Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Svindlarasvipan

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Svindlarasvipan

						.<

LANDSbOKASAi'.N

. u í^ ó l!

SVINDLARASVIPAN

(LÝSING Á FJÁRPRETTUM OG FÓLSKUVERKUM ARA ÞÓRÐARSONAR)

Verð: 25 au. eint.

Reykjavík, 12. janúar 1933.

Eemur út öðru hverju

Til   lesendanna

Það er mörgum árum seinna en það setti að

vera, að eg ávarpa greyið hann Ara Þórðar-

son. Það eru mörg ár síðan að hann rakst

inn á heimili mitt, og hirti um leið allmikið

af eigum mínum; lesendum þessa blaðs finst

þetta nú máske einkamál á millum okkar

Ara, en svoleiðis lít eg ekki á það, þær upp-

lýsingar sem eru um Ara í þessu blaði og

einkum og sérílagi þau viðskiptasvik hans,

sem verða rakin í næstu blöðum, ættu að

verða til þess, að fólk forðist að hafa nokk-

urskonar mök við Ara.

Það er árlega varið stórfé til þess að vara

mennina við hættum, t. d. allir vitarnir í

kring um þetta land, þeir eru látnir loga til

að vara sjómennina við voðanum. Þetta blað

er því einskonar viti, það er meiningin, að

það beri svo góða birtu í kring um' skað-

semdarskepnuna hann Ara, að engum manni

með ¦ fulla sjón, sé vorkunn að sjá hann og

innræti hans og þurfi þess vegna ekki að

fara sér að voða með því að nálgast hann,

og verða með því fyrir skaðræðisskemdum

eins og ég og margir fleiri hafa orðið fyrir

um æfina.

Þegar eg hefi í næstu blöðum rakið við-

skiptasvik Ara við mig og ótal fleiri menn,

þá legg eg ókvíðinn málefnin undir þann

dómstól sem dæmir í ölluml málum og engu

máli er áfrýjað frá — eg legg þau undir dóm-

stól almenningsálitsins í landinu.

Útgefandinn*

Hann fanst hvergi meðal nianna,

Þegar eg leit á skeinisblaðið „Okrarasvipan"

og sá þar á þrykk, að Ari Þórðarson væri á-

byrgðarmaður að þeim lygum og svívirðing-

um, sem hann á húsgangslegan hátt hrúgar

þar upp um samborgara sína, fór eg að at-

huga hver hann væri sá skörnugi ræfill, sem

slíkt sorp vildi ábyrgjast. Varð mér þá fyrst

fyrir að leita mannsins í kjörskrá Reykjavík-

ur, en þar var hann ekki að finna. Því næst

fletti eg upp niðurjöfnunarskránni, en þar var

hann ekki að finna. Þá var þriðja úrræðið, að

leita í skattskrá Reykjavíkur, en þar var

hann óskráður. Það mun þó víst ekki vera

svo, að mannkind þessi sé svo fyrir neðan

allar hellur, að hann sé settur á bekk með

ferfætlingum og skriðkvikindum og hver

mundi vilja eiga markið á þessum kláða-

gemling þjóðfélagsins hugsaði eg með sjálf-

um mér. Fór eg því næst út á stræti og

gatnamót til að spyrjast fyrir um ára þennan

og fregnaði, að maður þessi hafi dvalið hér

í bænum um aldarfjórðung og ávalt legið í

saurnum, líkt og svín í flagi. Hafi hann ný-

lcga verið auglýstur gjaldþrota, hann sé al-

þektur drykkjuræfill, hann sé alment talinn

fjárglæpamaður, hann hafi að minsta kosti

einu sinni gerst sekur um alvarlega tilraun til

að nauðga kvenmanni og yfirleitt sé ekki litið

á hann sem mann með mönnum, heldur hina

mestu mannfýlu og andlegt óþefsdýr. Nú og

þessi maður tekur að sér að kenna öðrum

siðafræði. Já, auðvitað af því, að hann hefir

aldrei mannast svo um dagana, að hann hafi

Mottó:

„Svínum  ekki  svara ber

saurugum um trýnið þó hrýni".

lært að skammast sín. Eg fregna meira um

Ara Þórðarson, en síst til að auka hróður

hans. Mér er tjáð að hann á yngri árum hafi

á lævísan hátt unnið ástir ungrar og góðrar

stúlku, gifst henni og getið með henni börn,

en reynst konu sinni og börnum hinn megn-

asti dólgur og hafi hann svo skilist við konu

sína og börn með hinni mestu lubbamensku.

