Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Hvöt

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Hvöt

						LANOSBÖKASAFN

Jft         MSi

•j !   :...-.    .

.iY

ÖTGEFANl: SJÓMANNASTOFA K. F. U M. OG K. I VESTMANNAEYJUM

f   m a f   19 3 2.

>jómannastofa K. F. I). M.

»Þú bróðir kær, þótt báran skaki

þinn bátinn hart ei kvíðinn vert

því sefur logn að boðabaki,

og bíður þín ef hraustur ert.

Hægt í logni hreyfir sig

sú hin kalda

undir alda.

ver.þvi ætíð var um þig.

S. E.

Að eðlisfarl eru sjómenn ejálf-

sagt ekkert frábrugðnir bræðr-

um sinum sem á landi llfa, en

hin gerólíku lífsskilyrði móta þá

á mjög ólíkan hátt, bæði líkam-

lega og andiega.

AlHr menn eiga að vlsu í stöð-

ugu strfði við allar þær hættur

sem jarðlífið er svo fult af, en i

því stríði er þó eiiis og sjómenn-

irnlr standi fremstir og hafl fæst-

ar hvíldar eða friðar stundlr, þvl

það er sannlelkur, sem svo grein-

legilega kemur fram í erindinu

sem yftr línum þessum stendur,

að þó vonin um logn veiti hug-

rekki í baráttunni við æðandi

öldur og storma, þá eru hætturn-

ar líka á ferðinni í hinni köldu

undiröldu, svo stððugt er þörf á

hinni fylstu gætni.

Og þetta á ekki aðeins við um

sjómennskuna í bókstafiegum

skilningl, heldur einnlg, og það

engu síöur. andlega talað.

Hafið, sem á blíðviörisdögun-

um laðar sjómann'nn út á hin

dularfullu djúp, en ú næsta augna-

bliki neyðir hann út í hina hörð-

ustu baráttu vlö æðisgengnar

Ægisdætur, móta huga hans svo,

að honum virðlst vera eðlilegast

að ferðast þar sem öldugangur-

inn og brimgnýrinn er mestur,

lika þegar hann hefur fast land

undir fótunum.

Dreymandi „jazz"tónar áfeng-

ir drykkir og margt, margt ann-

að sem svæfir samviskuna og

sljófgar dómgreindina, lokkar

þessvegna sjómennina — jafnvel

öðrum fremur — út á sín dular-

fullu djúp, þar sem öldur spill-

ingarinnar risa áður en varir svo

hátt, að örðugt er undan þeim

að komast óskemdur, og of oft

hefur svo farið, að þær hafa gert

lifsfley mannanna að fiakl, sem

stjórnlaust berst fyrir stormum

og straumum, svo að óvjst er

hvort það nær nokkurn tíma

landi.

þegar þessi lifsskilyrði sjó-

mannanna eru athuguð, er það

ekkert  undarlegt, þó marglr getl

gert  að   sinni  játningu þetta er>

indi:

Svo hraktist eg einn yhr úthöf

blá

og ókunnar strendur og lýði sá,

þar brendi eg sál mína eitri á

sem ógæfunornin mér bjó.

— Sumir eiga vita, en villast þó.

En öllum hugsandi mðnnum er

það ljóst, að þeim þarf að fækka

sem geta gert þessa ömurlegu

játnlngu að sinnl, og muguleik-

Inn til þess að svo megl verða,

er í því fólginn, að hugsanirnar

um þessa miklu uauðsyn verði

ekki aðeins hverfular hugrenn-

ingar, heldur fastmótaðar ákveðn-

ar hugsanir, sem knýja til allra

þelrra framkvæmda, sem nauð-

synlegar eru til þess, að herinn

sem á hafið sækir getl barist með

drengiyndi fyrlr heíll ættjarðar

sinnar og þjóðar, og að altverði

gert sem unt er til þess að þeir

fari .heilir hildar til" og koml

„heilir hildi frá".

Og það cru ekki sjómennirnir

elnir sem í verki hafa sýnt áhuga

fyrir breyttum og bættum Hfs-

kjörum stéttar sinnar, heldur hef-

ur allur þorri þeirra maana er a

landi búa, rétt þeim starfsama

bróðurhönd, með fúsum og glðð-

um huga.

Og það þarf ekki lengl að

leiti, til þess að sjá mikinn árang-

urjaf þessu starfi: bátar, vélar og

ðll önnur tæki og útbúnaður er

nú mlklum mun fullkomnarl en

áður var, og til hjálpar þeim sem

I hættum sjávarins eru staddir,

hafa verlð reistir vitar og björg-

unarstöðvar, með þelm bestu

tækjum sem völ er á.

Að þessu starfi er enn miklð

og ötullega unnið og því óhætt

að treysta því, að enn eigi það

eftir að bera blessunarrikan á-

rangur.

En hinu hefur heldur ekki

verið gleymt, að sjómennlrnir —

eins og reyndar allir aðrir menn

—- eiga helmtfnu á að meðbræð-

ur þeirra muni ekki aðeins eftir

líkamlegri, heldur einnig andlegri

velferð þeirra, þó sérstaklega

mlkið skorti á aö þeim skyldum

sé fulinægt.

