Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Kristnibošinn

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Kristnibošinn

						Útgefandi:   Kristniboðsfélögin í Reykjavík
Reykjavík, í maí   1933
Ávarpsorð.
Sökum þess, hve blaðakostur evangel-
isk-lúterskrar kristni hér á landi er
lítill, þá er miklwm erfiðleikum bundið
að ræða kristniboðsmálið og áhugaefni
kristniboðsfélaganna á þeim vettvangi,
eins og nú standa sakir.
Kristniboðsfélögin hér i Reylejavík
hafa fundið mj'óg til þessa og því ráð-
ist í að gefa út þetta blað, sem nefnt
er »Kristniboðinn«. Gera þau
það i þeirri von, að það bæti ofurlítið
úr þeirri þörf, er að ofan greinir, og
til þess að inna af hendi ofurlitinn vott
kristniboðsskyldu sinnar á þessu sviði.
Vér vonum, að félagssystkin og vinir
kristniboðsins i landinu taki þessu litla
blaði tveim höndum og líti á það eins
og útrétta bróðurhönd til samein'mgar
og nánari samvinnu að hinu ábyrgðar-
mikla og háleita hlutverki, er vér sér-
staklega höfum tekið að oss í starfinu
fyrir Guðs ríki.
Vér þykjumst viss um, að öll get-
um vér verið sammála um það, að mjög
væri œskilegt, ef unt væri að gefa i'it
slikt blað að staðaldri, jafnvel þó ekki
i>œri nema einu sinni í mánuði hverj-
um, og þó helzt vikublað, en litlar lík-
ur eru til, að nokkur tök verði á því
fyrst um sinn.
Engin ákvörðun hefir verið tekin um
það, hvort þetta blað kemur út oftar
en i þetta eina sinn; það fer algerlega
eftir því, hvernig þér takið á móti því.
Séuð þér oss sammála um þörfina fyr-
ir slíkt blað og sýnið það í orði og á
borði, með því að fá nógu marga til
að kaupa þetta blað og lesa það, og
leggið með því, og á annan hátt er yður
hugkvæmist, yðar skerf til þess að það
komi oftar út, þá mun það gera það,
annars ekki.
Að svo mœltu felum vér Drotni vor-
um og Frelsara tilraun vora og biðjum
hann þess, að hún mætti verða mál-
efninu, sem vér berum fyrir brjósti, til
gagns og blessunar, nafni hans til
vegsemdar og ríki hans hjá þjóð vorri
til eflingar.                                Útg.
Byrjið í Jerúsalem.
Trúboðið er æösta hlutverk kristninn-
ar. Þeim sem sjálfir hafa öðlast lífið,
er ekkert ljúfara en að flytja þeim það,
sem stynja undan helgreipum syndar-
innar og dauðans. Jesús sá vald myrk-
ursins þjaka þennan guðvana heim, og
hann kom í heiminn sem hið sanna ljós,
til þess að hver sem tekur við honum
stigi yfir frá myrkrinu til ljóssins, frá
dauðanum til lífsins. Og er hann hafði
fullkomnað hina miklu friðþægingar-
fórn, þá gaf hann lærisveinum sínum
þá skipun, að þeir skyldu flytja heim-
inum fagnaðarerindið um hið sanna ljós
— um Frelsarann, sem. sviftir oki dauð-
ans  af iðrandi  syndurum.
»Farið því og gerið allar þjóðir að
mínum lærisveinum«. Þessi orð eru
letruð á gunnfána kristninnar fram á
þennan dag. Og fyrir Guðs náð er mik-
ið unnið að trúboði meðal heiðingja á
vorum dögum. Margir og stórfeldir sigr-
ar eru unnir, og mjög víða standa fagn-
aðarerindinu opnar dyr. Heiðingjana
þyrstir eftir lífsins vatni. En það er
undir lærisveinum Drottins komið,
hvort þeir fá það, því að fagnaðarer-
indið nær ekki lengra en þangað, sem
lærisveinarnir vilja flytja það. Þannig
hefir Guð takmarkað almætti sitt, til
þess að fela oss á hendur dýrmætt hlut-
verk, sem jafnframt hefir í för með
sér eilífa alvöru — þrungna ábyrgð fyr-
ir oss. En vér getum ekkert í eigin
mætti, nema þyrlað upp ryki. Og Drott-
[Ólafur Ólafsson
kristniboði,  kona  hans og  börn.
mm
Vér gerum ráð fyrir, að íslenzkum
kristniboðsvinum og öðrum, sé kært
að fá nokkra vitneskju um hag
kristniboða vors og fjölskyldu hans.
Þess vegna flytur »Kristniboðinn« nú
nýjustu myndina, sem vér vitum að
til sé af honum, Herborgu konu hans
og börum þeirra þrem'.
Jóhannes,   fæddur 26. marz 1928.
Guðrún Margot, fædd 12. febr. 1930.
Hjördís,   fœdd   12.   október   1931.
inn ætlast heldur ekki til þess. Vér eig-
um aðeins að vera farvegur fyrir kraft
hans, og þá er öllu borgið, því að hans
er allur mátturinn á himni og jörðu.
Þegar vér því rekum oss á þá stað-
reynd, að þorsti heiðingjanna er meiri
en fórnfýsi lærisveinanna, þá vitum vér
hvar sökin liggur. Þegar oss ógnar
starfssviðið og oss finst lítið ávinnast,
þá st'ngum hendinni í vorn eigin barm,
því au það er sjálfs vor sök, að vér höf-
um ekki veitt viðtöku þeim eilífðar-
mætti, sem oss stendur til boða.
Jesús fól lærisveinum sínum að hafa
allan heiminn að starfssviði, en hann
sagði þeim að byrja í Jerúsalem. Þeir
áttu ekki að byrja í Róm, heimsborg-
inni miklu, aðalvígi heiðninnar. Þeir
áttu að byrja heima. Þar áttu þeir að
styrkjast til hins mikla starfs og safna
liði — og gera síðan  áhlaup.
Þetta á við nú engu síður en þá. Það
gefur enginn það, sem hann á ekki til.
Ef söfnuðurinn á ekki kraftinn frá
Guði, þá flytur hann hann ekki til ann-
ara. Þess vegna liggur það í augum
uppi, að sé ekki lögð áherzla á að efla
starfið í heimalöndum kristninnar, þá er
úti um það, að heiðingjatrúboðið geti
fengið þann styrk, sem það þarfnast.
Undirstaða heiðingjatrúboðsins er því
heimatrúboð, og án þess svífur heið-
ingjatrúboðið SJ' lausu lofti. öllum, sem
um þetta mál vilja hugsa í alvöru, hlýt-
ur að vera það ljóst, að þegar vantrú,
hjátrú og guðleysi blómgast meðal hinna
svo nefndu kristnu þjóða og sé ekki lögð
rík áherzla á að vinna á móti því, þá
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4