Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Nóvember-blašiš

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Nóvember-blašiš

						NÓVEMBER-BLAÐIÐ

Útbýtt ókeypis.

Akureyri 1919.

Útg.: kapt. Johnsen.

Dauði Voltaires.

Þó að margir fríhyggjumenn og guðsafneit-

andi heimsspekingar hópuðust um Voltaire í

byrjun sjúkdóms hans, kom samt í ljós löng-

un og óskir um það, að snúa sjer aftur til

þess Quðs, sem hann svo oft hafði smánað.

Hann Ijet sækja Irúaðan prest; og seinna

samdi hann viðurkenningu, þar sem hann af-

neitar öllum hugmyndum fríhyggjunnar. Pessi

viðurkenning var undirskrifuð af honum sjálf-

um og tveimur vitnum. Oömlum vinum sín-

um, sem heimsóttu hann, bölvaði hann og

hrópaði til þeirra: »Farið burtu, það eruð þið,.

sem hafið leitt mig í mitt núverandi ástand.

Farið burtu; jeg hefði getað verið án ykkar,

en þið gátuð ekki verið án mín.«

Stundum var hægt að heyra hann vera að

spotta, en hina stundina hrópaði hann með

bænarrómi: »Kristur, ó, Drottinn Jesús Krist-

ur!« jafnhliða því sem hann kvartaði yfir, að

vera yfirgefinn bæði af Quði og mönnum.

Einu sinni sá ein af hjúkrunarkonunum hann

með bænabók í hendinni, og hann leitaðist

við að hafa yfir nokkrar bænir, sem voru

beiðni um náð frá þeim Ouði, sem hann hafði

svo oft smánað.

í hinum miklu krampaflogum fjell hann eiiiu

sinni fram úr rúminu og lá froðufellandi á

gólfinu. í dauðans angist hrópaði hann: >Vill

sá Ouð, sem jeg hefi afneitað, ekki einnig

frelsa mig? Nær hin óendanlega náð ekki líka

til mín?« Læknirinn, sem stuhdaði hann, kom

inn til að lina þrautir hans, en hrökk til baka

sem sleginn af.eldingu. »Læknir,« sagði Voltaire,

»jeg vil gefa yður helming eigna minna, ef

þjer getið lengt líf mitt um sex mánuði.«

»Herra minn, þjer getið einu sinni ekki lif-

að í sex vikur,« svaraði læknirinn.

>Svo fer jeg til helvítis, og þú vilt fara með

mjer(« hrópaði Voltaire. Og rjett eftir að hann

hafði mælt þessum orðum dó hann.

Hver, þori jeg að spyrja, vill voga að byggja

traust sitt á grundvallarsetningum guðleysis

og fn'hyggju, þegar maður sjer, að jafnvel

hinir mestu guðsafneitendur og fríhyggjumenn

svíkja merki sitt, þegar þeir horfast í augu

við dauðann, til þess að hefja merki kristin-

dómsins? Hefir þú nokkru sinni heyrt nokk-

urn kristinn mami afneita trú sinni a dauða-

stundinni?

Vantrú og fríhyggja getur ekki friðað nje

fullnægt neinum nema í meðlætinu, þegar

hamingjan brosir við. Beri mótlætið að hönd-

um, eða dauðann, þá megnar vantrúin ekkert,

þá vilja allir vera Ouðs megin — jafnvel

Voltaire hrópaði til Ouðs á dauðastund sinni.

Vinurt Með skelfingu lest þú frásögnina

um dauða Voltaire — hann var að heimsins

dómi einn af hinum síóru — en hann var lít-

ilmótlegur í Guðs augum. — — Ef þú ert

vantrúaður - ,ef þú getur ekki trúað, - þá

veit jeg að þjer líður ekki vel; þú finnur oft

hjá þjer þörf eftir einhverju, sem þú raunar

ekki veist hvað er. Þú finnur tómleika í djúpi

hjartans. Jeg bið þig, vinur, í kærleika: Vertu

á nóvember-samkomum Hjálpræðishersins hjer

á Akureyri, sem haldnar eru á hverju kvöldi

kl. 8V2 (að undanskildum mánu- og miðviku-

dögum).

Komdu,  og  komdu  eins oft og þú getur.

— Ouðs  orð mun áreiðanlega tala til þín og

tómleiki hjartans hverfa.

Leitið að hinu týnda.

Lúkas 15. kap.

Prestur nokkur byrjaði að tala um andlega

hluti í húsi vantrúaðs aðalsmanns. Aðalsmað-

urinn vildi gera enda á þeirri samræðu og

sagði mjög hæðnislega: »Herra prestur! Þjer

ættuð ekki að kasta perlum yðar fyrir svín.«

»Herra barún«, svaraði presturinn, »jeg kem

með svona umtalsefni í húsi yðar einmitt

vegna þess, að jeg tel yður ekki tilheyra

svínunum.«

Pað sem eiginlega veltur mikið á, er að

maður sje ekki of fljótur á sjer að gefast upp

við nokkurn mann.

Á nóvember-samkomum Hjálprœðishersins

verður glötuðum sonum og dætrum bent á

himinveginn.

»Heimskingi, á  þessari  nóttu verður

sál þín af þjer heimtuð.«

(Lúk. 12, 20).

Hinn frægi kardináli og ráðgjafi Masarín (dó

1661), sem með fjegirni sinni og nísku safn-

aði sjer auðæfa, að upphæð 200 miljónir franka,

hrópaði á dauðastundinni: »Ó, þú mín vesæla

sál, hvað verður af þjer?« —

Næstum því 1000 árum eftir fæðingu Krists

lifði í ítaliu munkur nokkur, Nílus að nafni,

sem var vel þektur fyrir sitt heilaga líferni.