Klrkjan og ýms önnur kristl-

leg félög, hafa tekið að sér það

hlutverk, að gangast fyrlr hlnnl

andlegu hjálpor og bjðrðunar-

starfseml, og fyrir atbeina þeirra

hafa vegleg sjumannaheimiii og

sjómannastofur verið reistar viða

um heim, og hefur sú starfsemi

verið mjög mikils metin, bæðl af

þeim sem hennar hafa notið og

yfirleitt af öllum góðum mönn-

um sem kynni hafa haft af hennl.

Auðvitað er það geflð, aö

þessi starfsemi er ekki alstaðar

vegleg, og sannfærumst við sjálf-

sagt fijótast um það, með því

að líta í elgin barm og minnast

sjómannastotu K. F. U. M, og K.

I Vestmannaeyjum.

Mér fyrir mitt leyti fiinnst að

sjómannastofan hér geti frekar

kallast starfsviðleitni en starf-

semi, en ég er lka sannfærður

um, að sú viðleltni gengur í rétta

átt, og er þess vegna vel þess

verð að henni sé gaumur geflnn

óg að hún sé studd af þeim sem

vilja vel.

þessi fjðgur ár sem nú eru

liðin síðan þetta starf var haflð

her, 'hefur stofan barist harðri

baráttu fyrir Jilveru sinni vegna

fjárhagsðrðugleika. það er þess-

vegna ekkert undarlegt þó merkl

fátæktar sjáist hér bæði á húsa-

kynnunum sjálfum og þvi sem

þar hefur verið á boðstólum.

Hingað til höfum vlð ekki haft

annað en litið bókasafn, nokkur

töfi, blðð (sem flest eru gefln

stofunni), ritfðng og siðast en

ekki eist útvarpstæki sem Björg-

unarfélag Vestmannaeyja lét stof-

unnl í té til afnota, og er það

henni mjög mlkils virðl.

En þrátt fyrir alla þessa fitækt

hefur stofan yfirleitt verlð mjög

vel sótt og er það greinilegur

vottur þess, að stofunnar er full

þðrf, enda er þaö víst að hún á

almennum vinsælum að fagna,

bæði meðal aðkomumanna og

bæjarmanna og hefur það hvað

ljósast komið fram þegar hún

hefur leitað hjálpar í fjárhags-

öruglelkum sfnum, þvt' það hef-

ur æflnlega fengist nóg fé til að

greiba reksturskostnað hvers árs,

enda kemur velvilji og samúð þá

fyrste að fullum notum, þegar

sýnt ér I verkinu ab hugur fylgl

máli.

þetta blað er sent af stað til

þess að helta á alla góða menn

og konur, að ganga nú undir þá

fjárhagsbyrðl sem i stofunni

hvílir, og ég er sannfærður um

að það verða nógu margar hend-

ur útréttar til þess að léttabyrð-

inni af.

En tiigangur þessa blaðs er

eigi síður sá, að minna menn á,

7f

. mai

efnir Sjómannastofan til bðgla-

uppboðs, sem allir þurfa að

styðja með því að koma og

kaupa bðglana.

að hér er um yerkefni að r»6a,

sem verðskuldar að fyrir það sé

stöðugt unnið. Og það verð-

skuldar líka að vlð öll, sem sjá-

um þýðlngu þess, látum okkur

ekkl nægja að greiða aðelns

reksturskostnað þessarar ofull-

komnu sjómannastofu heldur

þurfum við að taka höndum

saman og keppa að þvítakmarki

að st&rís-viðleiinin verðl starf-

semi með fullkomnu menníngar-

og mannúðarsniði, þar sem gest-

Irnir eiga kost á vlstlegum og

heimilislegum húsakynnum, hress-

andl skaðlausum veitingum, tal-

síma og öðrum nauðsynlegum

þægindum.

þessa er þörf og það er mögu*

legt að fullægja henni, ef við

víljum á þennan hátt veita sjó-

mönnunum okkar hollara at-

hvarf en danssallna og drykkkju-

krárnar sem nu standa sjómanna-

stofunni okkar svo mikið fram-

ar að öllum útbúnaði og þæg-

indum.

Við verðum að athuga það vel,

að ástæðan til þess að >sumir

eiga vita en villast þó«, er ekki

eða langsjaldnast sú, að þeir vilji

ekki sjá vitaljósið sltt eða fylgja

leiðbeinlngu þesa, heldur er i-

stæðan sú, að þdr geia ekki séð

það. Ljósmagn vitans þeirra er

of litið og hann lýslr of skamt.

þetta á við um vitana í bókstaf-

legum skllningl, en það á þó

ennþi frekar við um hina and-

legu vita, sem eiga að leiða fram

hjá hættunum þar sem mennirnir

„brenna sál sína eltri á". And-

legu vitarnlr þurfa að lýsa langt

og birta þeirra þarf að vera svo

skær, að hún yflrgnæfði villuljós-

in sem svo víða brenna alt of

mörum mönnum til bölvunar.

Sjómannastofan okkar þarf að

verða viti sem bregði réttu og

sterku IJósi bæði yfir hætturnar

og yfir lelðina sem ein er fær í

trygga höfn.

Neyð spi'Hngarinnar í nútíman-

um   hrópar á ábyrgðartilfinningu

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4