Að því búnu er mér tjáð, að Ari hafi gerst

mesti óeirðarmaður um kvennafar, lagt pútur

á bak aftur, getið með þeim börn og eigi því

marga hálfrefi, sem vitanlega séu aldir upp á

sveitinni, þar sem faðirinn er úttaugað ómenni

og auðnuleysingi, sem ekki geti séð fyrir

sjálfum sér á ærlegan hátt, hvað þá fyrir af-

kvæmum sínum, og stendur hann að því leyti

að baki ferfætlingum og skriðkvikindum.

Eg fletti svipunni og fer að lesa. Sé eg að

rekuspaði sá, sem þar er kallaður ritstjóri,

slettir þar til Metúsalems Jóhannssonar og

Péturs Jakobssonar. Væri honum sæmra að

stinga sér í eigin haug og láta þá og þeirra

líka í friði, sem ekkert hafa til saka unnið.

Þegar ég hefi lesið reiðilestur ára í svipunni,

kemur mér í hug Mattheus 7. kap. „Hræsnari,

drag fyrst bjálkann út úr auga þínu, og þá

muntu sjá vel til að draga út flísina úr auga

bróður þíns". Eg hefi fyrir löngu vitað, að

Ari Þórðarson er samviskuleysingi og skin-

helgur hræsnari, en ekki hefði eg trúað því,

ef eg hefði ekki sjálfur séð, að Ari væri svo

vitlaus og litblindur á almenningsálitið á sjálf-

um sér, að hann,  sem rogast áfram, manna

milli, undir úttroðnum ámusekk af syndum og

svívirðingum, sem í allra augsýn lafir á hon-

um úti og inni og ríður honum eins og mara,

færi að gera viðskiftalíf annara hér í bænum

að umtalsefni og vanda um við þá út af því.

En hvað er það þá, sem ári þessi hefir út á

M. J. og P. J. að setja? Ekki annað en það,

að þeir kaupi víxla með of miklum afföllum

að hans áliti, en hvað er þetta móti framferði

Ara sjálfs í viðskiptum. Hann, þessi hýena

viðskif talíf sins, sem gengur snuðrandi og snap-

andi manna milli eins og gráðgur vargur boð-

inn og búinn til að hakka í sig eignir manna,

dauðar og lifandi, ef af er ltiið.

Þó eg viti, að níðingsmakinn Ari Þórðarson

sé með afbrigðum heimskur, illgjarn, óupp-

dreginn og ómentaður maður og það sé að

kasta perlum fyrir svín að skírskota til sannra

fræða og spektar í viðtali við hann, vil ég þó

vísa honum til 1. Mósebókar, 41. kap. „Draum>-

ur Faraós", þar sem hann dreymir feitu og

mögru kýrnar. Skulum við nú athuga þetta og

sjá hvort ekki muni nokkur skyldleiki með Ara

og mörgu kúnum. Hinar feitu kýr, sem komú

upp úr ánni, sýnist mér geta verið" ímynd

friðsamra og mætra samborgara A. Þ., sem

koma fram úr flóði tímans, eru spakir, hegða

sér vel og afla sér brauðs á heiðarlegan hátt.

En á eftir kemur magra kýrin, Ari Þórðarson,

renglulegur og óviðjafnanlega ljótur útlits,

magur á hold með óþrifalegt lubbalegt hár á

hausnum, sinurubba á grönum, ógurlega kjaft-

víður og græðgislegur, þrengir sér inn milli

hinna mætu manna, eyðileggur frið þeirra,

skemmir mannorð þeirra og situr um að éta

það, sem þeir hafa aflað og tekst það vonum

framar, en er sjálfur jafn horaður og áður,

ljótur útlits, gráðugur í æru og mannorð og

aðrar eignir manna, sem friðhelgar eiga að

vera.

Þegar maður lítur á í ljósi sannleikans og

hinnar lifandi skynsemi stigamennsku, A. Þ.

og hvílíkt syndaflóð hefir flotið út úr kjafti

þess mann af lygum, rógi og mannorðsmeið-

ingum um meðborgara sína, allan þann flækju-

og f jársvikaferil, sem hann á í þessum bæ og

víðar og alt það djöfulæði, sem hefir einkent

líf þessa stóra lítilmennis, og samt skuli hann

enn í dag ganga hnarreistur og drembinn milli

samborgara sinna eins og hann væri stoð og

stytta þjóðfélagsins, þessi viðbjóðslegi hrepps-

ómagi, þá hlýtur maður að sannfærast um að

það er skepna, sem heldur á trússunum sínum',

samviskan hans Ara Þórðarsonar. Já, farisea-

hátturinn er honum í orðsins besta skilningi

rumiinn í merg og bein. En fyrst við'nú minn-

umst á Fariseana, þá vil eg og minna A. Þ. &

Lúkas 18. kap. „Fariseinn og tollheimtumáð-

urinn", og skulum við nú athuga, ef eitthvað

er líkt með A. Þ. og Fariseunum. Farisearnir

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4