Eitt sinn fjekk hann heimsókn af Otto keis-

ara 3. og þeir ræddu saman um andlega hluti.

Áður en þeir skildu vildi keisarinn, að Nílus

bæðist einhvers af sjer. Munkurinn hugsaði

sig ekki lengi um, gekk til keisarans, lagði

höndina á öxl honum og sagði: »Yðar hátign

getur ekki veitt mjer neitt, sem mjer er kær-

ara, en að þjer annist vel um sál yðar, svo

að hún glatist ekki.« — Keisarinn kvaddi hann

með tár á hvörmum.

Nóvember-samkomur Hjálpræðishersins ættir

þú að sækja sjálfs þín vegna.

Sælir eru fátækir í anda.

Lúther heimsóm' einu sinni ungan mann í

Wittenberg, sem var mjög veikur, og spurði

hann hvað haan vildi færa Quði, þegar hann

mætti frammi fyrir honum. »Jeg vil«, svaraði

hinn guðhræddi unglingur, s»færa honum auð-

mjúkt, endurskapað hjarta, sem er þvegið í

hinu dýrmæta blóði Jesú Krists.* Pá svaraði

Lúther: »Farðu þá í Ouðs nafni, sonur. Pú

munt komast vel áfram og verða hinum him-

neska föður kærkominn gestur.«

Pú œttir að sœkja nóvember-samkomur Hjálp-

ræðishersins.

Sitt af hverju.

Pað er sagt, að Walter Scott hafi eitt sinn

látið setja sig yfir stöðuvatn nokkurt í Skot-

landi, og á leiðinni tók hann eftir því, að ár-

ar ferjumannsins voru með áletrun. Á annari

stóð:   »Trú,« en á hinni;  »Verk.«   Hið fræga

ítANÖSBÓK, . \: ..'

fJVi

skáld spurði ferjumanninn, hvað þetta ætti að

þýða. »Pað skal jeg segja yður, herra minn,«

svaraði hann, og með þessum orðum lagði

hann aðra árina frá sjer og notaði að eins

aðra, sem á var letrað: »Verk,« og báturinn

snerist strax í hring. Svo lagði hann þessa ár

frá sjer, en tók hina, sem á var letrað: »Trú,«

og aftur snerist báturinn í hring. Að síðustu

greip hann báðar árarnar og nú rann bátur-

inn jafnt og ákveðið að takmarkinu.

»Jeg spyr ekki eftir lofi heimsins,« skrifar

Qeneral Qordon. »Sá, sem einu sinni hefir

viðurkent, að Guð býr í okkur og að við að

eðlinu erum í raun og veru spiltir, hann get-

ur ómögulega lagt áherslu á hrós heimsins.

Mannlegt hrós er, nánara athugað, ekkert ann-

að en Ouðs afneitun, því að með því er raun-

ar sagt, að maðurinn geti verið góður án

Ouðs.«

Aðalrit stjörnufræðingsins Kepplers endar

með eftirfarandi orðum: »Jeg þakka þjer Drott-

inn minn og skapari, að þú hefir veitt mjer

þessa gleði í sköpun þinni, þennan unað yfir

verkum handa þinna.

Jeg hefi kunngert dýrð verka þinna fyrir

mönnunum, eftir því sem minn takmarkaði

andi hefir getað skilið óendanleik þeirra. Hafi

jeg einhversstaðar sagt nokkuð það, sem er

þjer óverðugt, þá fyrirgefðu mjer það vegna

þinnar miklu náðar.«

Nokkru fyrir dauða sinn lýsti hinn víðfrægi

franski prjedikari Adolf Monod árangrinum af

vísindanámi sínu og guðfræðislega starfi með

þessum orðum: »Jeg þakka Ouði fyrir það,

að hann hefir gefið mjer barnslega trú.«

Ungur fjárreiðumaður í Lundúnum fjekk

höfuðkrampa. Læknirinn, sem sóttur var, skoð-

aði manninn og sagði: »Pjer þjáist af bólgu

í heilahimnunni. Eftir þrjár klukkustundir er

úti um yður.« Fjárreiðumaðurinn varð bleikur

sem nár. Skjálfandi af ótta starði hann á lækn-

irinn og sagði: »Er það alveg áreiðanlegt?«

— »Já. Mjer fellur illa að þurfa að segja yð-

ur, að það er ábyggilegur sannleikur.« »Lækn-

ir!« hrópaði þá hinn sjúki, »ef þjer getið iengt

lif mitt til morguns, lofa jeg yður 100,000

pundum Sterlings.« Læknirinn leit alvarlega á

hann og sagði: »Jeg get skrifað lyfseðla og

ráðlagt lyf, en tímann get jeg ekki selt; hann

stendur í Ouðs höndum.«

Umsjónarmaður Reinhard Zeller í Bluggen

hjelt mjög einkennilega fagnaðarhátíð árið

1888. Hann hafði þá legið sjúkur í 25 ár, og

allan þann tíma verið rúmfastur. Eftir byltu

eina misti hann máttinn og var alveg ósjálf-

bjarga. Hann sagði sjálfur við þetta tækifæri:

»jeg held nú 25 ára sjúkdómshátíð mína; jeg

gleðst yfir því, að trú mín hefir staðist og

yfir að jeg í trúnni er eigandi Quðs sonar og

er eitt með honum. Jeg gleðst yfir því, að

enginn maður nje sjúkdómur getur skilið

mig við kærleika Quðs í Jesú Kristi Drotni

mínum.t

Mundu eftir nóvembersamkomum Hjálprœð-

ishersins.

i_

ISIiAKDS

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2