Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Brandari

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Brandari

						1. árg. 1. tbl.

Yestmannaeyjum 28. okt. 1933

Ávarp til lesenda.    Gríindanz.

Síðan kollega vora, „Gægi" og „Ingjald" leið,

hefur skort hér tilfinnanlega bindindissinnað

íhaldsblað með sans fyrir almennu gríni. Hyggst

„Brandari" að bæta úr þeirri vöntun eftir

mætti; — ekki vantar viljann, og er þá mikið

fengið. „Brandari" mun gera sér far um að

vera eins og útspitt hundsskinn um allan bæ,

með nefið ofan í öllu, sem hann varðar ekkert

um. Hann mun af fremsta megni gera grín að

mönnuin og málefnum þessa bæjar og i þeim

efnum láta rigna jafnt yfir réttláta sem rang-

láta.

Auk þess aÖ flyrja grln um menn og málefni

hér í bæ, mun Brandaii og flytja frumsamdav

gamansögur, sem honum berast. Einnig gaman-

kvæði og ýmial. smávegis, sem til skemmtunar

má verða. —

Jafnframt mun Brandari flytja skopmyndir, þegar

honum vex flskur um hrygg.—

Ríðum vér avo úr hlaði með þeirri von, að

088 verði hvarvetna vel tekið, eins og vera

ber um alikt merkisblað.   —

Útgef.

amatörmynd úr lífinu. —

Hun Annamaría var að austan. Hún var

allra myndarlegasta stúlka, fagurlega vaxin og

fæturnir afbragð. En andlitið — herra trdr!

það var óneitanlega iaust við allan óþarfa

yndisþokka. — Ennið var lágt og beindi hug-

anum helzt aftur til steinaldarinnar. — Augna-

brúnirnar voru gráar og kafioðnar, þykkastar

milli augnanna, ofan við nefið. — Það var

auðsóð, áð hún Annamaría hafði aldrei átt „pin-

8ettu", og ^^^01^01^0 æfiatundir sínar til ann-

ars fre'mur fip^^ „plokka" brúnir sínar. —

Augun vór JTgrágræn^ kringlótt og flóðu allt-

af. — Eyfun minntií mest á útlent hundakynr

en nefið, rautt og freknótt, var eins og ósvik-

in Skagakartafla. -- Neðri vörin var óskiljan-

lega stór og huldi gersamlega hina efri. —

Ofan á allt þetta bœttust svo fagurgrænar graft-

arbóluÝ og miðormar. —

Þegar maður bar önnumaríu saman við

fagrar stulkur, sem annars vóru illa vaxnar,

eins og heflaðar fjalir eða h&lfnöguð bein,

freistaMst maður ósjálfrátt til þess að kritiséra

ráðstafanir guðs almáttugs. — Óneitanlega

hefði andlit önnumaríu átt betur við iíkami

slíkra   meyja   —   og   hinsvegar andlit þeirra

LANOSSOKASAFN

.Xii lUSOö.'á

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4