að
leiti, til þess að sjá mikinn árang-
urjaf þessu starfi: bátar, vélar og
ðll önnur tæki og útbúnaður er
nú mlklum mun fullkomnarl en
áður var, og til hjálpar þeim sem
I hættum sjávarins eru staddir,
hafa verlð reistir vitar og björg-
unarstöðvar, með þelm bestu
tækjum sem völ er á.
Að þessu starfi er enn miklð
og ötullega unnið og því óhætt
að treysta því, að enn eigi það
eftir að bera blessunarrikan á-
rangur.
En hinu hefur heldur ekki
verið gleymt, að sjómennlrnir —
eins og reyndar allir aðrir menn
—- eiga helmtfnu á að meðbræð-
ur þeirra muni ekki aðeins eftir
líkamlegri, heldur einnig andlegri
velferð þeirra, þó sérstaklega
mlkið skorti á aö þeim skyldum
sé fulinægt.
Klrkjan og ýms önnur kristl-
leg félög, hafa tekið að sér það
hlutverk, að gangast fyrlr hlnnl
andlegu hjálpor og bjðrðunar-
starfseml, og fyrir atbeina þeirra
hafa vegleg sjumannaheimiii og
sjómannastofur verið reistar viða
um heim, og hefur sú starfsemi
verið mjög mikils metin, bæðl af
þeim sem hennar hafa notið og
yfirleitt af öllum góðum mönn-
um sem kynni hafa haft af hennl.
Auðvitað er það geflð, aö
þessi starfsemi er ekki alstaðar
vegleg, og sannfærumst við sjálf-
sagt fijótast um það, með því
að líta í elgin barm og minnast
sjómannastotu K. F. U. M, og K.
I Vestmannaeyjum.
Mér fyrir mitt leyti fiinnst að
sjómannastofan hér geti frekar
kallast starfsviðleitni en starf-
semi, en ég er lka sannfærður
um, að sú viðleltni gengur í rétta
átt, og er þess vegna vel þess
verð að henni sé gaumur geflnn
óg að hún sé studd af þeim sem
vilja vel.
þessi fjðgur ár sem nú eru
liðin síðan þetta starf var haflð
her, 'hefur stofan barist harðri
baráttu fyrir Jilveru sinni vegna
fjárhagsðrðugleika. það er þess-
vegna ekkert undarlegt þó merkl
fátæktar sjáist hér bæði á húsa-
kynnunum sjálfum og þvi sem
þar hefur verið á boðstólum.
Hingað til höfum vlð ekki haft
annað en litið bókasafn, nokkur
töfi, blðð (sem flest eru gefln
stofunni), ritfðng og siðast en
ekki eist útvarpstæki sem Björg-
unarfélag Vestmannaeyja lét stof-
unnl í té til afnota, og er það
henni mjög mlkils virðl.
En þrátt fyrir alla þessa fitækt
hefur stofan yfirleitt verlð mjög
vel sótt og er það greinilegur
vottur þess, að stofunnar er full
þðrf, enda er þaö víst að hún á
almennum vinsælum að fagna,
bæði meðal aðkomumanna og
bæjarmanna og hefur það hvað
ljósast komið fram þegar hún
hefur leitað hjálpar í fjárhags-
öruglelkum sfnum, þvt' það hef-
ur æflnlega fengist nóg fé til að
greiba reksturskostnað hvers árs,
enda kemur velvilji og samúð þá
fyrste að fullum notum, þegar
sýnt ér I verkinu ab hugur fylgl
máli.
þetta blað er sent af stað til
þess að helta á alla góða menn
og konur, að ganga nú undir þá
fjárhagsbyrðl sem i stofunni
hvílir, og ég er sannfærður um
að það verða nógu margar hend-
ur útréttar til þess að léttabyrð-
inni af.
En tiigangur þessa blaðs er
eigi síður sá, að minna menn á,
7f
. mai
efnir Sjómannastofan til bðgla-
uppboðs, sem allir þurfa að
styðja með því að koma og
kaupa bðglana.
að hér er um yerkefni að r»6a,
sem verðskuldar að fyrir það sé
stöðugt unnið. Og það verð-
skuldar líka að vlð öll, sem sjá-
um þýðlngu þess, látum okkur
ekkl nægja að greiða aðelns
reksturskostnað þessarar ofull-
komnu sjómannastofu heldur
þurfum við að taka höndum
saman og keppa að þvítakmarki
að st&rís-viðleiinin verðl starf-
semi með fullkomnu menníngar-
og mannúðarsniði, þar sem gest-
Irnir eiga kost á vlstlegum og
heimilislegum húsakynnum, hress-
andl skaðlausum veitingum, tal-
síma og öðrum nauðsynlegum
þægindum.
þessa er þörf og það er mögu*
legt að fullægja henni, ef við
víljum á þennan hátt veita sjó-
mönnunum okkar hollara at-
hvarf en danssallna og drykkkju-
krárnar sem nu standa sjómanna-
stofunni okkar svo mikið fram-
ar að öllum útbúnaði og þæg-
indum.
Við verðum að athuga það vel,
að ástæðan til þess að >sumir
eiga vita en villast þó«, er ekki
eða langsjaldnast sú, að þeir vilji
ekki sjá vitaljósið sltt eða fylgja
leiðbeinlngu þesa, heldur er i-
stæðan sú, að þdr geia ekki séð
það. Ljósmagn vitans þeirra er
of litið og hann lýslr of skamt.
þetta á við um vitana í bókstaf-
legum skllningl, en það á þó
ennþi frekar við um hina and-
legu vita, sem eiga að leiða fram
hjá hættunum þar sem mennirnir
„brenna sál sína eltri á". And-
legu vitarnlr þurfa að lýsa langt
og birta þeirra þarf að vera svo
skær, að hún yflrgnæfði villuljós-
in sem svo víða brenna alt of
mörum mönnum til bölvunar.
Sjómannastofan okkar þarf að
verða viti sem bregði réttu og
sterku IJósi bæði yfir hætturnar
og yfir lelðina sem ein er fær í
trygga höfn.
Neyð spi'Hngarinnar í nútíman-
um   hrópar á ábyrgðartilfinningu
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4